எந்தப் பார்ப்பானாவது உங்களைப் பல்லக்கில் வைத்துச் சுமக்கிறானா?

 

தந்தை பெரியார்

என்னையோ அல்லது திராவிடர் கழகத்தாரையோ இன்று ஆரியம் தூற்றுகிறதென்றால் அதற்குக் காரணம் நாங்கள் கடவுளைப் பழிக்கிறோம் என்பதற்காகவே அல்ல. கடவுளுக்கேன் கோயில்கள், பூஜைகள், தேவடியாள்கள் என்று கேட்கிறோம் என்பதற்காகவோ அல்லது “நாங்கள் ஏன் சூத்திரர்கள் ? எங்கள் தாய்மார்கள் ஏன் சூத்திரச்சிகள்? எங்கள் தோழர்கள் ஏன் சண்டாளர்கள்? நீங்கள் மட்டுமேன் பிராமணர்கள்?” என்று வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தை எதிர்த்துக் கேட்பதால்தான். இதை அறியாமல் எங்களை நாஸ்திகர்கள் என்று நீங்களும் சேர்ந்து தூற்றுவீர்களானால் நான் என்ன கூற முடியும்? அந்த அளவுக்கு நமக்குள்ளாகவே அவன் உண்மைச் சூத்திரர்களை உண்டாக்கி நம்மை மானங்கெட்ட சமுதாயமாக்கி விட்டான் பார்ப்பான் என்றுதானே கூறமுடியும்?

மானமிருந்தால்

என்னதான் மதத்திலோ கடவுளிடத்திலோ பக்தியிருந்தாலும் கூட, ஒருவனுக்கு மானமிருந்தால், தன் மகளை, தன் சகோதரியைக் கடவுளுக்கு என்று பொட்டுக் கட்டி, ஊருக்கு உபகாரத்திற்கு விடுவானா? எந்தப் பார்ப்பானாவது தன் மகளைக் கடவுளுக்குப் பொட்டுக் கட்டிக்  கொள்ள  அனுமதித்திருக்கின்றானா? எந்தப்பார்ப்பானாவது தன் மகளைத் “தேவடியாளாக்கிக்” கடவுள் முன்னிலையில் சதிராட விட்டிருக்கிறானா? எந்தப் பார்ப்பானாவது உங்களைப் பல்லக்கில் வைத்து அவன் சுமக்கிறானா? எந்தப் பார்ப்பானாவது உங்களைப் புரோகிதத்துக்கு வைத்து சடங்கு செய்து பார்த்ததுண்டா? மானமிருந்தால், அவன் உங்களை இவ்வளவு இழிவு படுத்தியிருக்கும்போதும், இழிவுபடுத்தி வரும்போதும், இன்னும் உங்கள் அறிவை அவனுக்கு அடிமைப் படுத்திவிட்டு அவன் உங்கள்மீது சவாரி செய்யப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பீர்களா? இதைத்தானே நாங்கள் கேட்கிறோம்? இஷ்டப்பட்டால் நீங்கள் கோயிலுக்குப் போங்கள்.. வேண்டாமென்று கூறவில்லை. பக்தி பரவசமாகி, ஆனந்தக் கூத்தாடுங்கள். அதையும் வேண்டாமென்று கூறவில்லை. ஆனால், அந்த அழுக்குப் பிடித்த பார்ப்பானுக்கு ஏன் தலை வணங்குகிறீர்கள்? அவன் மொழிக்கு ஏன் அடிமையாகிறீர்கள்? என்றுதானே உங்களைக் கேட்கிறோம். இதுவா நாஸ்திகம்? இதுவா துவேஷம்?

அவர்கள் ஏன் உயர்வு?

நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் ஏன் அவர்கள் பாடுபடாமல் வாழக் கொடுத்து கும்பிட்டு, அவர்களின் “தாசிகளாக, தாசி மக்களாக” வாழவேண்டும்? அவர்கள் ஏன் உங்கள் காசை ஏமாற்றிப் பறித்துக்கொண்டும், பிராமணர்களாக _ உங்கள் கடவுளுக்கு அடுத்தபடியாக _ இருக்கவேண்டும் என்று தானே நாங்கள் கேட்கிறோம்? இந்த ஆரியக் கொடுமை ஏமாற்றம் என்றோ அழிந்திருக்காதா? ஆரியத்தை வளர்க்க உதவிய இக்கோயில்களும், இக்குழவிக்கல் சாமிகளும் சாஸ்திரங்களும் மத சம்பிரதாயங்களும் என்றோ இடிக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட்டுத் தரைமட்டமாகி இருக்காதா? நீங்கள் ஏன் ஈனமாய் மானமற்று வாழவேண்டும் என்று கேட்டால் அதற்கா என்மீது நீங்கள் பாய்வது? நீங்கள் ஏன் சூத்திரர்கள்? அவர்கள் ஏன் பிராமணர்கள் என்று கேட்டால் அதற்கா நீங்கள் என்மீது காய்வது?

மூச்சற்ற கல்

அந்தப் பார்ப்பனர் ஒரு பெரிய சமுதாயத்தையே மதம் என்ற பேரால் கடவுள் என்ற பேரால் மானங்கெட்ட மடையர்களாக்கி. அவர்களில் தப்பித் தவறி ஓரிருவர் அறிவு கொண்டு சிந்திப்பார்களானால், அவர்கள் மீதும் அம்மடையர்களையே ஏவிவிட்டுக் கெடுத்து வருவானாகில், அதை நீங்களும் ஆதரித்து வருவதா? சற்றேனும் மான உணர்ச்சி இருந்தால், சிறிதாவது பகுத்தறிவு கொண்டு, பொறுமையோடு சிந்தித்துப் பாருங்களேன். உங்கள் மகான்களும் உங்கள் ரிஷிகளும் உங்களின் இந்த மானங்கெட்ட தன்மையைக் கண்டித்திருக்கிறார்களா? நீங்கள் அன்றாடம் தொழும் தெய்வங்களாவது இதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதுண்டா? உங்கள் அரிசி பருப்பையெல்லாம் உண்டு வாழும் அத்தனை சாமிகளும் இன்று வரைக்கும் அந்த நாற்றம் பிடித்த பார்ப்பானைத்தானே தமக்குப் பூசாரியாக வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன? அய்யோ, பாவம்! வெறுங் கூழாங்கல்லைக் கடவுளென்று நம்பி நீங்கள் போனால் அதற்கு அந்த உயிரற்ற, பேச்சு மூச்சற்ற கல்லென்ன செய்தல் கூடும்?

ஆரியப் புல்லுருவிக் கூட்டம்

அன்றைய ரிஷிகள், மகாத்மாக்கள்தான் தொலைந்து போகட்டுமென்றால், இன்றைய மகாத்மாக்கள், ரிஷிகள் மட்டுமென்ன, அவர்களை மிஞ்சிவிட்டனர்?

இந்த வர்ணாஸ்ரம தர்மம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று இவர்கள் ஒரு வார்த்தை கூறியிருப்பார்களா  இந்தக் காந்தியார், இந்த இராஜகோபாலாச்சாரியார்? அவர்கள்தான் போகட்டுமென்றால், இந்த முனிசாமிப் பிள்ளையாவது, சிவஷண்முகம் பிள்ளையாவது கேட்டிருப்பார்களா, தான் ஏன் பஞ்சமன் என்று? இவர்கள் வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தை எதிர்த்து ஒரே ஒரு வார்த்தை கூறியிருந்தால்கூட, இவர்கள் இன்றிருக்கும் நிலைக்கு வந்திருக்க முடியாதே! இன்றுதான் என்ன? ஒருவார்த்தை எதிர்ப்பாகக் கூறி விட்டால்கூட, அன்றே பழிக்க ஆரம்பித்த விடுமே அவர்களை இந்த ஆரியப் புல்லுருவிக் கூட்டம்.! எதிர்த்தவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? ஆதரித்தவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? என்று கூறுகிறேன், கேளுங்கள்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

ஆரியத்தை எதிர்த்த கபிலரை உங்களுக்குத் தெரியுமா? ‘பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும்’ என்று கூறி ஆரியத்தை எதிர்த்த திருவள்ளுவரை உங்களில் எத்தனைபேர் அறிவீர்கள்? அவர்கள் இயற்றிய அகவலை, குறளைத்தான் உங்களில் எத்தனை பேர் படித்திருக்கிறீர்கள்? ‘ஜாதியிரண்டொழிய வேறில்லை’ என்று நாலுஜாதி முறையை எதிர்த்த அவ்வையை உங்களுக்குத் தெரியுமா? இதற்கு மாறுபட்டு, ஆரியத்தை ஆதரித்த, அன்னக் காவடிப் பார்ப்பானைப் பிராமணன் என்று உயர்த்தி மதித்த, ஒரு “ராமனை”யோ ஒரு “கிருஷ்ணனையோ” உங்கள் வீட்டு மாட்டுக்காரப் பையனுக்குக்கூடத் தெரியுமே! திருடிய கிருஷ்ணனுடைய கீதை, ஒழுக்க ஈனமாக நடந்த கிருஷ்ணனுடைய கீதை, உங்களை “நான்தான் சூத்திரனாகப் படைத்தேன், நாலு வர்ணங்கள் உண்டு’’ என்ற கீதை, உங்களுக்குப் பிரார்த்தனைப் புத்தகம்! அவன் உங்கள் கலியுக தெய்வம்! ஆனால், அருள் கபிலனும் தெய்வப் புலவனாம் திருவள்ளுவரும் கலைப்பிறவி அவ்வையும் உங்களுக்குப் பறச்சி வயிற்றில் பிறந்தவர்கள் என்பதோடு அவர்களுடைய பாடல் உங்களுக்குத் தெரியாது.

மனிதத் தன்மை பெற

அதாவது திருவள்ளுவர், கபிலர், அவ்வை ஆகியவர்கள் ஆதி என்ற சூத்திரச்சிக்கும் பகவன் என்ற பார்ப்பானுக்கும் பிறந்தவர்களாம். நீங்கள் போற்றும் தொல்காப்பியரும் ஆரியனுக்குப் பிறந்தவராம். அப்படிக் கெட்டிக்காரத்தனமாக எல்லா உயர்வுகளையும் தன் இனத்தவரே அடையவேண்டும் என்றும் அவன் பாடுபட்டு வரும் போது, அதைக் கண்டும் நீங்கள் வாளாவிருப்பீர்கள் ஆனால், உங்களை மானமுள்ள மக்களாக எப்படி மற்ற மக்கள் கருத முடியும்? மானமிருந்தால் தோழர்களே! நீங்கள் மனிதத்தன்மை பெற எங்களோடு ஒத்துழையுங்கள். இன்றேல் சற்று ஒதுங்கியாவது நில்லுங்கள். ஆரியத்திற்குக் கையாளாக விபீஷணர்களாகவோ, அநுமார்களாகவோ ஆகாதீர்கள்!

நீங்கள் ஏன் சூத்திரர்கள்? என்பதை சிந்தித்துப் பாருங்கள். சூத்திரர் என்றொரு வர்க்கம் இருப்பானேன் _ அதுவும் இந்த ஞானபூமியில்? இந்த புண்ணிய பூமியில் மட்டும் இந்த இழிவர்க்கம் இருப்பானேன்? வேறெந்த நாட்டிலாவது சூத்திரர்கள், பிராமணர்கள் உண்டா? நாகரிகமில்லாத முரட்டு மக்களான நீக்கிரோக்களில் கூட பிராமணன் – சூத்திரன் இல்லையே? இருளடைந்த பனிக்கட்டியினூடே பச்சையாக மக்களைத் தின்று வாழும் எஸ்கிமோக்களில்கூட இல்லையே இந்த உயர்வு தாழ்வு?

ஏன் இந்த பித்தலாட்டம்?

பாரதமாதா புத்திரன் என்று கூறிக்கொள்ளும் அன்பனே! பாரத மாதவுக்கு ஜே போடும் வீரனே! உன் பாரத மாதாவுக்கு மட்டும் எப்படி நாலு அய்ந்து ஜாதிப் புத்திரர்கள் பிறந்திருக்க முடியும்? அப்படியானால் பாரதமாதா புத்திரர் களுக்கு நாலு தகப்பன்மார்களா? ஒரே ஒரு ஜாதியா? எப்படி இருக்க முடியும்? இதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்களா? ஏன் இப்படிப் பித்தலாட்டம் செய்து ஒரு தாய்க்கு நாலு ஜாதிப் பிள்ளைகள் என்று மானமற்று எங்களை ஏய்க்கப் பார்க்கிறீர்கள்?

உங்களைச் சூத்திரர்கள் என்ற கூறுவது எது? இந்து மதம்தானே உங்களைச் சூத்திரர்களாக்கி வைத்திருக்கிறது? நீ உன்னை இந்துவென்று கூறிக் கொள்வதால்தானேஅதன் வர்ணாஸ்ரம தர்மத்திற்குக் கட்டுப்பட்டாக வேண்டியிருக்கிறது? இந்து மதக் கடவுளை ஒப்புக் கொள்வதால்தானே நீ சூத்திரனாக்கப்பட்டிருக்கிறாய்? அதைக் கும்பிடப் போவதால் தானே கடவுள் அறைக்கு வெளியில் நின்று குனிந்து தாடையில் அடித்துக் கொள்ளுகிறாய் தம்பி!

