சுயமரியாதை இயக்கம் எந்த விதமாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நமது முடிவு

மதமும், முதலாளித்தனமும் ஒழிய வேண்டும்

 - தந்தை பெரியார்

சுயமரியாதை இயக்கம் தோன்றிய காலத்தில் சாஸ்திரங்களையும், சடங்கு களையும் ஒருவாறு கண்டித்ததோடு கூட அரசியலில் பார்ப்பனர்களைப் பலமாக எதிர்த்தும் போராடியது என்பது யாவரும் அறிந்ததாகும். இக்கார ணத்தால் பார்ப்பனர்களிடம் உள்ள உத் யோகங்களைத் தாங்கள் கைப்பற்ற வேண்டும் என்னும் நோக்கமுடைய பார்ப்பனரல்லாதார்கள் அனைவரும் சுயமரியாதை இயக்கத்தைப் பலமாக ஆதரித்து வந்தனர். பிறகு சுயமரியாதை இயக்கம் உண்மையான உருவத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தது. அதாவது மதத் தையும், சடங்குகளையும், கடவுளையும் கூட அடியோடு அழிக்க வேண்டு மென்னும் பிரச்சாரத்தில் இறங்கியது. இதனால் முதலில் ஆதரித்த சிலர் சுயமரியாதை இயக்கத்தை விட்டு விலகிக் கொள்ளாமலும், அதில் கலந்துகொள்ளாமலும், நடுத் தெருவில் நின்றனர். இதன் பின் சில மாதங்களாக, ஈரோடு வேலைத்திட்டத் தீர்மானங் களை மேற்கொண்டு, சமதர்மப் பிரசாரம் செய்து வந்தது. இதைக் கண்டும் அநே கர் பயந்து எங்கே சமதர்மப் பிரசாரத் தினால் தங்களுக்கு ஆபத்து வந்து விடுமோ என்று அஞ்சி ஒன்றும் பேசாமல் ஒதுங்கி நின்றனர்.

சிலர் சுயமரியாதை இயக்கம் முன்பிருந்தது போலவே அரசியலில் ஈடுபடாமல் பகுத்தறிவுப் பிரசாரம் மாத்திரம் செய்து கொண்டிருக்க வேண் டுமென அபிப்பிராயப்பட்டுக் கொண்டி ருக்கின்றனர். சிலர், ஈரோட்டுத் தீர்மா னங்களை ஒப்புக்கொண்டு, அரசியலிலும் தலையிட்டு சமதர்மப் பிரசாரத்திலும் ஈடுபடவேண்டும் என்று கருதுகின்றனர். இன்னும் சிலர் பார்ப்பனர்களை மாத்திரம் வைதுகொண்டு, பார்ப்பனரல்லாதார்க்கு உத்தியோகம் சம்பாதித்துக் கொடுத் தால் போதுமென நினைக்கின்றனர். இந்த நிலையில் சுயமரியாதை இயக்கம் எந்த விதமாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நமது முடிவை வெளி யிடுகிறோம்.
முதலில் சுயமரியாதைச் சமதர்ம இயக்கமானது, ஒரு வகுப்பை மாத்தி ரம் பொறுத்த இயக்கமல்ல; ஒரு மாகாணத்தை மாத்திரம் பொறுத்த இயக்கமல்ல; ஒரு தேசத்தை மாத்திரம் பொறுத்த இயக்கமல்ல; ஆனால் ஓர் அகில உலக இயக்கமாகும் என்பதை ஒவ்வொருவரும் மனதில் பதிய வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இக்கொள்கையை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டே அதன் கொள்கைகளும், சட்ட திட்டங்களும், வேலை முறையும் அமைக்கப்பட வேண்டும்.
வகுப்பு பேதங்கள் ஒழிந்து, எல்லாம் ஒன்றாகவேண்டும் என்னும் எண்ணம் எல்லா மக்கள் மனதிலும் வேரூன்றி வருகிற இக்காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகுப்பினரை மாத்திரம் ஆபாச முறையில் கண்டிப்பது விரும்பத்தக்கதல்ல என்பதே நமது தாழ்மையான அபிப்பிராயமாகும். பார்ப்பனருக்கும், நமக்கும் எக்காலத் திலும் பகையில்லை. பார்ப்பனீயத்திற்கும், நமக்குமே போராட்டம். பார்ப்பனீயத்தை விடாப் பிடியாகப்பிடித்திருக்கும் பார்ப் பனரல்லாதாரே அதிகம். பார்ப்பனீயம் எங்கெங்கே இருக்கின்றதோ அங்கெல் லாம் நமது போராட்டம் சென்றுதான் தீரவேண்டும். வகுப்புத் துவேஷம் என்பது ஒரு வகுப்பினர் அடிக்கும் கொள்ளைத் தொழிலை இன்னொரு வகுப்பினர் கைப்பற்றிச் செய்யும் முயற்சியேயாகும். ஆதலால் நமக்கும், அதற்கும் சம்பந்தமே இல்லை.

சுயமரியாதை இயக்கம் இதுவரை யிலும் செய்து வந்த மத ஒழிப்பு வேலையைச் சிறிதும் தளரவிட முடியாது. நமது கொள்கைகளுக்கெல்லாம் அடிப் படை இதுவேயாகும். இப்பொழுது மதத்திற்கு நெருக்கடி நேர்ந்திருக்கும் விசயத்தை மதவாதிகளும், முதலாளி வர்க்கத்தினரும் உணர்ந்து விழித்திருக் கின்றனர். இருவரும் கூடி மீண்டும் பாமர மக்களின் மனதில் மதவுணர்ச்சியை (அடிமை மூடத்தனத்தை)ப் புகுத்த பலமான முயற்சிகளைச் செய்து வருகின் றனர். தேசிய இயக்கங்களும் (முதலாளி இயக்கங்கள்) தேசியவாதிகளும் பலமான மதப் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கின் றனர். இதற்கு காந்தி அவர்களின் ஹரிஜன இயக்கமும், இந்து மகாசபைப் பிரச்சாரமும் போதிய சான்றாகும். ஆகை யால், நாம் முன்னிலும் அதிதீவிரமாக மதமறுப்புப் பிரச்சாரத்தை விடாமல் செய்ய வேண்டியது முக்கியமானதாகும்.
சமதர்ம திட்டத்தை மேற்கொண்டு அரசியலில் தலையிட வேண்டுவது அவ சியம் என்பது ஆலோசிக்கத் தக்கதாகும். அரசாங்கத்தின் துணையில்லாமல், சட்டங் களின் ஆதரவில்லாமல், தேச மக்களிடம் உள்ள ஊழல்களை அடி யோடு போக்கி விடவோ புதிய காரி யங்களைச் செய்வதில் தேச மக்களை ஈடுபடுத்திவிடவோ எக்காலத்திலும் இயலாது. ஆதலால் சீர் திருத்தவாதிகளுக்குத் தங்கள் சீர்திருத்தக் கொள் கைகள் செயலில் நடைபெற வேண்டு மானால் அரசாங்கத்தின் துணையும், சட்டத்தின் துணையும் அவசியமாகும் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இந்த நிலையில் நமது நாட்டில் இனி அமையப் போகும் அரசாங்கம் கட்சிகளால் ஆளப்படும் அரசாங்கமாகவே இருக்கும் என்பதை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். சுயமரியாதை இயக்கமானது நேர்முகமா கவோ, அல்லது மறைமுக மாகவோ சமதர்ம திட்டமுடைய அரசியல் கொள்கையையும் ஒப்புக்கொண்டு தீர வேண்டிய அவசியத்தை அறிஞர்கள் மறுக்க மாட்டார்கள் என்றே நம்புகிறோம். நமது சமதர்ம அரசியல் திட்டத்தைக் கண்டு யாரும் அஞ்சவேண்டிய அவசிய மில்லை. அரசாங்க சட்டத்திற்குள் அடங்கியே நமது அரசியல் இயக்கம் வேலைசெய்து வரும். பலாத்கார முறை யையும் நாம் ஒப்புக்கொள்ளுவதில்லை. இத்தகைய சமதர்ம அரசியல் திட் டத்தைக்கண்டு ஏன் பயப்படவேண்டும்?