அக்கிரமம்

பித்தலாட்ட முட்டாள் தனமான கதையை நீ யோசித்துப் பார்! உன்னை உற்பத்தி செய்தவர் பிரம்மாவாம்! அந்தப் பிரம்மாவின் முகத்தில் தோன்றியவர்கள் பிராமணர்களாம். அவரின் தோளிலிருந்து வெளிப்பட்டவர்கள் சத்திரியர்களாம். அவரின் இடுப்பிலிருந்து வெளிப்பட்டவர்கள்தான் வைசியர்களாம். அவரின் காலிலிருந்து வெளிப்பட்டதால் தான் (நீ) சூத்திரனாம். பிரம்மாவிற்குப் பெண்டாட்டி ஒருத்தி இருக்கும்போது, புருஷனுக்கு இந்த வேலை எதற்கு? அது முடியுமா? பிரம்மா ஆணா பெண்ணா?அதுதான் போகட்டுமென்றாலும், பிறப்புவிக்கும் வசதி பல இடங்களில் ஏன் ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்? கீதையில் கிருஷ்ணன், தான் 4 ஜாதிகளைப் பிறப்பித்ததாகச் சொல்லுகிறானாம். 4 பேரையும் பிரம்மா பிறப்பித்து இருந்தால் பிராமணனுக்கு மாத்திரம் பிரம்ம புத்திரன், பிரம்ம குலத்தன் என்கின்ற பெயர் ஏன்? கீழ் பாகத்தில் பிறந்தால் மட்ட ஜாதியா? பலா மரம் அடியிலும் காய்க்கிறது. மேலும் காய்க்கிறது. தன்மையில் ருசியில் பேதமுண்டா? முட்டாள் தனத்துக்கும் அக்கிரமத்திற்கும் ஓர் எல்லை வேண்டாமா? பாடுபட்டு உழைத்துக் கோவில் கட்டிப் படியளக்கும் நம்மையா இந்தத் தெய்வங்கள் காலிலிருந்து பிறந்த மக்களாக ஆக்கவேண்டும்? பாடு உழைப்பு என்பதையே கண்டறியாத ஒரு காசுகூட தெய்வத்திற்கு என்று கொடுத்தறியாத, சாமியையும் ஏமாற்றி சாமிக்கு ஆக நாம் கொடுப்பதில் வயிறு வளர்க்கும் அவனையா தன் முகத்தில் இருந்து பிறந்த பிராமணனாக ஆக்கவேண்டும்? இதைச் செய்யும் அல்லது அனுமதிக்கும் ஒரு கடவுளும் நமக்குக் கடவுளாக இருக்கக்கூடுமா? நாம் தொட்டால் தன் உயிர் போய்விடும் என்று கூறும் கடவுளும் நமக்குக் கடவுளா?

சூத்திரர்களாக்கியது யார்?

என் வண்ணாரத் தோழனும் என் சக்கிலித் தோழனும்கூட இன்று தந்தி கொடுக்கலாம்; தொலை பேசியில் பேசலாம். அவர்களும்கூட ஆகாயக் கப்பலேறி உங்கள் தலை மீதும் உங்கள் சாமி தலை மீதும் உங்க சாமி கோயில் கோபுரங்களுக்கும் மேலே கூட பறக்கலாமே, 1 மணிக்கு ஆயிரம் மைல் வேகத்தில், இவற்றை எல்லாம் அநுபவிக்க அவர்களுக்கு உரிமை அளிக்கப்பட்டிருக்கும் போது இந்த அசையாத குழவிக்கல் கடவுளை மட்டும் இந்த அழுக்குப் படிந்த பார்ப்பான் மட்டுமேவா தொடவேண்டும்? சூரத்திற்கும் வீரத்திற்கும், ஆற்றலுக்கும் அறிவுக்கும், ஆண்மைக்கும், அன்புக்கும், அழகுக்கும், அரசுக்கும் ஆகிய அத்தனைச் சிறப்புகளுக்கும் காரண பூதர் களாயிருந்த இருக்கிற மக்களின் சந்ததியார் களாகிய நாம் சூத்திரர்களாக்கப்பட்டது எந்தக் காலத்தில்? நம்மைச் சூத்திரர்களாக்கியது யார்? ஆரியரா? கடவுளா?

ஆரியத்தை எதிர்த்த கபிலரை உங்களுக்குத் தெரியுமா? ‘பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும்’ என்று கூறி ஆரியத்தை எதிர்த்த திருவள்ளுவரை உங்களில் எத்தனைபேர் அறிவீர்கள்? அவர்கள் இயற்றிய அகவலை, குறளைத்தான் உங்களில் எத்தனை பேர் படித்திருக்கிறீர்கள்? ‘ஜாதியிரண்டொழிய வேறில்லை’ என்று நாலுஜாதி முறையை எதிர்த்த அவ்வையை உங்களுக்குத் தெரியுமா? இதற்கு மாறுபட்டு, ஆரியத்தை ஆதரித்த, அன்னக் காவடிப் பார்ப்பானைப் பிராமணன் என்று உயர்த்தி மதித்த, ஒரு “ராமனை”யோ ஒரு “கிருஷ்ணனையோ” உங்கள் வீட்டு மாட்டுக்காரப் பையனுக்குக்கூடத் தெரியுமே!

பிழைக்க வந்த கூட்டம்

ஆரியர் இந்நாட்டில் குடியேறிய பின்னர் தானே அவர்கள் நம்மை வேசி மக்கள் என்று ஏசியிருக்கவேண்டும்? அதற்கு பின்புதானே நாம் சூத்திரர்கள் ஆனோம்? அதற்கு முன்பே நாம் சூத்திரர்களானால் நம்மை நம் கடவுளேவா வேசி மக்கள் என்று அழைத்திருக்கும்? அப்படி இருந்தாலும் அதை நாம் கடவுளென்றுதான் ஒப்புக்கொண்டிருப்போமா? ஆகவே, 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன் எங்கேயோ மத்திய ஆசியாவிலிருந்து ஆடுமாடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு புல் தரைதேடி பிச்சை எடுத்துப் பிழைக்க வந்த ஆரிய மலைவாசிக் கூட்டம்

தான், அவர்களின் யாகத்தையும் சோம சுராபானத் தையும் வெறுத்தமைக்காக நம் முன்னோர்களை வேசி மக்களென்று – சூத்திரர்களென்று பழித்தது.

உனக்கு ஏன் கோபம்?

அதை இந்தப் பகுத்தறிவு விஞ்ஞான காலத்திலும் மானமின்றி ஒப்புகொண்டு அவர்களுக்குத் தாசானுதாசர்களாய் இருந்து வருவதால் தான் இன்னும் அவர்கள் நம்மை ஏய்த்து வருகிறார்கள்? நீங்களும் ஏன் என்று கேளாது ஏமாந்த சோணகிரிகளாய் இருந்து வருகிறீர்கள். இதுவரை யார் சிந்தித்தார்கள், இவ்விழிவு பற்றி? ஏதோ நான் பலரைச் சேர்த்துக்கொண்டு இவ்விழிவு நீக்க வேலையையே முக்கியமாகக் கொண்டு பணியாற்றி வருவதால், சிலர் இவ்விழிவை உணர்ந்து பணியாற்ற வந்திருக்கிறீர்கள். இதைக் கண்ட ஆரியக் கூட்டம் தன்செல்வாக்கு அழிகிறதே என்று என்னைத் தூற்றுமானால், என் அன்பனே! நீயுமா அத்துடன் சேர்ந்து கூப்பாடு போடுவது? அவனுக்குத்தான் வருவாய் போய் விடுகிறதே, தன் உயர்வு போய்விடுகிறதே என்று வருந்தி வாய்குன்றி ஏதோ பிதற்றுகிறான். அவனுடைய தவற்றை நாங்கள் எடுத்துக் கூறினால், திராவிடனே உனக்கு என்னத்துக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரவேண்டும்? நீ ஏனப்பா வேதனைப்படுகிறாய்? உனக்கு வேதனையாயிருந்தால் அவனுக்குப் போய் நியாயம் சொல்லி அவனை மாற்றிக்கொள்ளும் படி செய்யேன். அதை விட்டு விட்டு என் உயிரை ஏனப்பா வாங்குகிறாய்?

ஒதுங்கியிரு

எனக்கு மட்டுமா பாடுபடுகிறேன்? உனக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும் உன் சந்ததியாருக்கும் சேர்த்துத் தானப்பா நான் சூத்திரப்பட்டம் போகவேண்டுமென்று பாடுபடுகிறேன். ஜாதிப் பிரிவினை கூறும் இந்து மதத்தையும் அதற்கு ஆதாரமாயுள்ள சாஸ்திரங்களையும் புராணங்களையும் இவற்றை ஒப்புக்கொள்ளும் கடவுளையும் நான் குறைகூறினால் திராவிட காங்கிரஸ் தோழனே! உனக்கேன் தம்பி கோபம் வருகிறது? என்னைச் சூத்திரன் என்று இவை கூறுவது எனக்கு அவமானமாயிருந்து வருவதால் இவற்றிலுள்ள குறையை எடுத்துச் சொல்கிறேன். உனக்கு மானமில்லை யென்றால் உன்னை வேசி மகன் என்று இவை கூறுவதை நீ ஒப்புக்கொள்வதாயிருந்தால், ஒதுங்கியிரேன் ஒரு புறத்தில்!

14.12.1947 அன்று திருவண்ணாமலையில் நடைபெற்ற வட ஆர்க்காடு மாவட்ட திராவிட நாடு பிரிவினை மாநாட்டில் தந்தை பெரியார்சொற்பொழிவு) – ‘விடுதலை’, 23.12.1947

– ‘விடுதலை’, 08.11.26

மூடநம்பிக்கைகளிலிருந்து விடுதலை பெற நினைப்பவர்கள் தீபாவளி எனும் கொள்ளை நோய்க்குப் பலியாகலாமா?

 தந்தை பெரியார்

ஒவ்வொரு வருஷமும் தவறாமல் வரும் பெரிய கொள்ளை நோய் சமீபத்தில் வரப் போகிறது. மக்களுடைய  உயிரைக் கவர்ந்து செல்லும் கொள்ளை நோயானால் கூட அதிகக் கஷ்டமில்லை. ஆனால் மக்களை உயிரோடு வைத்து அவர்களுடைய இரத் தத்தையும், செல்வத்தையும், அறிவையும் உறிஞ்சி விடும். கொள்ளை நோய்களுக்கே அதிகமாக அஞ்ச வேண்டும். அத்தகைய கொள்ளை நோய்கள் இந்து மதத்தில் ஏராளமாக இருக்கின்றன. இவைகளில் எல்லாம் மிகவும் பெரியதாகிய கொள்ளை நோய் தான் இவ்வாரத்தில் வருகிறது. அக்கொள்ளை நோய் தீபாவளிப் பண்டிகையேயாகும். ஆகையால் எல்லா மக்களையும் ஜாக்கிரதையாயிருக்கும்படி எச்சரிக்க வேண்டும். என்பதற்காகவே  நாம் அக்கொள்ளை நோயின் கொடுமைகளை எடுத்துக் காட்ட முன் வந்தோம்.

அடிமை மனப்பான்மை

இந்தியர்கள் அவர்களுக்குள்ளும் இந்துக்கள் என்பவர்கள் மற்ற சமூகத்தாரைக் காட்டிலும் செல்வத் திலும், அறிவிலும், வீரத்திலும் தாழ்ந்து அடிமை மனப்பான்மை மிகுந்தவர்களாயிருப்பதற்குக் காரணம் இந்துமதமும்  அதன்மூலம் ஏற்பட்டுள்ள பண்டிகை களுமே என்பதை நமது இயக்கம் நன்றாய் விளக்கி காட்டியிருக்கின்றது. இந்து மதமும், இந்து மதத்தின் பேரால் ஏற்பட்டு வழங்கிவரும் பண்டிகைகளும் இல்லாதிருக்கு மானால், நமது மக்கள் எவ்வளவோ உயர்ந்த நிலையிலும், சுதந்திரமுடையவர்களாகவும் அறிவுடையவர்களாகவும் இருப்பார்கள் என்பதில் அய்யமில்லை. இன்று மதத்தையும், மதப் பண்டிகை களையும் லட்சியம் பண்ணாமல் தங்கள் சொந்த புத்தியின் வழியே நடந்து, இவ்வுலகத்தில், சுகமாக வாழ்வதற்கு வழியைக் கண்டு பிடிப்பதில் முனைந்து  நிற்கும் மக்களே பகுத்தறிவு உடையவர்களாகவும், அடிமைத் தன்மை இல்லாதவர்களாகவும், தரித்திரமில் லாதவர்களாகவும் வாழ்வதை நாம் கண்கூடாகக் காணக்கூடிய  நிலைமையிலிருக்கிறோம். இருந்தும் நமது நாட்டு முன்னேற்றத்திற்காகப் பாடுபடுவதாக ஆர்ப்பாட்டம் புரிந்து கொண்டிருக்கும் எவரும், மற்ற நாட்டு மக்கள் சுதந்திரமடைவதற்குக் கைக்கொண்ட உண்மையான வழிகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கவோ அது பற்றி நமது மக்களிடையே  பிரச்சாரம் பண்ணவோ முன் வராமலிருக்கின்றனர். ஆனால் நாம் மாத்திரம் ஆதி முதல், இந்து மதமும், இந்து மதப் பண்டிகைகளும் ஒழிந்தாலொழிய நமது மக்கள், செல்வத்திலோ,  அறிவிலோ, சமத்துவத்திலோ, ஒரு நாளும் முன்னேற முடியாது என்று சொல்லி வருகிறோம்.

இப்பொழுது நமது கண்முன் நிற்கும்  தீபாவளிப் பண்டிகையை எடுத்துக் கொள்ளுவோம். இப் பண்டிகையினால், நமது நாட்டு மக்களுக்கு உண்டாகும் பொருள் நஷ்டம் சரீரத் துன்பம் எவ்வளவு? அன்றியும் சிறுகுழந்தைகள் முதல், வயதானவர்கள் வரையுள்ள எல்லோர் மனத்திலும் பதியும் மூட நம்பிக்கை எவ்வளவு? இவற்றை எல்லாம் ஜன சமூகத்திற்கு எடுத்துக் காட்டி அவர்களைச் சீர்திருத்த எந்த தேசாபிமானியாவது முயற்சி எடுத்துக் கொள் கின்றானா?

அறிவு மழுங்கடிக்கப்படுகிறது

முதலில் இப்பண்டிகை களால் மக்களுடைய அறிவு எவ்வாறு மழுங்க வைக்கப் படுகிறது என்பதைப் பற்றிச் சிறிது ஆராய்வோம். இதை அறிய வேண்டுமானால் இதன் பொருட்டு அதாவது இப்பண்டிகையை ‘தெய்வீக’ மானது என்று மக்கள் நம்ப வைக்கும் பொருட்டு ஏற்பட் டிருக்கும் புராணக் கதையை ஆராய்ந்தாலே இதன் உண்மை விளங்கும் ஆதலால் அக் கதையைக் கீழே குறித்துக் காட்டுகிறோம்.