(5) சமூகச் சீர்திருத்த வேலையையும் அதை நிறைவேற்ற அரசியலைக் கைப் பற்றும் வேலையையும் சுய மரியாதை இயக் கத்தின் திட்டமாக வைத்துக் கொண்டு இரண்டையும் செய்து வர லாமென அபிப்பிராயப்படு கின்றவர்களும் பலருளர். ஆனால் இரண்டு வேலைகளை யும் ஒரே இயக்கம் அதாவது ஒரே ஸ்தாபனத்தின் மூலம் நடைபெறும் இயக்கத்தினால் செய்ய முடியுமா? என்பது ஆழ்ந்து ஆலோசிக்கத் தக்க விஷயமாகும். தற்பொழுது சமூக சீர்திருத்த வேலையென்பது, அரசாங்க விஷயங்களில் தலை யிடாமல் ஜன சமூகத்துக்கு இடையேயுள்ள மூடப் பழக்க வழக்கங்களைப் போக்குவதும், அப்பழக்க வழக்கங்களில் வைத் துள்ள நம்பிக்கையை ஒழிப் பதும், புதிய வாழ்க்கை முறையில் பற்றுக் கொள்ளச் செய்வதும் ஆகும். இதைப் பிரசாரத்தின் மூலம் ஜனங்களுக்கு எடுத்துக் காட்டி வருவதே சீர்திருத்த இயக்கத்தின் முக்கிய வேலையாகும். இவைகளைச் சட்டத்தின் மூலம் ஜன சமூகத் தில் புகுத்த அரசாங்கத்தைக் கைப்பற்ற வேலை செய்வது அரசியல் இயக்கமாகி விடும். இவ்வளவே தான் சமூக சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கும், அரசியல் இயக்கத் திற்கும் வித்தியாசம் என்று கூறலாமே தவிர, வேறு காரணம் கூறுவதற்கு நமக்குத் தோன்ற வில்லை. மற்றபடி சமூகச் சீர்திருத்தம் என்பதும், அரசியல் என்பதும் ஒன்றே தவிர வேறில்லை. சமூகம்தான் அரசியல், அரசியல் தான் சமூகம். இரண்டையும் வேறுபடுத்தி பிரிக்க முடியாது. ஆயினும் இருகாரியங்களையும் ஒரே ஸ்தாபனத் தின் மூலம் நடைபெறும் இயக்கத்தினால் தற்சமயம் செய்ய முடியாதென்பது நமது கருத்து. இத்தகைய இரு நோக் கத்தையும் கொண்டு தொடங்கப்பட்ட ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் அக்காலநிலையை நோக்குவார் இதன் உண்மையை நன்கு தெரிந்து கொள்ளலாம். பிரசாரம் பண்ணும் வேலையையும் காரிய நிர்வாகம் செய்யும் வேலையையும் எப்படிச் செய்ய முடியும். சமூகச் சீர்திருத்தத்திற்கும் நாட்டில் பலமான எதிர்ப்பு இருக்கின்றது. சமதர்ம அரசியலுக்கும் நாட்டில் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. இரண்டிற்கும் உள்ள எதிர்ப்பைச் சமாளித்துக் கொண்டு இரண்டையும் இயக்கம் செய்து முடிப்பது என்பது சாமானியமான காரியமல்ல. இவ்விரண்டு கொள்கைகளுக்கும் உள்ள எதிர்ப்பைச் சமாளித்துக் கொள்ளுகின்ற திறமை ஓர் இயக்கத்திற்குத் தற்கால நிலையில் ஏற்பட முடியாது. சமதர்ம அரசியல்வாதிகள் அரசாங்க அதிகா ரத்தை வகிக்க வரும் காலத்தில்தான் இரண்டையும் செய்ய முடியும். அது வரையிலும் சீர்திருத்த இயக்கம் தனித்து நின்று வேலை செய்ய வேண்டுவது அவசியமல்லவா? என்பதை ஆராய்ந்து முடிவுக்கு வருமாறு வேண்டுகிறோம்.

பொருளாதாரத் திட்டத்தையும், சமூகச் சீர்திருத்தத்திற்கு ஆதரவளிப் பதையும் வேலை முறையாகக் கொண்ட சமதர்ம அரசியல் கட்சி அமைக்கப்பட வேண்டியது அவசியமாகும். ஏனெனில் இத்தகைய கட்சி தற்பொழுது நமது நாட்டில் ஒன்றுகூட இல்லை. ஜனநாய கக் கட்சியென்றும், வகுப்புவாதக் கட்சியென்றும் சொல்லிக் கொண்டி ருக்கும் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் முதலாளிக் கட்சிகளே என்பது வெட்ட வெளிச்சம். இக்கட்சியின் நோக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளுகின்றவர்கள் யாராயிருப்பினும் நிற வகுப்பு, மத வேற்றுமை பாராமல் அவர்களையெல்லாம் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசிய மாகும். இந்த அரசியல் கட்சி, சுயமரியாதை இயக்கத் தினால் பிரசாரம் பண்ணப்படும் சீர்திருத்தங்களுக்கெல்லாம் ஆதர வளித்து வர வேண்டுமென் பதையும் கட்சிக் கொள்கையில் முக்கியமான ஒன் றாகக் கொள்ள வேண்டும். இதற் கென்று ஒரு தனி ஸ்தாபனம் இருக்க வேண்டியது அவசிய மாகும்.

சுயமரியாதை இயக்கத்தின் கொள்கை களைக் கொண்ட, அரசியல் கலப்பற்ற, தனி ஸ்தாபனம் ஒன்று வேண்டுவது அவசிய மாகும். இந்த ஸ்தாபனத்தில் அரசியல் நிறம் வகுப்பு முதலிய வேற்றுமை பாராட்டாமல் மதமற்றவர்கள் எல்லோ ரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இவர்கள் சமதர்ம அரசியல் கட்சியாரை எப்பொழுதும் ஆதரித்து நிற்க வேண்டும். தற்பொழுது சுயமரியாதை இயக்கம் செய்து வரும் சமூக வேலையைச் செய்து வர வேண்டும்.

மேற்கூறிய இரு இயக்க ஸ்தாப னங்களின் உறுப்பினர்கள் அந்த ஸ்தா பனங்களின் கொள்கைகளுக்கு மாறு படாதவர்களாகவும், அக் கொள்கைகளை மனப்பூர்வமாக ஒப்புக் கொண்டு நடக் கின்றவர்களாகவும், அவைகளுக்காகத் தியாகஞ் செய்யப் பின் வாங்காதவர் களாகவும் இருக்க வேண்டும். மற்றபடி இயக்கப் பிரசாரத்தில் அதாவது மகா நாடுகளிலும், பொதுக் கூட்டங்களிலும் யாரையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். நமது பல கொள்கைகளுக்கு எதிரியாக இருந்து ஒரு கொள்கைக்குச் சாதகமா யிருப்பார்களாயின் அதைப் பொறுத்த வரையிலும் அவர்களை நம்மோடு அவரோடு ஒத்துழைப்பதிலே ஒரு தவறும் நேர்ந்துவிடாது. அதனால் இயக்கத் திற்கு லாபமே தவிர நஷ்டம் வந்துவிடாது. பிரசார நிலையில் கட்டுப்பாடு ஏற்படுத் தினால் இயக்கம் வளருவதற்கே வழி யில்லாமற் போய்விடும். நமது கொள் கைக்கு முரண்பட்டவர்களை நம்மோடு சேர்க்கக்கூடாது, நமது கூட்டத்திற்கு வரக்கூடாது என்றால் அவர்களை எப்படி நமது கொள்கைகளை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்யமுடியும்? ஆதலால் பிரசாரத்தின் பொருட்டு நம்மிடம் சிறிது அனுதாபம் உள்ள எவரையும் சேர்த்துக் கொள்ள மறுக்காமலிருப்பதே இயக்க வளர்ச்சிக்கு ஏற்றதாகும்.

மேலே கூறிய விஷயங்களைக் கவனித்துச் சுய மரியாதை இயக்கத் தையும், சமதர்ம இயக்கத்தையும் நடத்தி வந்தா லொழிய உருப்படியான வேலை எதையும் செய்துவிட முடியாது என்பதே நமது கருத்து. இன்னும் பார்ப்பனர்களை மாத்திரம் வைது கொண்டிருப்பதனால் ஒரு பயனுமில்லை. நாமறிந்தவரையில், நமது சமதர்மக் கொள்கைகளையும், சுய மரியாதை இயக்கக் கொள்கைகளையும் முழுதும் ஒப்புக்கொண்டு வேலை செய்வ தற்குத் தயாராக எல்லா வகுப்பினரில் வாலிபர்களும், அறிவுடையவர்களும், இருக்கிறார்களென்பதை நிச்சயமாகக் கூறுவோம். ஆதலால் இனி பார்ப்பனர், பார்ப்பனரல்லாதார், இந்துக்கள், முஸ் லீம்கள், கிறிஸ்துவர்கள், கறுப்பர்கள், வெள்ளையர்கள், என்ற பிரச்சினைகள் நம்மிடம் தலைகாட்டாமல் ஒழிக்க வேண்டும்; முதலாளிக் கொடுமைகளை ஒழிப்பதையும், மதக்கொடுமைகளை ஒழிப்பதையுமே பிரச்சினையாகக் கொண்டு இப்பிரச்சினையை ஒப்புக் கொள்கின்றவர்களை எல்லாம் இயக்கத் திற்கு சேர்த்துக் கொண்டு இப் பிரச் சினைகளைத் தீர்க்க வழி கோலுவதே சிறந்ததாகும். மேற்கூறியவைகளையெல் லாம், விருப்பு வெறுப்பின்றி ஆராய்ந்து முடிவு செய்யும்படி சுயமரியாதைத் தோழர்களை வேண்டிக் கொள்கிறோம்.

- தந்தை பெரியார் அவர்கள் எழுதிய கட்டுரை, (விடுதலை, 11.7.1950 

-விடுதலை,31.1.16

சூத்திரஜாதி இழிவு சுத்தத்தால் நீங்காது

 

இந்நாட்டுப் பழங்குடி மக்களாகிய திராவிடர்களின் இழிவுகளையும் முன்னேற்றத்தையும் அடியோடு ஒழித்து அவர்களை மற்ற நாட்டு மக்களைப் போலும் இங்குள்ள திராவிடரல்லாத மக்களைப் போன்றும் சிறப்பாக நல்வாழ்வாக மனிதத் தன்மையுடன் நம்பும்படிச் செய்வதுதான் திராவிடர் சமூகத்தின் முக்கியமான நோக்கமும் வேலையுமாகும்.

 

இங்குக் கூடியுள்ள நீங்கள் 100_க்கு 90_பேர்கள் எனக்குப் பேசத் தெரிந்த காலமுதல் ஆதித்திராவிடர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிறோம். நீங்கள், நாங்கள் என்பது சற்று சேர்க்கப்பட வேண்டியதுதான். இந்த நாங்கள், நீங்கள் என்பவை ஒரே இனத்தவர்தான் என்றாலும் இந்தப் பிரிவு-களைத் தழுவி நிற்கும் மதத்தால் கட்டப்-பட்டிருக்கிறோமே யொழிய வேறு காரணமல்ல. உண்மையில் யாவரும் ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்த, அதாவது திராவிட இனத்தைச் சேர்ந்த மக்கள்தாம்.

 

இந்நாட்டு சம்பிரதாயப்படி _ சட்டப்படி _ கருத்துப்படித்தான் நாங்கள் சூத்திரர்கள். அதாவது பார்ப்பனரின் அடிமைகள்; பஞ்சமர் சண்டாளர்கள், தீண்டக்கூடாதவர்கள், கண்ணில் தென்படக்கூடா இனத்தினால் நமக்கு இருந்துவரும் இழிவுகளும் ஒரே மாதிரிதான். இப்பிறவிப்படி இழிவுகளால் இருந்து வரும் முன்னேற்றத் தடைகள் மிக வலுவானவை. இந்து மதத்தை விட்டு வேறு மதத்துக்கு மாறினா-லொழிய நீக்கிக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு வலுப்பெற்று நிரந்தரமாக இருந்து வரும் இத்தடைகளை ஒழிப்பது கஷ்டமாக இருந்து வருகிறது.

இந்நாட்டில் சைவ கழகமென்றும், வைணவர் கழகம் என்றும், தாழ்த்தப்பட்டோர் கழகம் என்றும், ஆதித்திராவிடர் கழகம் என்றும், சன்மார்க்க கழகம் என்றும், சுயராஜ்ய கழகமென்றும், காங்கிரஸ் கழகமென்றும் பல கழகம் இருந்தும் ஒன்றேனும் இப்படி இழிவு நீக்கத்திற்காகப் பாடுபடுவதில்லை. அதற்கு மாறாக இவ்விழிவுகளை நிறுத்தி வைக்கவே இவை பாடுபட்டு வருகின்றன.

உண்மையில் இப்பிறவி இழிவுகள் நிலை நீங்க, பாடுபட்டு வருபவர்கள் நாங்கள் என்றால் அது எங்களைப் பெருமைப்படுத்திக் கொள்ள நான் சொல்லவில்லை. எங்கள் கழகம் ஒன்றுதான் என்று கூறுகிறேன்.

எங்கள் கழகத்திற்குத்தான் ஏன் அந்த நோக்கம்? எங்கள் கழகத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ள பெருமை? சில கொள்கைகள் தான் இவ்விழிவு நீக்கத்திற்காகப் பயன்பட்டு வருகின்றன என்று கூறுவோம். இதை எவராலும் மறுத்துக்கூற முடியாது.

ஒரு பொதுவுடைமைக்காரர் கூறலாம், இன்றைய நம் இழிநிலைக்கு நமது ஏழ்மைதான் காரணம்; பணக்காரன் பணத்தை ஏழைக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து விட்டால் இவ்விழிவு நீங்கிவிடும் என்று. ஆனால் நீங்கள் கேட்க வேண்டும் அவரைப் பங்கிட்டுக் கொடுப்பது பிறகு பார்த்துக் கொள்வோம். நம் அண்ணாமலைச் செட்டியார் ஏனப்பா சூத்திரராக இருக்கிறார்? என்று சிலர் கூறுவார்கள். நாம் கொஞ்சம் அசுத்தமாக இருப்பதால்தான் தாழ்த்தப்பட்டுத் தீண்டக்-கூடாதவர்களாக இருக்கிறோம்! நாம் நன்றாக சோப்பு போட்டுக் கழுவிக் குளித்து சலவை உடுத்திக்கொண்டிருந்தால் இழிவு போய்விடும் என்று அவர்களையும் நீங்கள் கேட்க வேண்டும்,

நாங்கள் குளிப்பதும் முழுகுவதும் பிறகு இருக்கட்டும். அன்றாடம் குளித்து முழுகி வாசனைத் திரவியம் பூசி வெள்ளையுடுத்தி வெண்ணீறு பூசி வெயிலே படாமல் வாழும் நம் ஸ்ரீலஸ்ரீ பண்டார சந்நிதிகள் ஏனப்பா இன்னும் சூத்திரர்களாக இருக்கிறார்கள்? என்று. மற்றும் சிலர் கூறுவார்கள் படித்துப் பட்டம், பதவி பெற்றால் நமது இழிவு நீங்கிவிடும் என்று. நீங்கள் கேட்க வேண்டும் அவர்களை, படித்துப் பட்டம் பதவி பெற்றுள்ள அம்பேத்கர் ஏனப்பா இன்னும் பஞ்சமராய் இருக்கிறார்? என்று.

ஆகவேதான் நாங்கள் கூறுகிறோம். இப்பிறவி இழிவுகள் படித்தாலும் நீங்காது; பதவி பெற்றாலும் நீங்காது; சுத்தத்தால் நீங்காது; சுயராஜ்யத்தில் நீங்காது என்று.

இன்றுள்ள மதமும், கடவுளும், சட்டமும் சன்மார்க்கமும், சாஸ்திரமும் சுதந்திரமும் சுயராஜ்யமும் இன்றுள்ள ஜாதி மதப் பிரிவினைகளை, உயர்வு தாழ்வுகளைக் காப்பாற்றி வைக்கத்தான் இருந்து வருகின்றன. இப்பிரிவுகள் ஒழிய வேண்டும் என்று ஒருவன் கூற வேண்டுமானால் அவனுக்கு இன்றுள்ள நிலையில் அதிகத் துணிவு வேண்டும். அதுவும் காந்தியாரைப்போல் சுட்டுக் கொல்லப்படவும் ஒருவன் துணிந்திருந்தால்தான் இக்கொள்கை-களை எடுத்துக் கூறமுடியும். எடுத்துக்கூற ஆரம்பித்தால் அவனுக்கு அரசியல் பங்கு கிடையாது. சட்டசபைக்குச் செல்ல முடியாது. மந்திரியாக முடியாது. மந்திரியானாலும் விரைவில் விரட்டப்பட்டுவிடுவார். இதுதான் உண்மை.

இன்றுள்ள நிலைமையில் எவ்வளவு மடையனான, திருடனான, கொலைபாதகனான பார்ப்பானும், தான் பிராமணன் என்ற எண்ணத்தால் ஒரு மகா புத்திசாலியான மகா ஒழுக்கசீலனான, ஒரு ஆதித்திராவிடத் தோழனை அவன் பஞ்சமன் என்று கருதி ஏன்டா பறப்பயலே என்று சொல்லலாம். அதைச் சட்டம் அனுமதிக்கும், சம்பிரதாயமும் அனுமதிக்கும். அது மானநஷ்டமானதாகாது. ஆனால் அந்த ஆதித்திராவிடத் தோழர் திருப்பி ஏன்டா பாப்பாரப்-பயலே, என்று கூறி-விட்டால் போதும், அவனை ஆட்சிபீடம் உடனே தண்டிக்கும். ஆட்சிபீடம் ஒரு வேளை சற்று நிதானித்தாலும் மற்ற மக்கள் அவனை அடித்துக் கொன்றுவிடுவர். அவனை இந்துமதத் தெய்வங்களும் தண்டிக்குமாம். அவை நாம் அடித்துவைத்ததுதான் என்றாலும் நம்மைத் தண்டிக்கும் என்பதை, நீங்கள் மறந்துவிடக் கூடாது.