‘பூமிதேவி’ என்னும் இந்த மண்ணுக்கும், ‘மகாவிஷ்ணு’ என்று சொல்லப்படும் ஒரு தெய்வத்திற்கும் ‘நரகாசுரன்’ என்னும் ஒரு மகன் பிறந் தானாம். அவன் அதிக பல சாலியாக இருந்து கொண்டு பார்ப்பனர்களுக்கு துணைவராகிய ‘தேவர்கள்’ என்பவர்களையெல்லாம் மிகவும் கஷ்டப்படுத்திக் கொண்டிருந்தானாம். ஆதலால், தேவர்களெல்லாம், தமிழர்குலமாகிய அசுரர் குலத்தைச் சேர்ந்தவனாகச் சொல்லப்பட்ட ‘நரகாசுர’னுடைய கொடுமையைச் சகிக்க முடியாமல் ‘மகாவிஷ்ணு’ என்னும் அந்தத் தெய்வத்தினிடம் சென்று முறையிட்டார்களாம். மகா விஷ்ணு என்பவரும், அந்த நரகாசுரனைக் கொன்று தேவர்களுடைய கஷ்டத்தை நீக்குவதாகக் கூறினா ராம். அப்பொழுது பூமிதேவி, நரகாசுரனைக் கொல் லும் போது தன்னையும் உடன் வைத்துக் கொண்டே தன் மகனைக் கொல்லும் படி வேண்டிக் கொண்டாளாம். அதற்கு மகா விஷ்ணுவும் சம்மதித்தாராம்.

அதன் பிறகு மகாவிஷ்ணு கிருஷ்ணனாகப் பிறந்து, சத்தியபாமையாகப் பிறந்திருந்த பூமிதேவியையும் தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு போய். ஒரு தீவில்  வசித்து வந்த நரகாசுரனைக் கொன்றானாம். கிருஷ்ணன் நரகாசுரனைக் கொன்ற போது, அவன், தான் இறந்த நாளை பூமியில் உள்ளவர்கள் கொண்டாட வேண்டுமென்றும் ‘வரம்’ கேட்டானாம். கிருஷ்ணனும் அவ்வாறே ‘வரம்’ கொடுத்தானாம்.

புத்தியுள்ளவர்களா?

இது தான் தீபாவளிப் பண்டிகைக்காகக் கற்பிக்கப் பட்டிருக்கும் கதை. இக்கதையை நம்பித் தீபாவளிப் பண்டிகை கொண்டாடும் மக்கள் சிறிதாவது புத்தியுள்ள வர்களென்று கூறமுடியுமா? என்பதை நன்றாய் யோசனை செய்துப் பாருங்கள்.

முதலில் நமது  கண்ணுக்குமுன் காணப்படும் இந்த மண் ஒரு பெண்ணாக இருக்க முடியுமா? இரண்டாவது ‘மகாவிஷ்ணு’ என்று ஒரு தெய்வம் கடைகளில் விற்கும் படங்களில் இருப்பதுபோல, பல பெண்ஜாதிகளுடன், ஒரு குருவியின் மேல் உட்கார்ந்து கொண்டோ, அல்லது பாம்பின் மேல் படுத்துக்கொண்டோ, சமுத்திரத்தில் மிதந்து கொண்டோ இன்று இருப்பதாகக் கூறப்படு வதும், இதற்குமுன் இருந்ததாகச் சொல்லப் படுவதும் அறிவுக்குப் பொருத்தமான செய்தியா?

இப்படிப்பட்ட தெய்வத்திற்கும் மண்ணுக்கும் ஒரு பிள்ளை பிறந்தது என்று சொல்லுவது எவ்வளவு புரட்டு? ஆரம்பமே புரட்டாயிருக்கும் போது மற்றவை களையெல்லாம் எப்படியிருக்குமென்பதை இன்னும் நாம் விரித்துக் காட்ட வேண்டியதில்லை ஆகவே, இத்தகைய அர்த்தமற்ற கதையைத் ‘தெய்வீக’முள்ளதாக நம்பிக் கொண்டு, இதன் பொருட்டு ஒரு தேசம் கோடிக் கணக்கான பொருளை ஒரே நாளில் செலவு செய்யு மானால், அதை அறிவுடைய தேசமென்று சொல்ல முடியுமா?

இந்தக் கதையை நம்பியே ‘நரக சதுர்த்தி’ என ஒரு நாளை குறிப்பிட்டுக் கொண்டு அன்று விடியற் காலையில் எழுந்து எண்ணெய் தேய்த்து முழுகுவதும், எண்ணெய் பலகாரங்களை வயிறு புடைக்கத் தின்பதும் பட்டாசுக் கட்டுகளைக் கொளுத்துவதுமான செயல் களைச் செய்து பண்டிகை கொண்டாடுகின்றனர்.

இவ்வாறு செய்வதனால் மக்களுக்கு மதப் புரட்டி லும் பண்டிகை புரட்டிலும், புராணப் புரட்டிலும் அவ தாரப் புரட்டிலும் பார்ப்பன வம்சத்தை சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் பரிசுத்தமானவர்கள், உயர்ந்தவர்கள், தமிழர் வம்சத்தைசேர்ந்தவர்களாகிய அசுரர்கள் அனைவரும் அயோக்கியர்கள், தாழ்ந்தவர்கள் என்னும்புரட்டிலும் நம்பிக்கையுண்டாகி, அவர்கள் அறிவு குன்றிப் போகின்றது. அன்றியும், மக்கள், பண்டிதர்கள், புரோகிதர்கள், மத வாதிகள் என்னும் புரட்டர்களுக்கு இன்னும் அடிமை யாகவே இருக்கக் கூடிய நிலையையும் அடைகிறார்கள் என்பதை யார் மறுக்க முடியும்?

பொருள் நஷ்டம்

இனி இப்பண்டிகையினால் உண்டாகும் பொருள் நஷ்டத்தையும், சுகாதாரக் குறை வையும் கவனிப்போம். ஏழை முதல் பணக்காரன் வரையுள்ள எல்லா இந்துக் களும் இதையொரு ‘தெய்வீக’ மான பண்டிகையென்று கருது வதனால், எப்பாடுபட்டாவது எவ்வளவு பணத்தை செல வழித்தாவது, பணமில்லா விட்டால் கடன் வாங்கியாவது, இதைக் கொண்டாட வேண்டு மென்று தமது அறியாமையால் நினைக்கிறார்கள். இவர்களில் பணக்காரர்கள், இப்பண்டிகை யின் பொருட்டு எக்கேடு கெட்டாலும், எந்த சந்தியில் நின்றாலும் அதைப்பற்றி நமக்கு கவலையில்லை. ஆனால் ஏழை மக்களும், பணக்காரர்களை பார்த்தும், அர்த்தமற்ற தெய்வீ கத்தையும், புராணக் கதை களையும் நம்பியும் வீணாக அறிவின்றி கஷ்டப்படுகின்றார்களே என்றுதான் நாம் பரிதாபப்படுகின்றோம். ஏழை மக்கள், தீபாவளிப் பண்டிகை வர ஒரு மாதத்திற்கு முன்பிருந்தே, பண்டிகை கொண்டாடுவதற்காக பலகாரம் தயார் செய்வதற்குக் கடைச் சாமான்கள் வாங்குவதற்கும், புது வேட்டிகள் புடவைகள் வாங்குவதற்கும், பட்டாசுக் கட்டுகள் வாங்குவதற்கும், பட்டினிக் கிடந்து பொருள் சேர்க்கின்றார்கள். அவ்வாறுசேர்த்து வைத்தப் பொருளும் போதாமல் கடன் வாங்குகிறார்கள். இவ்வாறு வாங்கிய கடனைக் கொடுப்பதற்கு வேறு வழியில்லாமல் இவர்கள் தேடி வைத்திருக்கும் நகைகளோ பாத்திரங்களோ விற்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு ஏழைமக்கள் பொருள் வீண் நஷ்டமாகிறது.

இதற்கு மாறாக முதலாளிகளாக இருக்கும் ஜவுளி வியாபாரிகளும், மளிகைக் கடைக்காரர்களும், இத் தீபாவளியில் நல்ல லாபம் அடைகிறார்கள். அவர்கள் அடையும் லாபம் ஏழைமக்கள்கஷ்டப்பட்டு சம் பாதித்த பொருள் என்பதை யார் மறுக்க முடியும்!? ஆகவே இப்பண்டிகை ஏழைமக்களை இன்னும் பரம ஏழைகளாக்கவும், பணக்காரர்களை இன்னும் கொழுத்த பணக்காரர்களாக்கவும்,  ஒருவகையில் உதவி செய்கிறதென்பதையும் அறியலாம்.

 

மக்களுக்கு மதப் புரட்டிலும் பண்டிகை புரட்டிலும், புராணப் புரட்டிலும் அவதாரப் புரட்டிலும் பார்ப்பன வம்சத்தை சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் பரிசுத்தமானவர்கள், உயர்ந்தவர்கள், தமிழர் வம்சத்தை சேர்ந்தவர்களாகிய அசுரர்கள் அனைவரும் அயோக்கியர்கள், தாழ்ந்தவர்கள் என்னும்புரட்டிலும் நம்பிக்கையுண்டாகி, அவர்கள் அறிவு குன்றிப் போகின்றது. அன்றியும், மக்கள், பண்டிதர்கள், புரோகிதர்கள், மதவாதிகள் என்னும் புரட்டர் களுக்கு இன்னும் அடிமையாகவே இருக்கக் கூடிய நிலையையும் அடைகிறார்கள் என்பதை யார் மறுக்க முடியும்?

 

 

கரியும் புகையும்

அன்றியும் வீணாகக் கொளுத்திச் சுட்டு பொசுக் கப்படும், பட்டாசுகளும், வாணங்களும், எங்கிருந்து வருகின்றன. இவைகள் பெரும்பாலும் அயல் நாடுகளிலிருந்தே தீபாவளிக்கென்று நமது நாட்டிற்கு வியாபாரத்திற்காகக் கொண்டு வரப்படுகின்றன. சுமார் இரண்டு கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள பட்டாசுக் கட்டுகளும், வாணங்களுமாவது இத் தீபாவளியில் பொசுக்கப்படுமென்பதில் அய்யமில்லை. இந்த இரண்டு கோடியும் கரியும் புகையுமாக போவதைத் தவிர இதனால் வேறு யாருக்கு என்னபலன்? நமது தேசப் பணமாகிய இந்த இரண்டு கோடி ரூபாயும் அந்நிய நாட்டுக்குத் தானே போய்ச் சேருகிறது? இன்னும் அன்னிய நாட்டுத் துணிகள் வியாபாரத்தின் மூலம் அயல் நாடுகளுக்குச் செல்லும் பொருள் நாலைந்து கோடி ரூபாய்க்குக் குறையாது என்பது நிச்சயம். இந்த நாலைந்து கோடியில் நமது தேசத்திற்கு நஷ்டம் தானே.

இன்னும் அடை மழை பெய்து கொண்டிருக்கும் இந்த அய்ப்பசி மாதத்தில் விடியற்காலையில் எண்ணெய் தேய்த்து முழுகிவிட்டு எண்ணெய் பலகாரங்களைப் போட்டு வயிற்றை நிரப்புவது சாரீர சுகத்திற்கு ஏற்றதா? என்று தீபாவளியை நம்பும் எந்த முட்டாளாவது யோசித்துப் பார்க்கிறானா? சாதாரண மாக நமது நாட்டில் காலரா என்னும் விஷப் பேதி நோய் பரவுவது இந்த தீபாவளி முதல் தான் என்பதை எவரும் அறிவார்கள். எதனால் இந்த விஷப் பேதி உண்டாகிறது என்பதை அறிந்தவர்கள் இந்தத் தீபாவளிப் பண்டிகையினால் நமது ஜன சமுகத்திற்கு உண்டாகும் தீமையை மறுக்க மாட்டார்கள். சாதாரணமான அஜீரணமே இந்த விஷ பேதிக்கு முதற் காரணமாகும். விடியற்காலத்தில் எண்ணெய் தேய்த்து முழுகி எளிதில் ஜீரணமாகாத மாவு பண்டங்களைப் போட்டு வயிற்றை நிரப்பினால் வயிற்றில் உள்ள ஜீரணக் கருவிகள் என்ன நிலை யடையும்? இதனால் பலவிடங்களில் நமது நாட்டில் விஷ பேதி உண்டாகி விடுகின்றது. இன்னும் பல வகையான நோய்களும் உண்டாகி விடுகின்றன. நாம் கூறுவதில் நம்பிக்கை யில்லையானால் தீபாவளியன்று மறுநாள் நமது நாட்டில் உள்ள ஆஸ்பத்திரிகளுக்குச் சென்று பாருங்கள்! எத்தனை அஜீரண நோயாளிகள் வருகிறார்களென்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். இன்னும் சமாச்சாரப் பத்திரிகைகளைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பார்களானால் எங்கெங்கே விஷ பேதி உண்டாகியிருக்கிற தென்பதையும் அறியலாம். இதுவு மல்லாமல் பட்டாசுகளிலிருந்து எழும் விஷப்புகையினால் வரும் வியாதிகள் பல. இவ்வாறு தீபாவளி பண்டிகையானது மக்களுடைய மனத்திலும் மூடநம் பிக்கையை உண்டாக்குவதோடு அவர்களுடைய பொருளுக்கும் நஷ்டத்தை உண்டாக்கி சரீர சுகத் தையும் கெடுத்து உயிருக்குத் கூட உலை வைத்து விடுகிறதென்பதையும் அறியலாம்.

முயற்சி செய்கிறார்களா?

ஆனால், இந்தப் பண்டிகையைப் பற்றியும் இது போன்ற மற்ற பண்டிகைகளைப் பற்றியும் நமது நாட்டு தேசிய பத்திரிகைகளாவது, தேசியவாதிகளாவது கண்டித்துக் கூறி அவைகளில் உள்ள சூழ்ச்சிகளையும் புரட்டுகளையும் எடுத்துக் காட்டி, மக்களுடைய செல்வத்தை நஷ்டமாகாமற் செய்யவாவது, அவர் களுடைய மூடநம்பிக்கைகளைப் போக்கவாவது முயற்சி செய்கின்றார்களா என்று பார்த்தால் ஒரு சிறிதும் இவ்வாறு செய்வதாகக் காணோம். இதற்கு மாறாக, இதுபோன்ற பண்டிகைகளைப் பற்றியெல்லாம் விளம்பரப்படுத்துவதும், அவைகளின் ‘பரிசுத்தத் தன்மை’களை மக்களுக்கு எடுத்துக் காட்டுவதும், அவைகளைக் கொண்டாடும்படி செய்வதும் ஆகிய காரியங்களையே செய்து வருகின்றார்கள். உதாரண மாக, இத்தீபாவளியைப் பற்றிச் சென்ற இரண்டு மாதங்களாகவே பிரச்சாரஞ் செய்யப்பட்டு வருவதை அறியலாம். அதாவது தீபாவளி பண்டிகை நமது தேசிய பண்டிகையென்றும் தேவர்களுக்கு விரோதியாயிருந்த நரகாசுரணைக்கொன்று அவர்கள் சுகமடையும் படி விடுதலையுண்டாக்கிய விடுதலை நாள் என்றும், ஆகையால் அன்று எல்லோரும் தேசிய விடுதலையைக் கருதி கதர் வாங்கிக் கட்ட வேண்டும் என்றும், கதர் பக்தர்களும், காங்கிரஸ் பக்தர்களும், தேசிய பக்தர் களும், கதரின் பேராலும், காங்கிரசின் பேராலும், தேசியத்தின் பேராலும் தீபாவளிப் பிரச்சாரம் செய்து விடுகின்றனர். இவர்கள் செய்யும் இந்த பிரச்சாரம், மக்களை இன்னும் மூடநம்பிக்கையுடையவர்களாகக் கவும், குருட்டு பழக்க வழக்கங்களையுடைய வர்களாக வும் செய்யப்படும் மதப் பிரச்சாரமா அல்லவா? என்று தான் நாம் கேட்கின்றோம்.

நமது நாட்டுத் தேசியவாதிகளுக்கு, இதுபோன்ற பண்டிகைகளின் பேரில் உள்ள பக்திதான் இன்று எடுத்தவைகளிலெல்லாம் அதாவது, தேசிய ராஜிய காரியங்களைக் கூட பண்டிகையாக்கி அவைகளைத், தேசிய மதம் என்னும் ஒரு புதிய மதத்தின் பேரால் கொண்டாடச் செய்ய வேண்டும் என்னும் எண்ணமுண்டாகி அவ்வாறே செய்தும் வருகிறார்கள். இதற்கு உதாரணமாக, காந்தி ஜெயந்தி, நேரு ஜெயந்தி, திலகர் ஜெயந்தி, தாஸ் ஜெயந்தி, லஜபதி நாள், சத்தியாக்கிரக நாள், தண்டி நாள், பூனா ஒப்பந்த நாள், உண்ணாவிரத நாள் என்பவை போன்ற பல நாட்களைக் குறிப்பிட்ட அவைகளைப் பண்டிகைகள் போலக் கொண்டாடும்படி செய்து வருவதைக் கூறலாம். ஆகவே இத்தகையவர்கள், புராதனமானதென்று சொல்லப்படும் தீபாவளிப் போன்ற பண்டிகைகளைப் பற்றி பிரச்சாரம் பண்ணாமல் விட்டு விடுவார்களா?

நாட்டிற்கு இலாபம் உண்டா?

இன்று தீபாவாளி பண்டிகையின் விசேஷத்தைக் கூறிக் கதர்ப் பிரச்சாரம் பண்ணும் தேசியவாதிகள், உண்மையில், பகுத்தறிவுடைவர்களாயிருந்தால், நமது நாட்டுச் செல்வம் அன்னிய நாட்டுக்குச் செல்லக் கூடாது என்ற எண்ணமுடையவர்களாயிருந்தால், நமது மக்கள் அனைவரும் அறிவுடையவர்களாக ஒற்றுமையுடன் வாழ வேண்டும் என்னும் நோக்கமுடை யவர்களாயிருந்தால் தீபாவளிப் பண்டிகையையும் இது போன்ற மற்ற பண்டிகைகளையும் ஒழிப்பதற்கே முயற்சி செய்ய வேண்டும். தீபாவளிப் பண்டிகையை ஒழிப்பதன் மூலம், அந்நிய நாட்டிற்குப் பட்டாசுகளின் மூலம் செல்லும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களையும் துணிகளின் மூலம் செல்லும் கோடிக் கணக்கான ரூபாய்களையும் செல்லாமல் தடுப்பதனால் நமது நாட்டிற்கு லாபமுண்டா? அல்லது தீபாவளிப் பண்டிகையை கொண்டாடுவதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய்களுக்குக் கதர் விற்பனை புரிவதனால் லாபமுண்டாவென்று கேட்கிறோம்.

ஆகவே உண்மையாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் நமது நாட்டில் உள்ள தேசிய வாதிகளோ சமயவாதிகளோ, புரோகிதர்களோ, பண்டிதர்களோ, காங்கிரஸ்வாதி களோ, அனைவரும் மக்களை இந்து மதத்தின் பேராலும், பண்டிகையின் பேராலும் ஏமாற்றி இன்னும் அடிமைகளாகவே வைத்திருந்து தங்கள் சுயநலத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளவே முயற்சி செய்கிறார்கள் என் பதை அறியலாம்.

ஆதலால், உண்மையில் விடுதலை பெற நினைக் கின்றவர், மூடநம்பிக்கையினின்று நீங்க நினைக்கின்ற வர்கள், மதமும் பண்டிகைகளும் ஒழிந்து மக்களைப் பிடித்த பீடை நீங்க வேண்டுமென்று நினைப்பவர்கள் அனைவரும், தீபாவளிப் பண்டிகைகளை அடி யோடு ஒழிக்க வேண்டுகிறோம். தீபாவளிப் பண்டிகைக் கென்று, பணத்தையும் செலவு செய்து புத்தியையும் கெடுத்துக் கொள்ளாமல் அந்த நாளையும் மற்றச் சாதாரணமான நாளைப் போலவே, கழிக்கும் படி வேண்டுகின்றோம். ஆகவே இக்கொள்ளை நோய்க்கு இடங்கொடாமல், அதைத் தடுக்குமாறு எல்லோருக்கும் எச்சரிக்கை செய்கின்றோம்.

‘குடிஅரசு’  – தலையங்கம் – 23.10.1932

- விடுதலை நாளேடு, 1.11.26

நாகரீகமென்றால் என்ன?

நாகரீகமென்றால் என்ன?

- ஈ.வெ.இராமசாமி

இன்றைய தினம் இங்கு பேச எடுத்துக் கொண்ட விஷயம் இந்தியாவின் தற்கால நாகரிகம்" என்பதாகும். இது ஒரு கூடாத விஷயமல்ல. மிக்க ருசிகரமானதும் விரிந்த பொருள்களைக் கொண்டது மான நல்ல விஷயத்தையே நீங்கள் இங்கு பேச எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

"நாகரீகம்!" என்கின்ற வார்த்தைக்குப்

 பொருளே பிடியில் சிக்காத ஒரு விஷயமாகும். ஒவ்வொருவரும் 'நாகரீகம்' என்பதற்கு ஒரு தனிப் பொருள் கூறி வருகிறார்கள். கண்ணோட்டம் என்ற தலைப்பின் கீழ் குறலில் நாகரீகம் என்கிற வார்த்தை வள்ளுவரால் உப யோகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிற தாக நான் 10, 20 வருடங்களுக்கு முன்பு பார்த்ததாக ஞாபகம். அது தாக்ஷண் ணியம், அடிமை என்கிற பொருளில் உபயோகப்படுத்த பட்டிருப்பதாகவும் எனக்கு ஞாபகம்.

நாகரீகம் என்கிற வார்த்தைக்கு எந்தக் கருத்தை வைத்துக் கொண்டு பேசினாலும் மக்கள் சமூகம், நடை உடை, ஆகாரம் மற்றும் எல்லா பாவனைகளிலும் பெரிதும் மாறுபட்டிருக்கிறது. எந்த ஆதாரத்தினால் தான் இவைகள் வேறுபட்டிருக்கிறதென்று கூற முடியாது. எப்படியோ எல்லாம் மாறுதலில் தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. நம்முடைய பெண்கள் முன்பு முழங்கைக்குக் கீழும் இரவிக்கை அணிந்து வந்தார்கள். பின்பு மேலேறியது மறுபடி கீழிறங்கியது. இப்பொழுது மறுபடியும் மேலேயே போய்க் கொண்டிருக்கிறது. மேல்நாட்டு ஸ்திரீகளும் தெருக்களில் தெரு கூட்டுவது போன்ற ஆடைகளை முன்பு அணிந்து வந்தார்கள். அந்தக் காலத்தில் துணிகளை தூக்கிப் பிடித்துக் கொள்ள பணம் படைத்தவர்கள் ஆள்களை நியமித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அது அக்கால நாகரிகம். இப்பொழுதோ என்றால் ஆடை விஷயத்தில் மேல் நாட்டுப் பெண்களும் எல்லாம் சுருக்கிக் கொண்டு விட்டார்கள். அதை நாம் இப்பொழுது நாகரீகமென்று தான் கருதுகிறோம்.

நாம் இவைகளைப்பற்றி எல்லாம் பேசும் பொழுதும் யோசிக்கும் பொழுதும் எந்த விதப் பற்றுதலும் இல்லாமல் அதாவது ஜாதி, மதம், தேசம் என்பன போன்ற பற்றுகளை விட்டு விட்டு (Free -யாக) சுயேச்சையாக சீர் தூக்கிப் பார்த்தால் தான் விஷயங்கள்

நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம். அதன் உண்மையும் அப்பொழுது தான் விளங்கும்.

ஒரு காலத்தில் சாம்பலைப் பூசிக் கொண்டு சிவ சிவா என்று ஜெபிப்பதுதான் யோக்கியமாக கருதப்பட்டது. இன்றைய கால தேச வர்த்தமானங்கள் மேல் சொன்ன விஷயத்தை கேலி செய்கிறது.

புருஷன் பெண்சாதி என்கிற இரு சாரர்களை எடுத்துக் கொண்டாலும், முன்பு கல் என்றாலும் கணவன், புல் என்றாலும் புருஷன் என்று மதித்து வந்தார்கள். ஆனால் இன்றோ புருஷனிடம் மனைவியானவள் நான் உனக்கு வேலைக்காரியா? அடிமைப்பட்ட மாடா? ஜாக்கிரதையாயிருந்தால் சரி, இல்லாவிட்டால் எனக்கும் சம அந்தஸ்தும் சம உரிமையும் சர்வ சுதந்திரமும் உண்டு என்று கர்ஜனை செய்யும் பெண்களையே நாகரிகம் வாய்ந்தவர்களென்று கருதுகிறோம்.

 முன்பு புராணத்தைப் பற்றியும் மதத்தைப்பற்றியும், பேசுவது தான் வித்வத் தன்மையாக இருந்தது. ஆனால் அது இன்று குப்பையாகி பரிகசிக்கத்தக்கதாக ஆகிவிட்டது. புத்திக்கும் அறிவிற்கும் பொருத்தமில்லாத முரட்டுப் பிடிவாதத்தில் முன்பு

நம்பிக்கையிருந்ததை சிலாகித் த்துப் பேசினோம். ஆனால் இன்றைய தினம் பிரத்தியக்ஷமாக எதையும் எடுத்துக் காட்டி தெளிவுபடுத்துவதையும் - விஞ்ஞானம் போன்ற 

 தான அறிவியக்க நூல்களைக் சுற்றுணர்ந்த வல்லுநர்களையுமே நாம் பெரிதும் மதித்து வருகின்றோம்.

நாகரீகம் என்பது நிலைமைக்கும் தேசத்திற்கும் -  காலப் போக்கிற்கும் தக்கவாறு விளங்குகிறது. காலதேச வருத்தமான - வழக்கத்தையேயொட்டி 'நாகரீகம்' காணப்படுகிறது.

காலப் போக்கானது எந்த தேக்கத்தையும் உண்டாக்குவதில்லை. ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தோன்றவும் புரட்சி ஏற்படவும் செய்கிறது. 

மீசை, தலைமயிர் இவைகளைப் பற்றி நீங்கள் குறிப்பிட்டு பேசினீர்கள். எது நாகரீகமென்று கருதுகின்றோமோ  அது பெருத்த அஜீர்ணத்துக்கு வந்துவிடுகிறது. மீண்டும் அந்த நிலைமையானது மாறிக் கொண்டு போகத்தான் செய்கின்றது.

ஒரு விஷயமானது வாய் சாமர்த்தியத்தினால் செலா வணியாகிவிடும். அது மெய்யோ-பொய்யோ சரியோ - தப்போ எப்படியும் இருக்கலாம்.

நாம் ஏன் எதற்காக உழைத்துப் பாடுபட வேண்டும்? பகுத்தறிவு படைத்த நாம் பாடுபட்டுத்தான் ஆக வேண்டுமா? நாகரீகம் என்பது சதா உழைத்துத்தான் உண்ண வேண்டுமா? என்கிற கேள்விகள் எழுந்து மக்கள் சமூகம் கஷ்டம் தியாகமின்றி, நலம் பெற முயற்சிக்கலாம். இது நாகரீகமாக கருதப்பட்டு பயன் அடைந்தாலும் அடையலாம்.

இன்றைய அரசியல் விஷயத்தில் இராட்டை சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறது. இது ஆயிர வருஷங்களுக்கு முன்பு ஏற்பட்டு நாகரீகமாக பாவிக் கப்பட்டது. பிறகு மீண்டும் அது வெளிப்படுத்தப்பட்டு அதற்குக் கொஞ்சம் மதிப்புக் கொடுக்கப்பட்டு இராட்டை சுற்றுவதும் தக்ளி நூல் நூற்பதும் நாகரிகமாகக் கருதப் பட்டது. ஆனாலும் அதுவும் ஒழிந்து போயிற்று என்றே சொல்லலாம். இவைகளையெல்லாம் எந்தவிதமான (தேசம், மதம், ஜாதி) பற்று தலுமில்லாத பொது மனிதன், பொது நோக்கோடு கவனித்தால் உண்மை விளங்காமல் போகாது.