(23.3.1948 கற்கத்தியில் நடைபெற்ற திராவிடர் கழகப் பொதுக்கூட்டத்தில் தந்தை பெரியார் ஆற்றிய சொற்பொழிவு விடுதலை 28.3.1948)

- உண்மை இத.ழ், 1-15.1.25

விஞ்ஞான உலகில் மூடநம்பிக்கைகளை விலக்க வேண்டும்!- தந்தை பெரியார்

 

தாய்மார்களே! தோழர்களே! நான் ஒரு பகுத்தறிவுவாதி. எப்படிப்பட்ட விஷயமானாலும் அறிவைக் கொண்டு சிந்திக்க வேண்டும்; அந்த முடிவுப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்கிற பிடிவாதமான பகுத்தறிவுவாதியாவேன். நான் எதையும் தயவு தாட்சண்யமின்றி எடுத்துக் கூறுபவன். அதனால் எனது கருத்துக்கள் சிலருக்கு ஏற்புடையதாகவும் பலருக்கு மாறுபாடாகவும் இருக்கலாம் என்றாலும், எனக்குத் தோன்றியதை – சரியென்று பட்டதை எடுத்துக் கூறுகிறேன்.

தோழர்களே! நமது நாட்டிலே பண்டிகைகள் என்பது எந்த நாள் முதல் தெரிய வருகிறதோ அன்று முதல் பெரியவர்கள், அறிஞர்கள், படித்தவர்கள் எல்லோருமே வெகு நாட்களாக வகுத்து வருகிற வழக்கப்படி பெரியோர்கள் நடப்புப்படி, சாஸ்திரப்படி என்றுதான் கொண்டாடிக்கொண்டு வந்தார்களே தவிர, எவரும் அறிந்து கொண்டாடியது கிடையாது. யாராவது அப்படிச் சிந்தித்தார்களா என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. பெரிய புலவர்களுக்குத் தெரியுமா என்னமோ!

நான் 35 வருடங்களுக்கு முன் இந்தப் பொங்கல் அறிவுக்கு ஒத்தது; தமிழர்களுக்கான பண்டிகை; தமிழர்கள் இதைத்தான் தங்கள் விழாவாகக் கொண்டாட வேண்டும்; இதைத் தவிர்த்து பெரும்பாலான மக்களால் கொண்டாடப்பட்டு வரும் மதப் பண்டிகைகள் எல்லாம் முட்டாள் தனமான காட்டுமிராண்டித் தன்மையோடு மூடநம்பிக்கை நிறைந்தவைகளே ஆகும்; இது ஒன்றுதான் மூடநம்பிக்கையற்ற – முட்டாள்தனமற்ற அறிவுக்குப் பொருத்தமான விழாவாகும் என்று சொல்லி வருகின்றேன்.

மனிதன் உழவு செய்கிறான் அதற்கு முக்கியமாக மாட்டைப் பயன்படுத்துகிறான். நல்ல வெள்ளாமை எடுக்கிறான். பெரும்பாலும் இதுதான் அறுவடைக் காலம். பாடுபட்டு உற்பத்தி செய்தவன் தன் குடும்பம் – சுற்றம் – நண்பர்களோடு சேர்ந்து, தான் வெள்ளாமை செய்த பொருளைப் பொங்கி, பங்கிட்டு உண்டு மகிழ்ச்சியடைகின்றான். அதற்குப் பயன்படுத்தும் மாடுகளைச் சிறப்புச் செய்யும் பொருட்டு அதைக் குளிப்பாட்டி, அதற்கு நல்ல உணவும் ஓய்வும் கொடுத்து, அதற்கு நன்றி செலுத்திடும் வகையில் கொண்டாடப்படுவதே இந்த மாட்டுப் பொங்கல் விழாவாகும்.

இந்தப் பண்டிகைகளில் பார்ப்பனர்கள் பலவற்றைப் புகுத்தி நம் மக்களை மூடர்களாகவே ஆக்க வேண்டுமென்று இதை மூடநம்பிக்கைப் பண்டிகையாக்கிவிட்டார்கள். இது இந்திரனது பண்டிகை – இந்திரனுக்குச் செய்கின்ற பொங்கல்
என்று எழுதி இருக்கிறான். போகி என்றாலே அகராதியில் இந்திரன் என்கிற பொருளாகும். இதற்கு அவன் கட்டியிருக்கிற கதை வேடிக்கையானது. அதற்கு முன் இந்திரனுக்கே இந்தப் பண்டிகை நடந்து வந்தது. மக்கள் இந்திரனுக்குப் பொங்கல் வைத்துப் படைத்து வந்தனர். இதைக் கண்ட கிருஷ்ணக் கடவுளுக்கு பொறாமை வந்தது. நாம் கடவுள்; இவன் சாதாரண இந்திரன்;
இவனுக்கு மட்டும் பொங்கல் ஏன் எனக் கருதி மக்களை எல்லாம் அழைத்து இனி இந்திரனுக்கு விழா செய்யக்கூடாது என்று சொல்லிவிட்டான். மக்களும் அவன் சொல்லைக் கேட்டு இந்திரனுக்கு விழா கொண்டாடவில்லை.

உடனே இந்திரனுக்குக் கோபம் வந்து பெரு மழையைக் கொண்டு வந்து, வெள்ளத்தைப் பெருக்கி மக்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்தான். மக்கள் கிருஷ்ணனிடம் போய் முறையிட்டனர். உன் பேச்சைக் கேட்டதால் தானே எங்களுக்கு இந்தக் கதி என்று. உடனே கிருஷ்ணன் மலையைத் தூக்கி மழையை மறைத்து மக்களைக் காப்பாற்றினானாம். பின் இந்திரன் கிருஷ்ணனிடம் வந்து நீ
எப்படி மழையைத் தடுக்கலாம் என்று கேட்டானாம்.

பின் இருவருக்கும் வாதம் ஏற்பட்டது, கடைசியில் இருவரும் சமாதானம் அடைந்து, இந்திரனுக்கு வழக்கம் போல விழா செய்வதென்றும் மறுநாள் கிருஷ்ணனுக்கும் விழா கொண்டாடச் செய்வதென்றும் ஏற்பாடு செய்துகொண்டார்களாம். அதன்படி போகி இந்திரனுக்கான விழாவாகவும் மறுநாள் பொங்கல் கிருஷ்ணனுக்கான விழாவாகவும் மக்கள் கொண்டாடப்பட்டு வருவதாகக் கதை எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். மற்றும் ஒரு கதை – இது சங்கராந்திப் பண்டிகை.

மூதேவியானவள், இந்த மாடுகளுக்கெல்லாம் கேடு செய்ய வேண்டுமென்று புலி உருவம் எடுத்து மாடுகளுக்கெல்லாம் தொல்லை கொடுத்தாளாம். அதனால்தான் இந்தப் பொங்கல் விழாவின்போது சேகண்டி அடித்துக் கொண்டு தாம்பாளத்தில் கம்பால் தட்டிக் கொண்டு பொங்கலோ பொங்கல்! புலியோ புலி! என்று கூவுகிறார்கள் என்று கருதுகின்றேன். இப்போது
அந்தப் பழக்கம் இருந்து வருகிறது. இங்கெல் லாம் உண்டோ என்னமோ எங்கள் பக்கம் நடந்து வருகிறது. இவை யாவும் மனிதன் காட்டுமிராண்டியாக இருந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட கருத்துக்கள் – கதைகள் ஆகுமே தவிர, அறிவோடு
சிந்திப்பதற்கு இதில் ஒன்றுமே இல்லை.

நமது மக்கள் பண்டிகைகள் என்று நீண்ட நாட்களாக கொண்டாடி வருகிற தீபாவளிப் பண்டிகை, ஆயுதபூஜை, கோகுலாஷ்டமி இப்படி எந்தப் பண்டிகையை எடுத்துக்கொண்டாலும் எல்லாப் பண்டிகைகளும் பார்ப்பதை உயர்த்தவும் நம்மை இழிவுபடுத்தும் பண்டிகைகளே ஆகும்.