நாம் ஒரு காலத்தில் தேசம், தேசீயம், தேசப்பற்று என்பதை நாகரீகமாகக் கருதி வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இன்றோ அவைகளையெல்லாம் உதறித்தள்ளி மனித ஜீவகாருண்யம் உலக சகோதரத்துவம் மக்கள் அபிமானம் (Citizen of the World) என்று கருதுவதையே பெரிதும் நாகரீகமாகக் கருத முன் வந்துவிட்டோம்.

ஒரு காலத்தில் நாகரீகமாக கருதி வந்ததை இன்று நாம் பரிகசித்து வருகிறோம். ஒரு மனிதன் தான் நாயக்கன், முதலி, வைணவன், சைவன் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் பெருமை போராடிக் கொண்டு ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் அதிக மேல் சாதிக் காரனாவதற்குச் சைவ, வைணவப் போக்கைப்பற்றிக் கொண்டு பூணூலையும் நாமத்தையும் போட்டுத் தங்கள் மதத்தையும் சிலாகித்துப் பிதற்றிக் கொண்டும் வந்தான். ஆனால் இன்றைய தினம் இவைகளையெல்லாம் புத்திகெட்டத்தனமென்றும், முற்போக்குக்கு முரணானது என்றும் கூறி வெருவாகத் கண்டனம் செய்து வருகிறோம். ஒரு காலத்தில் தனித் தனித் தத்துவம் நாகரீகமாக கருதப்பட்டது. உதாரணமாக ஒரு தனித்தனி ஜாதி தன்மையும் தேச தன்மையும் சிலாக்கியமாக கருதப் பட்டது. ஆனால் ஒரு ஜாதியின் அனுகூலம் பிற ஜாதியானுக்குப் பாதகம் என்பதையும், ஒரு தேச நன்மை மற்றொரு தேசத்திற்கு பொல்லாங்கு என்பதையும் நாம் இன்று நன்கு உணர ஆரம்பித்துவிட்டோம்.

தோழர்களே! நான் குறிப்பாக ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி வற்புறுத்தி இங்கு கூற விரும்புகிறேன். அதாவது நாம் அனுபவ முதிர்ச்சியால் அறிவு ஆராய்ச்சியால் முற்போக்காகிக் கொண்டு வருகிறோம் என்பதேயாம். நாம் எல்லா மனிதர்களையும் அறிவின் உணர்ச்சியால், கவனிக்கிறோம். உதாரணமாக வியாபாரிகளை - மக்கள் சமூகத்தின் நலனைக் கொடுத்து லாபமடையும் கோஷ்டியைச் சேர்ந்தவர்களென்றும், லேவா தேவி காரர்களையும் மனித சமூக நாசகர்களென்றும் மத ஆதிக்கங் கொண்ட வர்க்கத்தினரையும் மனித சமூக விரோதிகளென்றும் கண்டிக்கின்றோம்.

நாகரீகம் என்பது பிடி படாத ஓர் விஷயமென்று முன்பே கூறினேன் நம் நாட்டு பெண்கள் எப்படி Belt (பெல்ட்) கட்டாமல் சீலை கட்டுகிறார்களென்றும் அது இடுப்பில் எவ்வாறு தங்கி

- தொடரும்

 - விடுதலை நாளேடு, 29.11.2003

சுயமரியாதை இயக்கம் எந்த விதமாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நமது முடிவு

மதமும், முதலாளித்தனமும் ஒழிய வேண்டும்

 - தந்தை பெரியார்

சுயமரியாதை இயக்கம் தோன்றிய காலத்தில் சாஸ்திரங்களையும், சடங்கு களையும் ஒருவாறு கண்டித்ததோடு கூட அரசியலில் பார்ப்பனர்களைப் பலமாக எதிர்த்தும் போராடியது என்பது யாவரும் அறிந்ததாகும். இக்கார ணத்தால் பார்ப்பனர்களிடம் உள்ள உத் யோகங்களைத் தாங்கள் கைப்பற்ற வேண்டும் என்னும் நோக்கமுடைய பார்ப்பனரல்லாதார்கள் அனைவரும் சுயமரியாதை இயக்கத்தைப் பலமாக ஆதரித்து வந்தனர். பிறகு சுயமரியாதை இயக்கம் உண்மையான உருவத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தது. அதாவது மதத் தையும், சடங்குகளையும், கடவுளையும் கூட அடியோடு அழிக்க வேண்டு மென்னும் பிரச்சாரத்தில் இறங்கியது. இதனால் முதலில் ஆதரித்த சிலர் சுயமரியாதை இயக்கத்தை விட்டு விலகிக் கொள்ளாமலும், அதில் கலந்துகொள்ளாமலும், நடுத் தெருவில் நின்றனர். இதன் பின் சில மாதங்களாக, ஈரோடு வேலைத்திட்டத் தீர்மானங் களை மேற்கொண்டு, சமதர்மப் பிரசாரம் செய்து வந்தது. இதைக் கண்டும் அநே கர் பயந்து எங்கே சமதர்மப் பிரசாரத் தினால் தங்களுக்கு ஆபத்து வந்து விடுமோ என்று அஞ்சி ஒன்றும் பேசாமல் ஒதுங்கி நின்றனர்.

சிலர் சுயமரியாதை இயக்கம் முன்பிருந்தது போலவே அரசியலில் ஈடுபடாமல் பகுத்தறிவுப் பிரசாரம் மாத்திரம் செய்து கொண்டிருக்க வேண் டுமென அபிப்பிராயப்பட்டுக் கொண்டி ருக்கின்றனர். சிலர், ஈரோட்டுத் தீர்மா னங்களை ஒப்புக்கொண்டு, அரசியலிலும் தலையிட்டு சமதர்மப் பிரசாரத்திலும் ஈடுபடவேண்டும் என்று கருதுகின்றனர். இன்னும் சிலர் பார்ப்பனர்களை மாத்திரம் வைதுகொண்டு, பார்ப்பனரல்லாதார்க்கு உத்தியோகம் சம்பாதித்துக் கொடுத் தால் போதுமென நினைக்கின்றனர். இந்த நிலையில் சுயமரியாதை இயக்கம் எந்த விதமாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நமது முடிவை வெளி யிடுகிறோம்.
முதலில் சுயமரியாதைச் சமதர்ம இயக்கமானது, ஒரு வகுப்பை மாத்தி ரம் பொறுத்த இயக்கமல்ல; ஒரு மாகாணத்தை மாத்திரம் பொறுத்த இயக்கமல்ல; ஒரு தேசத்தை மாத்திரம் பொறுத்த இயக்கமல்ல; ஆனால் ஓர் அகில உலக இயக்கமாகும் என்பதை ஒவ்வொருவரும் மனதில் பதிய வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இக்கொள்கையை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டே அதன் கொள்கைகளும், சட்ட திட்டங்களும், வேலை முறையும் அமைக்கப்பட வேண்டும்.
வகுப்பு பேதங்கள் ஒழிந்து, எல்லாம் ஒன்றாகவேண்டும் என்னும் எண்ணம் எல்லா மக்கள் மனதிலும் வேரூன்றி வருகிற இக்காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகுப்பினரை மாத்திரம் ஆபாச முறையில் கண்டிப்பது விரும்பத்தக்கதல்ல என்பதே நமது தாழ்மையான அபிப்பிராயமாகும். பார்ப்பனருக்கும், நமக்கும் எக்காலத் திலும் பகையில்லை. பார்ப்பனீயத்திற்கும், நமக்குமே போராட்டம். பார்ப்பனீயத்தை விடாப் பிடியாகப்பிடித்திருக்கும் பார்ப் பனரல்லாதாரே அதிகம். பார்ப்பனீயம் எங்கெங்கே இருக்கின்றதோ அங்கெல் லாம் நமது போராட்டம் சென்றுதான் தீரவேண்டும். வகுப்புத் துவேஷம் என்பது ஒரு வகுப்பினர் அடிக்கும் கொள்ளைத் தொழிலை இன்னொரு வகுப்பினர் கைப்பற்றிச் செய்யும் முயற்சியேயாகும். ஆதலால் நமக்கும், அதற்கும் சம்பந்தமே இல்லை.

சுயமரியாதை இயக்கம் இதுவரை யிலும் செய்து வந்த மத ஒழிப்பு வேலையைச் சிறிதும் தளரவிட முடியாது. நமது கொள்கைகளுக்கெல்லாம் அடிப் படை இதுவேயாகும். இப்பொழுது மதத்திற்கு நெருக்கடி நேர்ந்திருக்கும் விசயத்தை மதவாதிகளும், முதலாளி வர்க்கத்தினரும் உணர்ந்து விழித்திருக் கின்றனர். இருவரும் கூடி மீண்டும் பாமர மக்களின் மனதில் மதவுணர்ச்சியை (அடிமை மூடத்தனத்தை)ப் புகுத்த பலமான முயற்சிகளைச் செய்து வருகின் றனர். தேசிய இயக்கங்களும் (முதலாளி இயக்கங்கள்) தேசியவாதிகளும் பலமான மதப் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கின் றனர். இதற்கு காந்தி அவர்களின் ஹரிஜன இயக்கமும், இந்து மகாசபைப் பிரச்சாரமும் போதிய சான்றாகும். ஆகை யால், நாம் முன்னிலும் அதிதீவிரமாக மதமறுப்புப் பிரச்சாரத்தை விடாமல் செய்ய வேண்டியது முக்கியமானதாகும்.
சமதர்ம திட்டத்தை மேற்கொண்டு அரசியலில் தலையிட வேண்டுவது அவ சியம் என்பது ஆலோசிக்கத் தக்கதாகும். அரசாங்கத்தின் துணையில்லாமல், சட்டங் களின் ஆதரவில்லாமல், தேச மக்களிடம் உள்ள ஊழல்களை அடி யோடு போக்கி விடவோ புதிய காரி யங்களைச் செய்வதில் தேச மக்களை ஈடுபடுத்திவிடவோ எக்காலத்திலும் இயலாது. ஆதலால் சீர் திருத்தவாதிகளுக்குத் தங்கள் சீர்திருத்தக் கொள் கைகள் செயலில் நடைபெற வேண்டு மானால் அரசாங்கத்தின் துணையும், சட்டத்தின் துணையும் அவசியமாகும் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இந்த நிலையில் நமது நாட்டில் இனி அமையப் போகும் அரசாங்கம் கட்சிகளால் ஆளப்படும் அரசாங்கமாகவே இருக்கும் என்பதை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். சுயமரியாதை இயக்கமானது நேர்முகமா கவோ, அல்லது மறைமுக மாகவோ சமதர்ம திட்டமுடைய அரசியல் கொள்கையையும் ஒப்புக்கொண்டு தீர வேண்டிய அவசியத்தை அறிஞர்கள் மறுக்க மாட்டார்கள் என்றே நம்புகிறோம். நமது சமதர்ம அரசியல் திட்டத்தைக் கண்டு யாரும் அஞ்சவேண்டிய அவசிய மில்லை. அரசாங்க சட்டத்திற்குள் அடங்கியே நமது அரசியல் இயக்கம் வேலைசெய்து வரும். பலாத்கார முறை யையும் நாம் ஒப்புக்கொள்ளுவதில்லை. இத்தகைய சமதர்ம அரசியல் திட் டத்தைக்கண்டு ஏன் பயப்படவேண்டும்?

(5) சமூகச் சீர்திருத்த வேலையையும் அதை நிறைவேற்ற அரசியலைக் கைப் பற்றும் வேலையையும் சுய மரியாதை இயக் கத்தின் திட்டமாக வைத்துக் கொண்டு இரண்டையும் செய்து வர லாமென அபிப்பிராயப்படு கின்றவர்களும் பலருளர். ஆனால் இரண்டு வேலைகளை யும் ஒரே இயக்கம் அதாவது ஒரே ஸ்தாபனத்தின் மூலம் நடைபெறும் இயக்கத்தினால் செய்ய முடியுமா? என்பது ஆழ்ந்து ஆலோசிக்கத் தக்க விஷயமாகும். தற்பொழுது சமூக சீர்திருத்த வேலையென்பது, அரசாங்க விஷயங்களில் தலை யிடாமல் ஜன சமூகத்துக்கு இடையேயுள்ள மூடப் பழக்க வழக்கங்களைப் போக்குவதும், அப்பழக்க வழக்கங்களில் வைத் துள்ள நம்பிக்கையை ஒழிப் பதும், புதிய வாழ்க்கை முறையில் பற்றுக் கொள்ளச் செய்வதும் ஆகும். இதைப் பிரசாரத்தின் மூலம் ஜனங்களுக்கு எடுத்துக் காட்டி வருவதே சீர்திருத்த இயக்கத்தின் முக்கிய வேலையாகும். இவைகளைச் சட்டத்தின் மூலம் ஜன சமூகத் தில் புகுத்த அரசாங்கத்தைக் கைப்பற்ற வேலை செய்வது அரசியல் இயக்கமாகி விடும். இவ்வளவே தான் சமூக சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கும், அரசியல் இயக்கத் திற்கும் வித்தியாசம் என்று கூறலாமே தவிர, வேறு காரணம் கூறுவதற்கு நமக்குத் தோன்ற வில்லை. மற்றபடி சமூகச் சீர்திருத்தம் என்பதும், அரசியல் என்பதும் ஒன்றே தவிர வேறில்லை. சமூகம்தான் அரசியல், அரசியல் தான் சமூகம். இரண்டையும் வேறுபடுத்தி பிரிக்க முடியாது. ஆயினும் இருகாரியங்களையும் ஒரே ஸ்தாபனத் தின் மூலம் நடைபெறும் இயக்கத்தினால் தற்சமயம் செய்ய முடியாதென்பது நமது கருத்து. இத்தகைய இரு நோக் கத்தையும் கொண்டு தொடங்கப்பட்ட ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் அக்காலநிலையை நோக்குவார் இதன் உண்மையை நன்கு தெரிந்து கொள்ளலாம். பிரசாரம் பண்ணும் வேலையையும் காரிய நிர்வாகம் செய்யும் வேலையையும் எப்படிச் செய்ய முடியும். சமூகச் சீர்திருத்தத்திற்கும் நாட்டில் பலமான எதிர்ப்பு இருக்கின்றது. சமதர்ம அரசியலுக்கும் நாட்டில் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. இரண்டிற்கும் உள்ள எதிர்ப்பைச் சமாளித்துக் கொண்டு இரண்டையும் இயக்கம் செய்து முடிப்பது என்பது சாமானியமான காரியமல்ல. இவ்விரண்டு கொள்கைகளுக்கும் உள்ள எதிர்ப்பைச் சமாளித்துக் கொள்ளுகின்ற திறமை ஓர் இயக்கத்திற்குத் தற்கால நிலையில் ஏற்பட முடியாது. சமதர்ம அரசியல்வாதிகள் அரசாங்க அதிகா ரத்தை வகிக்க வரும் காலத்தில்தான் இரண்டையும் செய்ய முடியும். அது வரையிலும் சீர்திருத்த இயக்கம் தனித்து நின்று வேலை செய்ய வேண்டுவது அவசியமல்லவா? என்பதை ஆராய்ந்து முடிவுக்கு வருமாறு வேண்டுகிறோம்.

பொருளாதாரத் திட்டத்தையும், சமூகச் சீர்திருத்தத்திற்கு ஆதரவளிப் பதையும் வேலை முறையாகக் கொண்ட சமதர்ம அரசியல் கட்சி அமைக்கப்பட வேண்டியது அவசியமாகும். ஏனெனில் இத்தகைய கட்சி தற்பொழுது நமது நாட்டில் ஒன்றுகூட இல்லை. ஜனநாய கக் கட்சியென்றும், வகுப்புவாதக் கட்சியென்றும் சொல்லிக் கொண்டி ருக்கும் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் முதலாளிக் கட்சிகளே என்பது வெட்ட வெளிச்சம். இக்கட்சியின் நோக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளுகின்றவர்கள் யாராயிருப்பினும் நிற வகுப்பு, மத வேற்றுமை பாராமல் அவர்களையெல்லாம் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசிய மாகும். இந்த அரசியல் கட்சி, சுயமரியாதை இயக்கத் தினால் பிரசாரம் பண்ணப்படும் சீர்திருத்தங்களுக்கெல்லாம் ஆதர வளித்து வர வேண்டுமென் பதையும் கட்சிக் கொள்கையில் முக்கியமான ஒன் றாகக் கொள்ள வேண்டும். இதற் கென்று ஒரு தனி ஸ்தாபனம் இருக்க வேண்டியது அவசிய மாகும்.

சுயமரியாதை இயக்கத்தின் கொள்கை களைக் கொண்ட, அரசியல் கலப்பற்ற, தனி ஸ்தாபனம் ஒன்று வேண்டுவது அவசிய மாகும். இந்த ஸ்தாபனத்தில் அரசியல் நிறம் வகுப்பு முதலிய வேற்றுமை பாராட்டாமல் மதமற்றவர்கள் எல்லோ ரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இவர்கள் சமதர்ம அரசியல் கட்சியாரை எப்பொழுதும் ஆதரித்து நிற்க வேண்டும். தற்பொழுது சுயமரியாதை இயக்கம் செய்து வரும் சமூக வேலையைச் செய்து வர வேண்டும்.

மேற்கூறிய இரு இயக்க ஸ்தாப னங்களின் உறுப்பினர்கள் அந்த ஸ்தா பனங்களின் கொள்கைகளுக்கு மாறு படாதவர்களாகவும், அக் கொள்கைகளை மனப்பூர்வமாக ஒப்புக் கொண்டு நடக் கின்றவர்களாகவும், அவைகளுக்காகத் தியாகஞ் செய்யப் பின் வாங்காதவர் களாகவும் இருக்க வேண்டும். மற்றபடி இயக்கப் பிரசாரத்தில் அதாவது மகா நாடுகளிலும், பொதுக் கூட்டங்களிலும் யாரையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். நமது பல கொள்கைகளுக்கு எதிரியாக இருந்து ஒரு கொள்கைக்குச் சாதகமா யிருப்பார்களாயின் அதைப் பொறுத்த வரையிலும் அவர்களை நம்மோடு அவரோடு ஒத்துழைப்பதிலே ஒரு தவறும் நேர்ந்துவிடாது. அதனால் இயக்கத் திற்கு லாபமே தவிர நஷ்டம் வந்துவிடாது. பிரசார நிலையில் கட்டுப்பாடு ஏற்படுத் தினால் இயக்கம் வளருவதற்கே வழி யில்லாமற் போய்விடும். நமது கொள் கைக்கு முரண்பட்டவர்களை நம்மோடு சேர்க்கக்கூடாது, நமது கூட்டத்திற்கு வரக்கூடாது என்றால் அவர்களை எப்படி நமது கொள்கைகளை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்யமுடியும்? ஆதலால் பிரசாரத்தின் பொருட்டு நம்மிடம் சிறிது அனுதாபம் உள்ள எவரையும் சேர்த்துக் கொள்ள மறுக்காமலிருப்பதே இயக்க வளர்ச்சிக்கு ஏற்றதாகும்.

மேலே கூறிய விஷயங்களைக் கவனித்துச் சுய மரியாதை இயக்கத் தையும், சமதர்ம இயக்கத்தையும் நடத்தி வந்தா லொழிய உருப்படியான வேலை எதையும் செய்துவிட முடியாது என்பதே நமது கருத்து. இன்னும் பார்ப்பனர்களை மாத்திரம் வைது கொண்டிருப்பதனால் ஒரு பயனுமில்லை. நாமறிந்தவரையில், நமது சமதர்மக் கொள்கைகளையும், சுய மரியாதை இயக்கக் கொள்கைகளையும் முழுதும் ஒப்புக்கொண்டு வேலை செய்வ தற்குத் தயாராக எல்லா வகுப்பினரில் வாலிபர்களும், அறிவுடையவர்களும், இருக்கிறார்களென்பதை நிச்சயமாகக் கூறுவோம். ஆதலால் இனி பார்ப்பனர், பார்ப்பனரல்லாதார், இந்துக்கள், முஸ் லீம்கள், கிறிஸ்துவர்கள், கறுப்பர்கள், வெள்ளையர்கள், என்ற பிரச்சினைகள் நம்மிடம் தலைகாட்டாமல் ஒழிக்க வேண்டும்; முதலாளிக் கொடுமைகளை ஒழிப்பதையும், மதக்கொடுமைகளை ஒழிப்பதையுமே பிரச்சினையாகக் கொண்டு இப்பிரச்சினையை ஒப்புக் கொள்கின்றவர்களை எல்லாம் இயக்கத் திற்கு சேர்த்துக் கொண்டு இப் பிரச் சினைகளைத் தீர்க்க வழி கோலுவதே சிறந்ததாகும். மேற்கூறியவைகளையெல் லாம், விருப்பு வெறுப்பின்றி ஆராய்ந்து முடிவு செய்யும்படி சுயமரியாதைத் தோழர்களை வேண்டிக் கொள்கிறோம்.

- தந்தை பெரியார் அவர்கள் எழுதிய கட்டுரை, (விடுதலை, 11.7.1950 

-விடுதலை,31.1.16

சூத்திரஜாதி இழிவு சுத்தத்தால் நீங்காது

 

இந்நாட்டுப் பழங்குடி மக்களாகிய திராவிடர்களின் இழிவுகளையும் முன்னேற்றத்தையும் அடியோடு ஒழித்து அவர்களை மற்ற நாட்டு மக்களைப் போலும் இங்குள்ள திராவிடரல்லாத மக்களைப் போன்றும் சிறப்பாக நல்வாழ்வாக மனிதத் தன்மையுடன் நம்பும்படிச் செய்வதுதான் திராவிடர் சமூகத்தின் முக்கியமான நோக்கமும் வேலையுமாகும்.

 

இங்குக் கூடியுள்ள நீங்கள் 100_க்கு 90_பேர்கள் எனக்குப் பேசத் தெரிந்த காலமுதல் ஆதித்திராவிடர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிறோம். நீங்கள், நாங்கள் என்பது சற்று சேர்க்கப்பட வேண்டியதுதான். இந்த நாங்கள், நீங்கள் என்பவை ஒரே இனத்தவர்தான் என்றாலும் இந்தப் பிரிவு-களைத் தழுவி நிற்கும் மதத்தால் கட்டப்-பட்டிருக்கிறோமே யொழிய வேறு காரணமல்ல. உண்மையில் யாவரும் ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்த, அதாவது திராவிட இனத்தைச் சேர்ந்த மக்கள்தாம்.

 

இந்நாட்டு சம்பிரதாயப்படி _ சட்டப்படி _ கருத்துப்படித்தான் நாங்கள் சூத்திரர்கள். அதாவது பார்ப்பனரின் அடிமைகள்; பஞ்சமர் சண்டாளர்கள், தீண்டக்கூடாதவர்கள், கண்ணில் தென்படக்கூடா இனத்தினால் நமக்கு இருந்துவரும் இழிவுகளும் ஒரே மாதிரிதான். இப்பிறவிப்படி இழிவுகளால் இருந்து வரும் முன்னேற்றத் தடைகள் மிக வலுவானவை. இந்து மதத்தை விட்டு வேறு மதத்துக்கு மாறினா-லொழிய நீக்கிக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு வலுப்பெற்று நிரந்தரமாக இருந்து வரும் இத்தடைகளை ஒழிப்பது கஷ்டமாக இருந்து வருகிறது.

இந்நாட்டில் சைவ கழகமென்றும், வைணவர் கழகம் என்றும், தாழ்த்தப்பட்டோர் கழகம் என்றும், ஆதித்திராவிடர் கழகம் என்றும், சன்மார்க்க கழகம் என்றும், சுயராஜ்ய கழகமென்றும், காங்கிரஸ் கழகமென்றும் பல கழகம் இருந்தும் ஒன்றேனும் இப்படி இழிவு நீக்கத்திற்காகப் பாடுபடுவதில்லை. அதற்கு மாறாக இவ்விழிவுகளை நிறுத்தி வைக்கவே இவை பாடுபட்டு வருகின்றன.

உண்மையில் இப்பிறவி இழிவுகள் நிலை நீங்க, பாடுபட்டு வருபவர்கள் நாங்கள் என்றால் அது எங்களைப் பெருமைப்படுத்திக் கொள்ள நான் சொல்லவில்லை. எங்கள் கழகம் ஒன்றுதான் என்று கூறுகிறேன்.

எங்கள் கழகத்திற்குத்தான் ஏன் அந்த நோக்கம்? எங்கள் கழகத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ள பெருமை? சில கொள்கைகள் தான் இவ்விழிவு நீக்கத்திற்காகப் பயன்பட்டு வருகின்றன என்று கூறுவோம். இதை எவராலும் மறுத்துக்கூற முடியாது.

ஒரு பொதுவுடைமைக்காரர் கூறலாம், இன்றைய நம் இழிநிலைக்கு நமது ஏழ்மைதான் காரணம்; பணக்காரன் பணத்தை ஏழைக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து விட்டால் இவ்விழிவு நீங்கிவிடும் என்று. ஆனால் நீங்கள் கேட்க வேண்டும் அவரைப் பங்கிட்டுக் கொடுப்பது பிறகு பார்த்துக் கொள்வோம். நம் அண்ணாமலைச் செட்டியார் ஏனப்பா சூத்திரராக இருக்கிறார்? என்று சிலர் கூறுவார்கள். நாம் கொஞ்சம் அசுத்தமாக இருப்பதால்தான் தாழ்த்தப்பட்டுத் தீண்டக்-கூடாதவர்களாக இருக்கிறோம்! நாம் நன்றாக சோப்பு போட்டுக் கழுவிக் குளித்து சலவை உடுத்திக்கொண்டிருந்தால் இழிவு போய்விடும் என்று அவர்களையும் நீங்கள் கேட்க வேண்டும்,

நாங்கள் குளிப்பதும் முழுகுவதும் பிறகு இருக்கட்டும். அன்றாடம் குளித்து முழுகி வாசனைத் திரவியம் பூசி வெள்ளையுடுத்தி வெண்ணீறு பூசி வெயிலே படாமல் வாழும் நம் ஸ்ரீலஸ்ரீ பண்டார சந்நிதிகள் ஏனப்பா இன்னும் சூத்திரர்களாக இருக்கிறார்கள்? என்று. மற்றும் சிலர் கூறுவார்கள் படித்துப் பட்டம், பதவி பெற்றால் நமது இழிவு நீங்கிவிடும் என்று. நீங்கள் கேட்க வேண்டும் அவர்களை, படித்துப் பட்டம் பதவி பெற்றுள்ள அம்பேத்கர் ஏனப்பா இன்னும் பஞ்சமராய் இருக்கிறார்? என்று.

ஆகவேதான் நாங்கள் கூறுகிறோம். இப்பிறவி இழிவுகள் படித்தாலும் நீங்காது; பதவி பெற்றாலும் நீங்காது; சுத்தத்தால் நீங்காது; சுயராஜ்யத்தில் நீங்காது என்று.

இன்றுள்ள மதமும், கடவுளும், சட்டமும் சன்மார்க்கமும், சாஸ்திரமும் சுதந்திரமும் சுயராஜ்யமும் இன்றுள்ள ஜாதி மதப் பிரிவினைகளை, உயர்வு தாழ்வுகளைக் காப்பாற்றி வைக்கத்தான் இருந்து வருகின்றன. இப்பிரிவுகள் ஒழிய வேண்டும் என்று ஒருவன் கூற வேண்டுமானால் அவனுக்கு இன்றுள்ள நிலையில் அதிகத் துணிவு வேண்டும். அதுவும் காந்தியாரைப்போல் சுட்டுக் கொல்லப்படவும் ஒருவன் துணிந்திருந்தால்தான் இக்கொள்கை-களை எடுத்துக் கூறமுடியும். எடுத்துக்கூற ஆரம்பித்தால் அவனுக்கு அரசியல் பங்கு கிடையாது. சட்டசபைக்குச் செல்ல முடியாது. மந்திரியாக முடியாது. மந்திரியானாலும் விரைவில் விரட்டப்பட்டுவிடுவார். இதுதான் உண்மை.