நாம் நம் இழிவு நீங்கவும் நம் மக்கள் பகுத்தறிவு பெறவும் வேண்டி இந்தப் பண்டிகைகளையெல்லாம் ஒழிக்க வேண்டும். ஆனால், அரசாங்கம் இந்தப் பண்டிகைகளுக் கெல்லாம் லீவு விட்டு மக்களைக் கொண்டாடச் செய்யத் தூண்டுகிறது. விநாயக சதுர்த்தி, இராமநவமி, கோகுலாஷ்டமி, தீபாவளி என்று இவைகளுக்கெல்லாம் விடுமுறை விடுவதன் மூலம் மனித சமுதாயத்தைக் காட்டுமிராண்டி களாக்கவே பாடுபடுகின்றனவே ஒழிய, மனிதன் பகுத்தறிவுவாதியாக வேண்டும் என்கிற கவலை
ஆட்சியிலுள்ளவர்களுக்கு இல்லை; நம்மிடையே கொண்டாடப்பட்டு வருகிற பண்டிகைகள் யாவும்
மக்களின் பொது நன்மையை உத்தேசித்தோ உண்மையை உத்தேசித்தோ அறிவை உத்தேசித்தோ எந்தப் பண்டிகையும் இல்லை.
இந்த ஒரு பண்டிகைதான் அறியும் உண்மைக்கும் பொருத்தமான பண்டிகை என்று சொல்லும்படியாக அமைந்திருக்கிறது.
நான் ஏன் இதையெல்லாம் சொல்கிறேன் என்றால் மக்களெல்லாம் பகுத்தறிவு மான உணர்வு பெற வேண்டும்; இழிவு நீங்க வேண்டும்; உலக மக்களைப் போல நம் மக்களும் அறிவில்; விஞ்ஞானத்தில் வளர்ச்சி பெற்று உலக மக்களோடு போட்டிபோடக் கூடியவர்களாக ஆகவேண்டுமென்கின்ற எண்ணத்தாலேயே ஆகும்.

பொதுவாக உலகில் எடுத்துக் கொண்டால் இந்த ஒரு நூற்றாண்டிலேயே மிக வேகமாக பகுத்தறிவு பயன்படுத்தப்படுவதும், அதனாலேயே பல அதிசய அற்புத காரியங்களைச் செய்வதும் அந்த மனித சமுதாயத்திற்கு மிகப் பயன்படுவதுமாக இருக்கிறது.

நம் நாடு ஒன்றுதான் இந்த 1968ஆம் ஆண்டு வருடத்திலும் பின்னணியில் நிற்கிறது. நம்மைவிட காட்டுமிராண்டியாக இருந்த நாடுகள் எல்லாம்கூட வெகுவிரைவில் முன்னேறிவிட்டன.

பொதுவாக அதற்குமுன் மனிதன் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட இடத்திலேயே இருந்தான். ஒரு 50 மைல் தூரம் பிரயாணம் கூட இல்லாமலே இருந்தான். எனவே, அவன் அறிவு வளர்ச்சியடையாமலே இருந்தது, காரணம், இன்று ரோடு, பஸ், ரயில், ஆகாய விமானம் இவைகள் தோன்றியபின் மனிதன் மணிக்கு 100, 200, 500 ஆயிரம் மைல் வீதம் பிரயாணம் செய்கிறான்.

இன்று விஞ்ஞானத்தின்மூலம் பல புதுமைகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டதன் மூலம் உலகம் மிகச் சுருங்கி விட்டது. மனிதன்தான் இப்போது நினைத்த உடன் நினைத்த இடத்திற்குப் போகக்கூடிய சக்தியையும் வாய்ப்பையும் பெற்றிருக்கின்றான். விஞ்ஞானத்
தின் மூலம் கிடைத்த அதிசய அற்புத சாதனங்கள் – கருவிகள் – பொருள்கள் இதையெல்லாம் அனுபவிக்கிறோமே தவிர, நாம் அதைப் பற்றி சிந்திப்பதே கிடையாது. சிந்திக்க ஆரம்பித்தால் நாமும் அவர்களைப் போலவே பல அதிசயங்களை அற்புதங்களைச் செய்ய முடியும். நாம் அறிவைத் தங்கு தடையின்றி விட்டுச் சிந்திக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் முன்னேற முடியும். நமது சமுதாயம் முன்னேற்றமடைய முடியும். அதைவிட்டு, பின்னாலேயே 1000, 2000 வருடங்களுக்கு முன் எப்படி இருந்தானோ அப்படியே இருந்துகொண்டு போனால் நாம் இன்னும் காட்டுமிராண்டிகளாகத்தான் போவோம்.

- உண்மை இதழ், 16-31.01.25

குலக்கல்வியை எதிர்த்தது யார்?- தந்தை பெரியார்

தியாகராயர் திராவிடர் கழகத்தின் 33ஆம் ஆண்டு விழாவும், கடவுள் மறுப்புக் கல்வெட்டுத் திறப்பு விழாவும் ஆகிய இந்த விழாவில், தலைவர்கள் முதல் பல அறிஞர்கள் அருமையான சொற்பொழிவு ஆற்றினார்கள். இந்த விழா நம் திராவிடச் சமுதாயத்திற்கு பெரிய பண்டிகை என்று சொல்ல வேண்டும் திராவிடர் கழகத்தார் கடவுள் – மத- சம்பந்தமான விழாக்கள், மூடநம்பிக்கை  விழாவானதால், அயோக்கியர்களான பார்ப்பனர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவை என்பதால் கொண்டாடுவது கிடையாது. அவர்களுக்கு இதுபோன்ற விழாக்கள் தான் பண்டிகையாகும்.

நமது திராவிடர் கழகத்திற்கு அடிப்படையான தலைவர் தியாகராயர் என்பவர் ஆவார். அவரால் 50 வருடங்களுக்கு முன் திராவிடர் கழகம் என்னும் பெயரால் இந்த இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. மலையாளம், ஆந்திரம், கன்னடம் முதலிய நாட்டு மக்கள் அதிலிருந்ததால் திராவிடர்கழகம் என்பதை தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் என்று வைத்துக் கொண்டனர். அதிலிருந்துதான் நாம் – திராவிட மக்கள், தமிழர்கள் – உத்தியோகத்தில் பங்கு பெற முடிந்தது.

இந்தத் திராவிடர் கழகம் ஏற்படுவதற்கு முன், நாம் 4ஆம் ஜாதி மக்களாக, சூத்திரர்களாக நடத்தப்பட்டு வந்தோம். சூத்திரன் என்றால் ஆதாரப்படிப் பார்ப்பானுக்கு வைப்பாட்டி மகன்- அவனுக்கு அடிமை என்பதாகும். இந்த நிலை மாறுவதற்காகத்தான், 1916இல் தியாகராயரால் திராவிடர் கழகம் – பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்றாலும், அப்போது இதன் கொள்கை  பார்ப்பனர் அல்லாத  மக்களுக்குப் பதவி – உத்தியோகங்களில் பங்கு பெற்றுத் தருவதே ஆகும்.

நம்மை ஈன ஜாதி என்று சொல்வதுதான் இந்து மதம்; நம்மை ஈன மக்களாகப் பிறப்பித்தது தான் நாம் வணங்குகின்ற கிருஷ்ணன், ராமன், கந்தன், சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா, பிள்ளையார் போன்ற கடவுள்கள் யாவுமாகும். தியாகராயரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இயக்கம்  பார்ப்பனர் அல்லாதாருக்கு உத்தியோகத்தில் பங்கு வேண்டுமென்று போராடியதே தவிர, நம் மானமற்ற தன்மை இழிவு ஒழிக்கப்பட வேண்டுமென்று அது பாடுபடவில்லை.

நான் தோன்றியபின் தான் இந்த இழிவுகள் ஒழிக்கப்பட வேண்டுமென்று பாடுபடுகின்றோம். நாம் இதற்காகப் பாடுபடுவதற்கு  முன் ஜாதியின் காரணமாக, நாம் 100-க்கு 7  பேர்தான் படித்திருந்தோம். தியாகராயர் இயக்கம் துவக்கும்போது நாம் 100-க்கு 5 பேர் தான் படித்திருந்தோம்.

சுதந்திரம் பெற்றும் 1950 வரை நாம் 100-க்கு 10 பேர்தான் படித்திருந்தோம். பிறகு பெரிய கிளர்ச்சி செய்து புரட்சிகரமான காரியங்கள் செய்து, 1952இல் காங்கிரசைத் தோல்வியடையச் செய்ததால், காமராசர் கைக்குக் காங்கிரஸ் வந்ததாலே நாம் மளமளவென்று படிக்க முடிந்தது. அவர் போனதும் மீண்டும் பார்ப்பனராட்சி வந்தது.

அது ஒழிந்து திராவிடர் கழகத்தில் ஒரு பாகமான தி.மு.கழகம் ஆட்சிக்கு வந்து 3 ஆண்டுகளில் நம் மக்கள் 100-க்கு 50 பேர் படித்தவர்களாகி விட்டார்கள். நாம் ஏன் பார்ப்பனர்களை வெறுக்கிறோம் என்றால், நாம் 100-க்கு 7 பேர் படித்திருந்தபோது 2500 பள்ளிக்கூடங்களை மூடி, ஹிந்தி படிக்க வேண்டுமென்று உத்தரவு போட்டது பார்ப்பனர். அடுத்து நாம் 100-க்கு 10 பேர் படித்திருந்த போது 6,000 பள்ளிக்கூடங்களை  மூடியதோடு, பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்கள் ஒருபாதி நேரம் தங்கள் ஜாதித் தொழிலைச் செய்ய வேண்டுமென்று உத்தரவு போட்டதும் பார்ப்பனர். இதை இந்தியாவில் இருக்கிற – இந்த நாட்டில் இருக்கிற யாரும் எதிர்க்கவில்லை.