இன்றுள்ள நிலைமையில் எவ்வளவு மடையனான, திருடனான, கொலைபாதகனான பார்ப்பானும், தான் பிராமணன் என்ற எண்ணத்தால் ஒரு மகா புத்திசாலியான மகா ஒழுக்கசீலனான, ஒரு ஆதித்திராவிடத் தோழனை அவன் பஞ்சமன் என்று கருதி ஏன்டா பறப்பயலே என்று சொல்லலாம். அதைச் சட்டம் அனுமதிக்கும், சம்பிரதாயமும் அனுமதிக்கும். அது மானநஷ்டமானதாகாது. ஆனால் அந்த ஆதித்திராவிடத் தோழர் திருப்பி ஏன்டா பாப்பாரப்-பயலே, என்று கூறி-விட்டால் போதும், அவனை ஆட்சிபீடம் உடனே தண்டிக்கும். ஆட்சிபீடம் ஒரு வேளை சற்று நிதானித்தாலும் மற்ற மக்கள் அவனை அடித்துக் கொன்றுவிடுவர். அவனை இந்துமதத் தெய்வங்களும் தண்டிக்குமாம். அவை நாம் அடித்துவைத்ததுதான் என்றாலும் நம்மைத் தண்டிக்கும் என்பதை, நீங்கள் மறந்துவிடக் கூடாது.

(23.3.1948 கற்கத்தியில் நடைபெற்ற திராவிடர் கழகப் பொதுக்கூட்டத்தில் தந்தை பெரியார் ஆற்றிய சொற்பொழிவு விடுதலை 28.3.1948)

- உண்மை இத.ழ், 1-15.1.25

விஞ்ஞான உலகில் மூடநம்பிக்கைகளை விலக்க வேண்டும்!- தந்தை பெரியார்

 

தாய்மார்களே! தோழர்களே! நான் ஒரு பகுத்தறிவுவாதி. எப்படிப்பட்ட விஷயமானாலும் அறிவைக் கொண்டு சிந்திக்க வேண்டும்; அந்த முடிவுப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்கிற பிடிவாதமான பகுத்தறிவுவாதியாவேன். நான் எதையும் தயவு தாட்சண்யமின்றி எடுத்துக் கூறுபவன். அதனால் எனது கருத்துக்கள் சிலருக்கு ஏற்புடையதாகவும் பலருக்கு மாறுபாடாகவும் இருக்கலாம் என்றாலும், எனக்குத் தோன்றியதை – சரியென்று பட்டதை எடுத்துக் கூறுகிறேன்.

தோழர்களே! நமது நாட்டிலே பண்டிகைகள் என்பது எந்த நாள் முதல் தெரிய வருகிறதோ அன்று முதல் பெரியவர்கள், அறிஞர்கள், படித்தவர்கள் எல்லோருமே வெகு நாட்களாக வகுத்து வருகிற வழக்கப்படி பெரியோர்கள் நடப்புப்படி, சாஸ்திரப்படி என்றுதான் கொண்டாடிக்கொண்டு வந்தார்களே தவிர, எவரும் அறிந்து கொண்டாடியது கிடையாது. யாராவது அப்படிச் சிந்தித்தார்களா என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. பெரிய புலவர்களுக்குத் தெரியுமா என்னமோ!

நான் 35 வருடங்களுக்கு முன் இந்தப் பொங்கல் அறிவுக்கு ஒத்தது; தமிழர்களுக்கான பண்டிகை; தமிழர்கள் இதைத்தான் தங்கள் விழாவாகக் கொண்டாட வேண்டும்; இதைத் தவிர்த்து பெரும்பாலான மக்களால் கொண்டாடப்பட்டு வரும் மதப் பண்டிகைகள் எல்லாம் முட்டாள் தனமான காட்டுமிராண்டித் தன்மையோடு மூடநம்பிக்கை நிறைந்தவைகளே ஆகும்; இது ஒன்றுதான் மூடநம்பிக்கையற்ற – முட்டாள்தனமற்ற அறிவுக்குப் பொருத்தமான விழாவாகும் என்று சொல்லி வருகின்றேன்.

மனிதன் உழவு செய்கிறான் அதற்கு முக்கியமாக மாட்டைப் பயன்படுத்துகிறான். நல்ல வெள்ளாமை எடுக்கிறான். பெரும்பாலும் இதுதான் அறுவடைக் காலம். பாடுபட்டு உற்பத்தி செய்தவன் தன் குடும்பம் – சுற்றம் – நண்பர்களோடு சேர்ந்து, தான் வெள்ளாமை செய்த பொருளைப் பொங்கி, பங்கிட்டு உண்டு மகிழ்ச்சியடைகின்றான். அதற்குப் பயன்படுத்தும் மாடுகளைச் சிறப்புச் செய்யும் பொருட்டு அதைக் குளிப்பாட்டி, அதற்கு நல்ல உணவும் ஓய்வும் கொடுத்து, அதற்கு நன்றி செலுத்திடும் வகையில் கொண்டாடப்படுவதே இந்த மாட்டுப் பொங்கல் விழாவாகும்.

இந்தப் பண்டிகைகளில் பார்ப்பனர்கள் பலவற்றைப் புகுத்தி நம் மக்களை மூடர்களாகவே ஆக்க வேண்டுமென்று இதை மூடநம்பிக்கைப் பண்டிகையாக்கிவிட்டார்கள். இது இந்திரனது பண்டிகை – இந்திரனுக்குச் செய்கின்ற பொங்கல்
என்று எழுதி இருக்கிறான். போகி என்றாலே அகராதியில் இந்திரன் என்கிற பொருளாகும். இதற்கு அவன் கட்டியிருக்கிற கதை வேடிக்கையானது. அதற்கு முன் இந்திரனுக்கே இந்தப் பண்டிகை நடந்து வந்தது. மக்கள் இந்திரனுக்குப் பொங்கல் வைத்துப் படைத்து வந்தனர். இதைக் கண்ட கிருஷ்ணக் கடவுளுக்கு பொறாமை வந்தது. நாம் கடவுள்; இவன் சாதாரண இந்திரன்;
இவனுக்கு மட்டும் பொங்கல் ஏன் எனக் கருதி மக்களை எல்லாம் அழைத்து இனி இந்திரனுக்கு விழா செய்யக்கூடாது என்று சொல்லிவிட்டான். மக்களும் அவன் சொல்லைக் கேட்டு இந்திரனுக்கு விழா கொண்டாடவில்லை.

உடனே இந்திரனுக்குக் கோபம் வந்து பெரு மழையைக் கொண்டு வந்து, வெள்ளத்தைப் பெருக்கி மக்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்தான். மக்கள் கிருஷ்ணனிடம் போய் முறையிட்டனர். உன் பேச்சைக் கேட்டதால் தானே எங்களுக்கு இந்தக் கதி என்று. உடனே கிருஷ்ணன் மலையைத் தூக்கி மழையை மறைத்து மக்களைக் காப்பாற்றினானாம். பின் இந்திரன் கிருஷ்ணனிடம் வந்து நீ
எப்படி மழையைத் தடுக்கலாம் என்று கேட்டானாம்.

பின் இருவருக்கும் வாதம் ஏற்பட்டது, கடைசியில் இருவரும் சமாதானம் அடைந்து, இந்திரனுக்கு வழக்கம் போல விழா செய்வதென்றும் மறுநாள் கிருஷ்ணனுக்கும் விழா கொண்டாடச் செய்வதென்றும் ஏற்பாடு செய்துகொண்டார்களாம். அதன்படி போகி இந்திரனுக்கான விழாவாகவும் மறுநாள் பொங்கல் கிருஷ்ணனுக்கான விழாவாகவும் மக்கள் கொண்டாடப்பட்டு வருவதாகக் கதை எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். மற்றும் ஒரு கதை – இது சங்கராந்திப் பண்டிகை.

மூதேவியானவள், இந்த மாடுகளுக்கெல்லாம் கேடு செய்ய வேண்டுமென்று புலி உருவம் எடுத்து மாடுகளுக்கெல்லாம் தொல்லை கொடுத்தாளாம். அதனால்தான் இந்தப் பொங்கல் விழாவின்போது சேகண்டி அடித்துக் கொண்டு தாம்பாளத்தில் கம்பால் தட்டிக் கொண்டு பொங்கலோ பொங்கல்! புலியோ புலி! என்று கூவுகிறார்கள் என்று கருதுகின்றேன். இப்போது
அந்தப் பழக்கம் இருந்து வருகிறது. இங்கெல் லாம் உண்டோ என்னமோ எங்கள் பக்கம் நடந்து வருகிறது. இவை யாவும் மனிதன் காட்டுமிராண்டியாக இருந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட கருத்துக்கள் – கதைகள் ஆகுமே தவிர, அறிவோடு
சிந்திப்பதற்கு இதில் ஒன்றுமே இல்லை.

நமது மக்கள் பண்டிகைகள் என்று நீண்ட நாட்களாக கொண்டாடி வருகிற தீபாவளிப் பண்டிகை, ஆயுதபூஜை, கோகுலாஷ்டமி இப்படி எந்தப் பண்டிகையை எடுத்துக்கொண்டாலும் எல்லாப் பண்டிகைகளும் பார்ப்பதை உயர்த்தவும் நம்மை இழிவுபடுத்தும் பண்டிகைகளே ஆகும்.

நாம் நம் இழிவு நீங்கவும் நம் மக்கள் பகுத்தறிவு பெறவும் வேண்டி இந்தப் பண்டிகைகளையெல்லாம் ஒழிக்க வேண்டும். ஆனால், அரசாங்கம் இந்தப் பண்டிகைகளுக் கெல்லாம் லீவு விட்டு மக்களைக் கொண்டாடச் செய்யத் தூண்டுகிறது. விநாயக சதுர்த்தி, இராமநவமி, கோகுலாஷ்டமி, தீபாவளி என்று இவைகளுக்கெல்லாம் விடுமுறை விடுவதன் மூலம் மனித சமுதாயத்தைக் காட்டுமிராண்டி களாக்கவே பாடுபடுகின்றனவே ஒழிய, மனிதன் பகுத்தறிவுவாதியாக வேண்டும் என்கிற கவலை
ஆட்சியிலுள்ளவர்களுக்கு இல்லை; நம்மிடையே கொண்டாடப்பட்டு வருகிற பண்டிகைகள் யாவும்
மக்களின் பொது நன்மையை உத்தேசித்தோ உண்மையை உத்தேசித்தோ அறிவை உத்தேசித்தோ எந்தப் பண்டிகையும் இல்லை.
இந்த ஒரு பண்டிகைதான் அறியும் உண்மைக்கும் பொருத்தமான பண்டிகை என்று சொல்லும்படியாக அமைந்திருக்கிறது.
நான் ஏன் இதையெல்லாம் சொல்கிறேன் என்றால் மக்களெல்லாம் பகுத்தறிவு மான உணர்வு பெற வேண்டும்; இழிவு நீங்க வேண்டும்; உலக மக்களைப் போல நம் மக்களும் அறிவில்; விஞ்ஞானத்தில் வளர்ச்சி பெற்று உலக மக்களோடு போட்டிபோடக் கூடியவர்களாக ஆகவேண்டுமென்கின்ற எண்ணத்தாலேயே ஆகும்.

பொதுவாக உலகில் எடுத்துக் கொண்டால் இந்த ஒரு நூற்றாண்டிலேயே மிக வேகமாக பகுத்தறிவு பயன்படுத்தப்படுவதும், அதனாலேயே பல அதிசய அற்புத காரியங்களைச் செய்வதும் அந்த மனித சமுதாயத்திற்கு மிகப் பயன்படுவதுமாக இருக்கிறது.

நம் நாடு ஒன்றுதான் இந்த 1968ஆம் ஆண்டு வருடத்திலும் பின்னணியில் நிற்கிறது. நம்மைவிட காட்டுமிராண்டியாக இருந்த நாடுகள் எல்லாம்கூட வெகுவிரைவில் முன்னேறிவிட்டன.

பொதுவாக அதற்குமுன் மனிதன் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட இடத்திலேயே இருந்தான். ஒரு 50 மைல் தூரம் பிரயாணம் கூட இல்லாமலே இருந்தான். எனவே, அவன் அறிவு வளர்ச்சியடையாமலே இருந்தது, காரணம், இன்று ரோடு, பஸ், ரயில், ஆகாய விமானம் இவைகள் தோன்றியபின் மனிதன் மணிக்கு 100, 200, 500 ஆயிரம் மைல் வீதம் பிரயாணம் செய்கிறான்.

இன்று விஞ்ஞானத்தின்மூலம் பல புதுமைகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டதன் மூலம் உலகம் மிகச் சுருங்கி விட்டது. மனிதன்தான் இப்போது நினைத்த உடன் நினைத்த இடத்திற்குப் போகக்கூடிய சக்தியையும் வாய்ப்பையும் பெற்றிருக்கின்றான். விஞ்ஞானத்
தின் மூலம் கிடைத்த அதிசய அற்புத சாதனங்கள் – கருவிகள் – பொருள்கள் இதையெல்லாம் அனுபவிக்கிறோமே தவிர, நாம் அதைப் பற்றி சிந்திப்பதே கிடையாது. சிந்திக்க ஆரம்பித்தால் நாமும் அவர்களைப் போலவே பல அதிசயங்களை அற்புதங்களைச் செய்ய முடியும். நாம் அறிவைத் தங்கு தடையின்றி விட்டுச் சிந்திக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் முன்னேற முடியும். நமது சமுதாயம் முன்னேற்றமடைய முடியும். அதைவிட்டு, பின்னாலேயே 1000, 2000 வருடங்களுக்கு முன் எப்படி இருந்தானோ அப்படியே இருந்துகொண்டு போனால் நாம் இன்னும் காட்டுமிராண்டிகளாகத்தான் போவோம்.

- உண்மை இதழ், 16-31.01.25

குலக்கல்வியை எதிர்த்தது யார்?- தந்தை பெரியார்

தியாகராயர் திராவிடர் கழகத்தின் 33ஆம் ஆண்டு விழாவும், கடவுள் மறுப்புக் கல்வெட்டுத் திறப்பு விழாவும் ஆகிய இந்த விழாவில், தலைவர்கள் முதல் பல அறிஞர்கள் அருமையான சொற்பொழிவு ஆற்றினார்கள். இந்த விழா நம் திராவிடச் சமுதாயத்திற்கு பெரிய பண்டிகை என்று சொல்ல வேண்டும் திராவிடர் கழகத்தார் கடவுள் – மத- சம்பந்தமான விழாக்கள், மூடநம்பிக்கை  விழாவானதால், அயோக்கியர்களான பார்ப்பனர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவை என்பதால் கொண்டாடுவது கிடையாது. அவர்களுக்கு இதுபோன்ற விழாக்கள் தான் பண்டிகையாகும்.

நமது திராவிடர் கழகத்திற்கு அடிப்படையான தலைவர் தியாகராயர் என்பவர் ஆவார். அவரால் 50 வருடங்களுக்கு முன் திராவிடர் கழகம் என்னும் பெயரால் இந்த இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. மலையாளம், ஆந்திரம், கன்னடம் முதலிய நாட்டு மக்கள் அதிலிருந்ததால் திராவிடர்கழகம் என்பதை தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் என்று வைத்துக் கொண்டனர். அதிலிருந்துதான் நாம் – திராவிட மக்கள், தமிழர்கள் – உத்தியோகத்தில் பங்கு பெற முடிந்தது.

இந்தத் திராவிடர் கழகம் ஏற்படுவதற்கு முன், நாம் 4ஆம் ஜாதி மக்களாக, சூத்திரர்களாக நடத்தப்பட்டு வந்தோம். சூத்திரன் என்றால் ஆதாரப்படிப் பார்ப்பானுக்கு வைப்பாட்டி மகன்- அவனுக்கு அடிமை என்பதாகும். இந்த நிலை மாறுவதற்காகத்தான், 1916இல் தியாகராயரால் திராவிடர் கழகம் – பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்றாலும், அப்போது இதன் கொள்கை  பார்ப்பனர் அல்லாத  மக்களுக்குப் பதவி – உத்தியோகங்களில் பங்கு பெற்றுத் தருவதே ஆகும்.

நம்மை ஈன ஜாதி என்று சொல்வதுதான் இந்து மதம்; நம்மை ஈன மக்களாகப் பிறப்பித்தது தான் நாம் வணங்குகின்ற கிருஷ்ணன், ராமன், கந்தன், சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா, பிள்ளையார் போன்ற கடவுள்கள் யாவுமாகும். தியாகராயரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இயக்கம்  பார்ப்பனர் அல்லாதாருக்கு உத்தியோகத்தில் பங்கு வேண்டுமென்று போராடியதே தவிர, நம் மானமற்ற தன்மை இழிவு ஒழிக்கப்பட வேண்டுமென்று அது பாடுபடவில்லை.

நான் தோன்றியபின் தான் இந்த இழிவுகள் ஒழிக்கப்பட வேண்டுமென்று பாடுபடுகின்றோம். நாம் இதற்காகப் பாடுபடுவதற்கு  முன் ஜாதியின் காரணமாக, நாம் 100-க்கு 7  பேர்தான் படித்திருந்தோம். தியாகராயர் இயக்கம் துவக்கும்போது நாம் 100-க்கு 5 பேர் தான் படித்திருந்தோம்.

சுதந்திரம் பெற்றும் 1950 வரை நாம் 100-க்கு 10 பேர்தான் படித்திருந்தோம். பிறகு பெரிய கிளர்ச்சி செய்து புரட்சிகரமான காரியங்கள் செய்து, 1952இல் காங்கிரசைத் தோல்வியடையச் செய்ததால், காமராசர் கைக்குக் காங்கிரஸ் வந்ததாலே நாம் மளமளவென்று படிக்க முடிந்தது. அவர் போனதும் மீண்டும் பார்ப்பனராட்சி வந்தது.

அது ஒழிந்து திராவிடர் கழகத்தில் ஒரு பாகமான தி.மு.கழகம் ஆட்சிக்கு வந்து 3 ஆண்டுகளில் நம் மக்கள் 100-க்கு 50 பேர் படித்தவர்களாகி விட்டார்கள். நாம் ஏன் பார்ப்பனர்களை வெறுக்கிறோம் என்றால், நாம் 100-க்கு 7 பேர் படித்திருந்தபோது 2500 பள்ளிக்கூடங்களை மூடி, ஹிந்தி படிக்க வேண்டுமென்று உத்தரவு போட்டது பார்ப்பனர். அடுத்து நாம் 100-க்கு 10 பேர் படித்திருந்த போது 6,000 பள்ளிக்கூடங்களை  மூடியதோடு, பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்கள் ஒருபாதி நேரம் தங்கள் ஜாதித் தொழிலைச் செய்ய வேண்டுமென்று உத்தரவு போட்டதும் பார்ப்பனர். இதை இந்தியாவில் இருக்கிற – இந்த நாட்டில் இருக்கிற யாரும் எதிர்க்கவில்லை.

கம்யூனிஸ்டு, தமிழரசுக் கட்சி, மற்றக் கட்சி எல்லாம் பார்ப்பானோடு சேர்ந்து கொண்டுவிட்டன. சுயமரியாதை இயக்கம் திராவிடர் கழகம் ஒன்றுதான். அதை எதிர்த்தது. இந்த ஆத்தூரில்தான் மாநாடு போட்டு ஒரு மாதத்திற்குள் இந்த உத்தரவை மாற்றா விட்டால் எதிர்ப்படுகிற பார்ப்பானைக் குத்துவது அக்கிரகாரத்திற்குத் தீ வைப்பது என்று தீர்மானம் போட்டோம். வாய்தா நெருங்க ஆரம்பித்ததும் இராஜாஜி பதவியை விட்டு விலகிக் கொண்டார். அப்போது காமராசர் பதவிக்கு வர நேர்ந்தது.

அவர் பதவிக்கு வந்ததும் 300 மக்கள் இருக்கிற ஊரில் எல்லாம் ஓர் ஆரம்பப் பள்ளி வைத்தார். 5 மைல்களுக்கு ஓர் அய்ஸ்கூல் என்று வைத்தார். அவர் ஆட்சியின் பயனாக நம் மக்கள் 100-க்கு 30-க்கு மேல் படித்தவர்களாகி விட்டார்கள். அவர் அகில இந்தியக் காங்கிரசின் தலைவராகப் போனதும், இங்குப் பார்ப்பனச் சார்புள்ள பக்தவத்சலம் ஆட்சிக்கு வந்து, அவர் செய்து விட்டுப்போன நன்மைகளை எல்லாம் கெடுத்து, பார்ப்பனர்களுக்கு என்னென்ன நன்மைகள் செய்ய முடியுமோ அதை எல்லாம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

அதன் காரணமாக மக்களிடையே காங்கிரஸ் என்றாலே வெறுப்பு  ஏற்படும் படியாகிவிட்டது. அடுத்து 1967இல் நடைபெற்ற தேர்தலில் நாம்  காங்கிரசை முழு மூச்சுடன் ஆதரித்தும் கூட, அது வெற்றி பெறாமல் போய் தி.மு.கழகம் பெரும் பெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வந்தது.

ஆட்சிக்கு வந்ததும் முதல் காரியமாக சுயமரியாதைத் திருமணத்தைச் சட்டப்படி செல்லுமென்று சட்டமாக்கினார்கள். அரசாங்கப் பணிமனைகளில் இருக்கிற கடவுள் படங்களை எல்லாம் அகற்றவேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டார்கள். கல்லூரி படிப்புவரை சம்பளமில்லாமல் படிக்கலாம் என்று ஆக்கினார்கள். ஒரு மனிதனுக்கு 30 ஏக்கராவுக்குமேல் நிலம் இருக்கக் கூடாது என்று காங்கிரஸ்காரன் உத்தரவுப் போட்டான். இவர்கள் வந்ததும் அதை 15 ஏக்கராக்கி விட்டார்கள். நம்மவர்களுக்கு நிறைய உத்தியோகங்கள் கொடுத்திருக்கிறார்கள். பெரிய பதவிகளில் எல்லாம் நம்மவர்கள் இருக்கும்படியான வாய்ப்பினை ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள்.

இப்படி நம் கொள்கைக்கு ஆதரவாகப் பல காரியங்களைச் செய்து வருகிறார்கள் என்பதால், இப்போது இராஜாஜி காங்கிரசிற்குப் போய் இருக்கிறார். இருவரும் சேர்ந்து இப்போது செய்யப் போவது என்ன என்றால், இந்த முன்னேற்றக் கழக ஆட்சியை ஒழிப்பது தானாகும்.

எதற்காக முன்னேற்றக் கழகத்தை ஒழிக்க வேண்டும். காங்கிரஸ்காரன் செய்யாத எந்தத் தவறை முன்னேற்றக் கழகத்தான் செய்து விட்டான். அவன் வாங்காத லஞ்சத்தைவிட இவன் அதிகம் வாங்கி விட்டானா? அவன் குடிக்காத கள்ளுச் சாரயத்தைவிட இவன் அதிகம் குடித்தானா? என்ன கேடு செய்தான் என்று சொல்ல முடியவில்லை.

மதத்திற்கு, ஜாதிக்கு, சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமாக நடந்து கொள்கின்றான்; தங்கள் ஜாதியின் ஆதிக்கம் குறைகிறது என்பதால் இராஜாஜி இதை எப்படியாவது ஒழிக்க வேண்டும் என்று பார்க்கிறார். காமராஜர் நம் கொள்கை உடையவரானாலும் டில்லிக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்க வேண்டியவராக இருப்பதால், அவரும் எதிர்க்கிறார்.

எப்படி மூன்றடி இடத்திற்குள் நீட்டிப் படுக்க
முடியாதோ, அதுபோல டில்லிக்குக் கட்டுப்
பட்டிருப்பதால் காமராஜரால் நம் கொள்கையை எடுத்து சொல்ல முடியாதிருக்கிறது.

இன்றைய ஆட்சியின் பயனாக நம் மக்கள் இன்று 100-க்கு 50 பேர் படித்திருக்கிறார்கள்; உத்தியோங்களில் பகுதிக்கு மேல் நம் மக்கள் இருக்கிறார்கள். இன்னும் 10 ஆண்டுகள் இந்த ஆட்சியானது இருக்கும்படிச் செய்தால், நம் மக்கள் 100-க்கு 100ஆம் படித்தவர்களாகி விடுவார்கள். உத்தியோகங்களில் நம் விகிதாசாரப்படி இடமளிக்கப்படுகிறது.

இவர்கள் இப்போது இல்லாதிருந்தால் சேலம் இரும்பாலைக்கு அனுமதி கிடைத்
திருக்காது. வேறு எந்த மாநிலத்திற்காவது கொடுத்திருப்பார்கள். இதனால் என்ன பலன் என்றால் பல, பத்தாயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு வேலை கிடைக்கும். அரசாங்கத்திற்கு நல்ல வருமானம் வரும். அரசாங்கம் மேலும் பல நன்மைகள் செய்ய வாய்ப்பும் ஏற்படும். மேலும் இவர்கள் ஒருவரால் தான் நம் இழிவை ஒழிக்க முடியுமே தவிர, மற்ற நம் நாட்டிலுள்ள எவராலும் முடியாது. எனவே, இன்றைய இந்தத் தி.மு.க. ஆட்சியை ஆதரிக்க வேண்டியது தமிழர்கள் ஒவ்வொருவருடைய கடமையாகும்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் மடையனாக இருப்பதற்குக் காரணம், எவனும் தன் பகுத்தறிவு என்ன சொல்கிறது என்று சிந்திப்பது கிடையாது. சாஸ்திரம் என்ன சொல்கிறது? முன்னோர் என்ன சொன்னார்கள்? என்று பார்ப்பதாலேயே ஆகும். இதன் காரணமாக எம்.ஏ., பி.ஏ., டாக்டர் படித்தவன் எல்லாம் மடையனாக இருக்கிறான். 30, 40 வருடமாக எழுதிப் பார்த்தும், சொல்லியும் இன்னும் நம் மக்கள் திரும்பவில்லை. இனி உயிரைக் கொடுத்தாவது நம் மக்களின் இழிவைப் போக்க வேண்டும் என்பதால் தான் இப்போது இந்தக் கடவுள் மறுப்பு வாக்கியங்களைப் பரப்புகின்றோம்.

வாலிபர்களுக்கு வெறும் உற்சாகமும், துணிவும், தியாகப் புத்தியும் மாத்திரம் இருந்தால் போதாது. நன்மை தீமையை அறியும் குணமும், ஆய்ந்து ஒய்ந்து பார்க்கும் தன்மையும் ஆகியவைகள் இருந்தால்தான் வாலிபர்கள் பொதுவில் பயன்படக் கூடியவர்கள் ஆவார்கள்.

‘குடிஅரசு’, 19.01.1936

கடவுள் இல்லை என்கின்றோம், இருக்கிறது என்று பக்தனால் தான் காட்ட முடியவில்லை என்றால், சர்வசக்தியுள்ள கடவுளால் கூட தான் இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்ள முடியவில்லையே! இன்னொருவன் சொல்லித் தான் ஒருவன் கடவுள் இருக்கிறது என்று உணருகின்றானே தவிர, இயற்கையாக எந்த மனிதனுக்கும் கடவுள் எண்ணம் தோன்றுகிறது என்று சொல்ல முடியாது. எந்த மனிதனும் தானாகக் கடவுளை உணர்ந்ததாகச் சொல்ல முடியாது என்பதை விளக்கியதோடு, மற்றும் கடவுள், மதம், ஆத்மா, புராண, இதிகாசம் ஆகியவற்றிலுள்ள புரட்டுகளை எல்லாம் தக்க ஆதாரத்தோடு எடுத்து விளக்கி, இவற்றின் மேலுள்ள நம்பிக்கையாலேயே நம் நாட்டு மக்கள் அறிவற்ற மடையர்களாக, இழிஜாதி மக்களாக, சூத்திரர்களாக, மற்ற நாட்டு மக்களால் காட்டுமிராண்டிகள் என்று அழைக்கப்படுபவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதைத் தக்க ஆதாரங்களுடன் எடுத்து விளக்கி மக்களைத் தெளிவுபடுத்தினார்கள்.

26.7.1970 அன்று சேலத்தில்
ஈ.வெ.ரா. பெரியார் அவர்கள் ஆற்றிய சொற்பொழிவு (‘விடுதலை,4.9.1970)

-உண்மை இதழ்,16-30.04.2026