கம்யூனிஸ்டு, தமிழரசுக் கட்சி, மற்றக் கட்சி எல்லாம் பார்ப்பானோடு சேர்ந்து கொண்டுவிட்டன. சுயமரியாதை இயக்கம் திராவிடர் கழகம் ஒன்றுதான். அதை எதிர்த்தது. இந்த ஆத்தூரில்தான் மாநாடு போட்டு ஒரு மாதத்திற்குள் இந்த உத்தரவை மாற்றா விட்டால் எதிர்ப்படுகிற பார்ப்பானைக் குத்துவது அக்கிரகாரத்திற்குத் தீ வைப்பது என்று தீர்மானம் போட்டோம். வாய்தா நெருங்க ஆரம்பித்ததும் இராஜாஜி பதவியை விட்டு விலகிக் கொண்டார். அப்போது காமராசர் பதவிக்கு வர நேர்ந்தது.

அவர் பதவிக்கு வந்ததும் 300 மக்கள் இருக்கிற ஊரில் எல்லாம் ஓர் ஆரம்பப் பள்ளி வைத்தார். 5 மைல்களுக்கு ஓர் அய்ஸ்கூல் என்று வைத்தார். அவர் ஆட்சியின் பயனாக நம் மக்கள் 100-க்கு 30-க்கு மேல் படித்தவர்களாகி விட்டார்கள். அவர் அகில இந்தியக் காங்கிரசின் தலைவராகப் போனதும், இங்குப் பார்ப்பனச் சார்புள்ள பக்தவத்சலம் ஆட்சிக்கு வந்து, அவர் செய்து விட்டுப்போன நன்மைகளை எல்லாம் கெடுத்து, பார்ப்பனர்களுக்கு என்னென்ன நன்மைகள் செய்ய முடியுமோ அதை எல்லாம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

அதன் காரணமாக மக்களிடையே காங்கிரஸ் என்றாலே வெறுப்பு  ஏற்படும் படியாகிவிட்டது. அடுத்து 1967இல் நடைபெற்ற தேர்தலில் நாம்  காங்கிரசை முழு மூச்சுடன் ஆதரித்தும் கூட, அது வெற்றி பெறாமல் போய் தி.மு.கழகம் பெரும் பெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வந்தது.

ஆட்சிக்கு வந்ததும் முதல் காரியமாக சுயமரியாதைத் திருமணத்தைச் சட்டப்படி செல்லுமென்று சட்டமாக்கினார்கள். அரசாங்கப் பணிமனைகளில் இருக்கிற கடவுள் படங்களை எல்லாம் அகற்றவேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டார்கள். கல்லூரி படிப்புவரை சம்பளமில்லாமல் படிக்கலாம் என்று ஆக்கினார்கள். ஒரு மனிதனுக்கு 30 ஏக்கராவுக்குமேல் நிலம் இருக்கக் கூடாது என்று காங்கிரஸ்காரன் உத்தரவுப் போட்டான். இவர்கள் வந்ததும் அதை 15 ஏக்கராக்கி விட்டார்கள். நம்மவர்களுக்கு நிறைய உத்தியோகங்கள் கொடுத்திருக்கிறார்கள். பெரிய பதவிகளில் எல்லாம் நம்மவர்கள் இருக்கும்படியான வாய்ப்பினை ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள்.

இப்படி நம் கொள்கைக்கு ஆதரவாகப் பல காரியங்களைச் செய்து வருகிறார்கள் என்பதால், இப்போது இராஜாஜி காங்கிரசிற்குப் போய் இருக்கிறார். இருவரும் சேர்ந்து இப்போது செய்யப் போவது என்ன என்றால், இந்த முன்னேற்றக் கழக ஆட்சியை ஒழிப்பது தானாகும்.

எதற்காக முன்னேற்றக் கழகத்தை ஒழிக்க வேண்டும். காங்கிரஸ்காரன் செய்யாத எந்தத் தவறை முன்னேற்றக் கழகத்தான் செய்து விட்டான். அவன் வாங்காத லஞ்சத்தைவிட இவன் அதிகம் வாங்கி விட்டானா? அவன் குடிக்காத கள்ளுச் சாரயத்தைவிட இவன் அதிகம் குடித்தானா? என்ன கேடு செய்தான் என்று சொல்ல முடியவில்லை.

மதத்திற்கு, ஜாதிக்கு, சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமாக நடந்து கொள்கின்றான்; தங்கள் ஜாதியின் ஆதிக்கம் குறைகிறது என்பதால் இராஜாஜி இதை எப்படியாவது ஒழிக்க வேண்டும் என்று பார்க்கிறார். காமராஜர் நம் கொள்கை உடையவரானாலும் டில்லிக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்க வேண்டியவராக இருப்பதால், அவரும் எதிர்க்கிறார்.

எப்படி மூன்றடி இடத்திற்குள் நீட்டிப் படுக்க
முடியாதோ, அதுபோல டில்லிக்குக் கட்டுப்
பட்டிருப்பதால் காமராஜரால் நம் கொள்கையை எடுத்து சொல்ல முடியாதிருக்கிறது.

இன்றைய ஆட்சியின் பயனாக நம் மக்கள் இன்று 100-க்கு 50 பேர் படித்திருக்கிறார்கள்; உத்தியோங்களில் பகுதிக்கு மேல் நம் மக்கள் இருக்கிறார்கள். இன்னும் 10 ஆண்டுகள் இந்த ஆட்சியானது இருக்கும்படிச் செய்தால், நம் மக்கள் 100-க்கு 100ஆம் படித்தவர்களாகி விடுவார்கள். உத்தியோகங்களில் நம் விகிதாசாரப்படி இடமளிக்கப்படுகிறது.

இவர்கள் இப்போது இல்லாதிருந்தால் சேலம் இரும்பாலைக்கு அனுமதி கிடைத்
திருக்காது. வேறு எந்த மாநிலத்திற்காவது கொடுத்திருப்பார்கள். இதனால் என்ன பலன் என்றால் பல, பத்தாயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு வேலை கிடைக்கும். அரசாங்கத்திற்கு நல்ல வருமானம் வரும். அரசாங்கம் மேலும் பல நன்மைகள் செய்ய வாய்ப்பும் ஏற்படும். மேலும் இவர்கள் ஒருவரால் தான் நம் இழிவை ஒழிக்க முடியுமே தவிர, மற்ற நம் நாட்டிலுள்ள எவராலும் முடியாது. எனவே, இன்றைய இந்தத் தி.மு.க. ஆட்சியை ஆதரிக்க வேண்டியது தமிழர்கள் ஒவ்வொருவருடைய கடமையாகும்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் மடையனாக இருப்பதற்குக் காரணம், எவனும் தன் பகுத்தறிவு என்ன சொல்கிறது என்று சிந்திப்பது கிடையாது. சாஸ்திரம் என்ன சொல்கிறது? முன்னோர் என்ன சொன்னார்கள்? என்று பார்ப்பதாலேயே ஆகும். இதன் காரணமாக எம்.ஏ., பி.ஏ., டாக்டர் படித்தவன் எல்லாம் மடையனாக இருக்கிறான். 30, 40 வருடமாக எழுதிப் பார்த்தும், சொல்லியும் இன்னும் நம் மக்கள் திரும்பவில்லை. இனி உயிரைக் கொடுத்தாவது நம் மக்களின் இழிவைப் போக்க வேண்டும் என்பதால் தான் இப்போது இந்தக் கடவுள் மறுப்பு வாக்கியங்களைப் பரப்புகின்றோம்.

வாலிபர்களுக்கு வெறும் உற்சாகமும், துணிவும், தியாகப் புத்தியும் மாத்திரம் இருந்தால் போதாது. நன்மை தீமையை அறியும் குணமும், ஆய்ந்து ஒய்ந்து பார்க்கும் தன்மையும் ஆகியவைகள் இருந்தால்தான் வாலிபர்கள் பொதுவில் பயன்படக் கூடியவர்கள் ஆவார்கள்.

‘குடிஅரசு’, 19.01.1936

கடவுள் இல்லை என்கின்றோம், இருக்கிறது என்று பக்தனால் தான் காட்ட முடியவில்லை என்றால், சர்வசக்தியுள்ள கடவுளால் கூட தான் இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்ள முடியவில்லையே! இன்னொருவன் சொல்லித் தான் ஒருவன் கடவுள் இருக்கிறது என்று உணருகின்றானே தவிர, இயற்கையாக எந்த மனிதனுக்கும் கடவுள் எண்ணம் தோன்றுகிறது என்று சொல்ல முடியாது. எந்த மனிதனும் தானாகக் கடவுளை உணர்ந்ததாகச் சொல்ல முடியாது என்பதை விளக்கியதோடு, மற்றும் கடவுள், மதம், ஆத்மா, புராண, இதிகாசம் ஆகியவற்றிலுள்ள புரட்டுகளை எல்லாம் தக்க ஆதாரத்தோடு எடுத்து விளக்கி, இவற்றின் மேலுள்ள நம்பிக்கையாலேயே நம் நாட்டு மக்கள் அறிவற்ற மடையர்களாக, இழிஜாதி மக்களாக, சூத்திரர்களாக, மற்ற நாட்டு மக்களால் காட்டுமிராண்டிகள் என்று அழைக்கப்படுபவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதைத் தக்க ஆதாரங்களுடன் எடுத்து விளக்கி மக்களைத் தெளிவுபடுத்தினார்கள்.

26.7.1970 அன்று சேலத்தில்
ஈ.வெ.ரா. பெரியார் அவர்கள் ஆற்றிய சொற்பொழிவு (‘விடுதலை,4.9.1970)

-உண்மை இதழ்,16-30.04.2026

சுயமரியாதை இயக்கச் சுவடுகள்! சுசீந்திரத்தில் சுயமரியாதைப் போர்! /சுசீந்திரம், மன்னார்குடி சுயமரியாதை சத்தியாக்கிரகம்

 

இந்துக்கள் தெருவில் நடப்பது கூட

இந்து மத விரோதம் எனப்பட்ட விசித்திரம்
சுசீந்திரம் என்பது திருவாங்கூர் ராஜ்ஜியத்தைச் சேர்ந்த ஒரு “சேத்திர” ஸ்தலமாகும். அது திருநெல் வேலிக்கு 40-வது மைலில் உள்ள நாகர்கோவிலுக்கு 2, 3, மைல் தூரத்தில் உள்ள கிராமம். நாகர்கோவிலிலிருந்து கன்னியாகுமரிக்குப் போகின்ற வழியில் இருக்கின்றது. அந்த ஊரில் உள்ள ஒரு கோவிலைச் சுற்றியுள்ள ரோடுகளில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் என்பவர்கள் செல்லக்கூடாது என்ற நிர்ப்பந்தம் இப்பொழுதும் இருந்து வருகின்றது.

அந்த ரோடுகள் திருவாங்கூர் சர்க்காரால் பொதுஜனங்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு வருவதாகும். அந்த ரோடுகளுள்ள திருவாங்கூர் ராஜ்ஜியமானது, ஒரு இந்து அரசரால் அதுவும் ஒரு இந்து கடவுளாகிய பத்மநாபசுவாமி என்பதின் (தாசரால்) பிரதிநிதியால் அரசாட்சி செய்யப்பட்டு வருகின்றது. அந்த ரோடில் நடக்கக் கூடாது என்று சொல்லப்படும் ஜனங்கள் யாரென்றால் இந்துக்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களும், அந்த பத்மநாப சாமியின் பக்தர்களுமே யாவார்கள். மற்றபடி, அந்த சாமியின் பக்தர்களல்லாதவர்களும், இந்துக்கள் அல்லாதவர்களுமான கிருத்தவருக்கோ, மகமதியர்களுக்கோ, அவ்வழியில் நடப்பதற்கு யாதொரு ஆட்சேபணையும், தடங்கலும் சிறிதுகூட கிடையாது.

இதுதவிர, மேற்கண்டபடி இந்துக்கள் என்பவர்களில் பெரும்பான்மையான மக்களாகிய சில சமுகத்தரைத்தவிர, மற்றபடி மனிதர்கள் அல்லாத எந்த ஜந்தும், மலம் முதலிய எந்த வஸ்துவும் அந்த தெருவில் மேள வாத்தியங்களுடனும் பல்லக்குச் சவாரியுடனும் கூடப்போகலாம். அப்படிப் போவதில் யாருக்கும் ஆட்சேபணையும் கிடையாது. ஆனால் அந்த சுவாமியின் பக்தர்களான சில மனிதர்களுக்கு மாத்திரம்தான், அதுவும் இந்து என்று சொல்லிக் கொள்பவனுக்கு மாத்திரம்தான் ஒரு இந்து ராஜா ஆளும் ராஜ்ஜியத்தில் உள்ள ஒரு தெருவில் நடப்பது மதவிரோதம் என்று இந்த 20வது நூற்றாண்டில் மறுக்கப்பட்டு வருகின்றது.

வைக்கம் போராட்டம் போன்று சுசீந்திரம் சத்தியாக்கிரகம்
இந்தக் காரியத்திற்காகவே, அதாவது அது போன்ற ஒரு தெரு வழி நடை பாத்தியத்திற்காகவே சென்ற 1923ம் வருஷத்தில் அதே திருவாங்கூர் ராஜ்ஜியத்தைச் சேர்ந்த வைக்கம் என்னும் ஊரில் ஒரு தடவை சத்தியாக்கிரகம் செய்யவேண்டி ஏற்பட்டது வாசகர்களுக்கு ஞாபகமிருக்கலாம். அந்தச் சத்தியாக்கிரகம் சுமார் 5, 6 மாத காலம் நடைபெற்று பலர் பல தடவை சிறை சென்றும் வேறு பல கஷ்டங்களும் அனுபவித்த பிறகு அந்த வழி நடைப் பாதை எல்லோருக்கும் பொது உரிமையுடைய தாக ஆக்கப்பட்டது. இப்போதும் அதுபோலவே இந்தச் சுசீந்திரம் வழிநடைப் பாதையும் வைக்கத்தைப் போலவே சத்தியாக்கிரகம் செய்ய வேண்டியதாகி ஏற்பட்டு இப்போது சிறிது நாளாக சத்தியாக்கிரகமும் செய்யப்பட்டு வருகின்றது.

இந்த சத்தியாக்கிரகத்தின் பயனால் இதுவரை சுமார் 10, 15 பேர்கள் வரை சிறை சென்று இருப்பதாகவும், இனியும் 10, 12 பேர்கள் மீது கேசு நடப்பதாகவும் சர்க்கார் மிகவும் கடுமையான அடக்கு முறையைக் கொண்டு சத்தியாக்கிரகத்தை அடக்கிவிடத் தீர்மானித்திருப்பதாகவும் தெரியவருகின்றது. அதற்கேற்றாப்போல் அந்த ராஜ்ஜியம் இதுசமயம் ஒரு வருணாசிரம பார்ப்பனரும், பார்ப்பன ஆதிக்கத்தில் வெறிபிடித்த வருமான ஒரு திவானின் ஆட்சியிலும் அந்தக் குறிப்பிட்ட இடமானது ஒரு பார்ப்பன ஜில்லா மேஜிஸ்ட்ரேட் ஆட்சியிலும், ஒரு பார்ப்பன ஜில்லா போலிசு சூப்ரண்டு ஆட்சியிலும் இருந்து வருகின்றது.

பார்ப்பன போலீசு சுப்பிரண்டின் அடக்குமுறை வெறியாட்டம்
இந்த பார்ப்பன போலீசு சூப்பிரண்டு யார் என்றால் வைக்கம் சத்தியாக்கிரகத்தின் போது அரசாங்கம் திகைத்த காலத்தில் தனக்குப் பூரண அதிகாரம் கொடுத்தால் 5 நிமிஷத்தில் வைக்கம் சத்தியாக்கிரகத்தை அடக்கிவிடுவதாகச் சொல்லி அரசாங்கத் தினிடம் பூரா அதிகாரம் பெற்று வந்து ஆட்சி செய்தவர். இவர் காலத்தில்தான் தொண்டர்களை அடித்தல், குத்துதல், கண்ணில் சுண்ணாம்பு பூசுதல், இராட்டினங்களையெல்லாம் ஒடித்து நொறுக்குதல், காலிகளை ஏவிவிட்டு சத்தியாக்கிரகிகளுடன் கலகம் செய்வித்தல், சத்தியாக்கிரகம் செய்யும் பெண்களிடம் மிக்க நீசத்தனமாக நடந்து கொள்ளுதல், எதிர்பிரசாரம், எதிர் பத்திரிகைகள் முதலியவைகள் செய்தல் முதலாகிய காரியங்கள் எல்லாம் நடைபெற்றதோடு திருவிதாங்கூர் ராஜ்ஜியத்தின் இந்த மாதிரியான பெருமையை உலகத்திற் கெல்லாம் வெளிப் படுத்தினவர். அந்த அனுபவத்தைக் கொண்டுதான் இப்போதும் திருவிதாங்கூர் அரசாங்கத்தார், அவரையே சுசீந்திரம் சத்தியாக்கிரகத்திற்கும் போட்டு இருப்பதாய் தெரிகின்றது. திருவிதாங்கூர் ராஜ்யத்தின் பெருமை மற்றொருதரம் உலகமறிய ஒரு சந்தர்ப்பம் இந்த மகானாலேயே ஏற்பட நேர்ந்தது பற்றி நமக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியேயாகும்.

நிற்க, எது எப்படி ஆனபோதிலும் சத்தியாக்கிரகம் வெற்றி யான போதிலும், தோல்வியான போதிலும் இந்திய மன்னர்கள் அரசாங்கத்தில் பொதுத்தெருவில் மக்கள் நடக்க அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்கின்ற சேதி உலகத்திற்கு எட்டினால் போதும் என்பதே நமது ஆசை. ஆதலால் பொது மக்கள் கண்டிப்பாக அந்த சத்தியாக்கிரகத்தை ஆதரிக்க வேண்டுமென்று விண்ணப்பம் செய்து கொள்ளுகிறோம்.
தவிரவும், ஈரோடு சுயமரியாதை மகாநாட்டில் சம உரிமைக்காக இவ்வருடம் சத்தியாக்கிரகம் ஆங்காங்கு துவக்கப்பட வேண்டுமென்று தீர்மானம் செய்து, அதற்காக ஒரு கமிட்டியையும் நியமித்து இருப்பது யாவரும் அறிந்த விஷயமாகும்.

அக்கமிட்டியும் அதேசமயத்தில் ஈரோட்டில் கூடி தமிழ் நாட்டிலாவது, கேரள நாட்டிலாவது சத்தியாக்கிரகம் தொடங்க வேண்டுமென்றும், அதுவும் முதலில் தெரு, குளம், பள்ளிக்கூடம் முதலியவைகளிலேயே தொடங்க வேண்டுமென்றும் தீர்மானித்திருப்பதையும் ஏற்கனவே பத்திரிகைகளில் பார்த்திருக்கலாம். ஏனெனில் தெரு, குளம், பள்ளிக்கூடம் முதலியவைகளைவிட கோயில் அவ்வளவு அவசரமானது அல்லவென்றும், கோயில் நுழைவு சத்தியாக்கிரகமானது உயர்வு தாழ்வு என்கின்ற வித்தியாச எண்ணத்தை நீக்குவதற்குத்தான் செய்யக் கூடியதே தவிர, மற்றபடி கோயிலுக்குள் போவதினால் வேறு எவ்வித பயனும் இல்லை என்றும், எல்லோரும் கோயிலுக்குப் போகலாம் என்றும் ஏற்பட்டுவிட்டால் கோயில் பிரவேசத்தைத் தடுக்க மறியல்கூட செய்ய வேண்டிவருமென்றெல்லாம் பேசி நன்றாய் யோசனை செய்தேதான் முதலில் தெருப் பிரவேச சத்தியாக்கிரகம் செய்ய வேண்டுமென்று தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அதை அனுசரித்து நமது முயற்சி இல்லாமலே நமக்கு வலிய கிடைத்த இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை நாம் நழுவவிடாமல் உபயோகப் படுத்திக் கொள்ளக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். இதிலும் வெள்ளைக் கார சர்க்காரிடம் செய்யும் சத்தியாக்கிரகத்தைவிட ஒரு இந்து அரசாங்கத்தில் சத்தியாக்கிரகம் செய்ய சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதற்கு நாம் நம்மையே மிகவும் பாராட்டிக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், நமது நாட்டு முன்னேற்றத்திற்கும், சமுக சீர்திருத்தத்திற்கும், மக்களின் சம உரிமைக்கும் இன்றைய தினம் நமது எதிரிகள் வெள்ளைக் காரர்களா? அல்லது பார்ப்பனர்களும் அவர்களைப் பின்பற்றும் நமது மூடமக்களுமா? என்பது ஒருவாறு விளங்கிவிடுவ துடன் அரசியல் மூடநம்பிக்கைக்கும் இதிலேயே நமக்கு ஆதாரம் விளங்கிவிடும். ஆகையால் இதைச் சத்தியாக்கிரக கமிட்டியார் தயவுசெய்து ஆதரித்து அதை மேல்போட்டுக் கொண்டு நடத்த வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

எந்த மனிதனும் பொறுத்துக் கொள்வானா?
இன்றைய தினம் “சுசீந்திரத்தில்” தெருவில் நடக்கத் தடைப் படுத்தப்படும் மக்கள் முன் தெரிவித்தபடி இந்துக்கள் என்பதோடு, அந்த நாட்டில் பெரும் ஜனத் தொகையைக் கொண்டவர்களும் கல்வி, நாகரிகம் முதலியவைகளில் முன்னணியில் நிற்கின்றவர் களுமான ஈழவ சமுதாய மக்களுமாவார்கள். அவர்களோடு ஆசாரிகள், நாடார்கள் முதலிய பலவகைத் தொழில் வியாபார மக்களுமாவார்கள். இப்படிப்பட்ட ஒரு பெரும் செல்வாக்கும், நாகரிகமும் படைத்த ஒரு கூட்டத்தாரைப் பொதுத்தெருவில் நடக்க விடுவதில்லை என்று இன்னொரு கூட்டம் ஆட்சேபணை செய்ய அதைச் சுயமரியாதையுள்ள எந்த மனிதன்தான் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? இதை, இந்த இழிவை நிவர்த்தித்து இந்தக் கொடுமையிலிருந்து இந்த நாட்டையும், இந்த நாட்டு மக்களையும் விடுதலை செய்ய முடியாதவர்கள் வெள்ளைக்காரர்களின் சட்டத்தை மீறி அவர்களைத் தோற்கடிப்பதென்பது திரு. காந்தி சொன்னபடி விளையாட்டு பிள்ளைகள் பேச்சேயொழிய சிறிதும் கவலையும், கருத்துமுள்ள பேச்சாகாது.

முதலில் ஒழிய வேண்டிய ஆட்சி எது?
ஆகையால், சுயமரியாதை இயக்க சத்தியாக்கிரகக் கமிட்டியார் சீக்கிரத்தில் அதாவது அடுத்த மாதம் முதல் வாரத்திலேயே சத்தியாக்கிரக கமிட்டி கூட்டத்தை நாகர் கோவிலிலாவது, திருநெல்வேலியிலாவது கூட்டி சுசீந்திரம் சத்தியாக்கிரகத்தை ஏற்று நடத்துவதோ அல்லது அதற்கு வேண்டிய உதவி செய்வதோ ஆன காரியத்தை நிச்சயித்து அதை நடத்துவிக்க வேணுமாய் கேட்டுக் கொள்ளுகின்றோம். சுசீந்திரம் சத்தியாக்கிரகம் வெற்றி பெற்றால் நமக்கு இரண்டுவித லாபமுண்டு. அதென்னவென்றால், வழி நடை சுதந்திரம் ஒன்று, பார்ப்பன ஆதிக்க அரசாங்கத்தின் கொடுமையை அடக்கிய பலன் ஒன்று ஆகிய இரண்டு காரியங்களில் நாம் வெற்றிபெற்றவர்களாவோம்.
இந்த சத்தியாக்கிரகமானது 1925-வது வருஷத்தில் ஒரு தடவை ஆரம்பித்து நடத்தி திருவாங்கூர் அரசாங்கத்தாரால் சில வாக்குறுதிகளும் செய்யப்பட்டு அதனால் நிறுத்தப் பட்டதாகும். அவ்வாக் குறுதி ஏமாற்றப்பட்டதின் பயனாக இப்போது ஆரம்பிக்கப்படு கின்றதாதலால் இதற்கு முன்னையவிட இரட்டிப்பு பலம் இருக்க நியாய மிருக்கின்றது. அன்றியும், பொதுஜன ஆதரவும், அபிமானமும் அதிகமாக ஏற்படவும் இடமுண்டு. திருவாங்கூர் சட்டசபையிலும், திருவாங்கூரிலுள்ள எல்லா பொது ரஸ்தாக்களிலும், பொதுசத்திரங்களிலும் பொது நீர்த்துறைகளிலும் சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்த எல்லா வகுப்பாருக்கும் சம பிரவேசமளிக்க வேண்டும் என்கின்ற தீர்மானமுமாயிருக்கின்றது. ஆதலால் இவைகளுக்கு விரோதமாக திருவாங்கூர் சர்க்கார் நடப்பார்களேயானால் முதலில் ஒழிய வேண்டிய ஆட்சி இந்திய ஆட்சியா? பிரிட்டிஷ் ஆட்சியா? என்பதும் விளங்கிவிடும்.
ஆகையால் சுயமரியாதைத் தொண்டர்களே! சமதர்ம தேசியவாதிகளே! சத்தியாக்கிரகக் கமிட்டியின் முடிவைத் தயவுசெய்து எதிர்பாருங்கள் எதிர்பாருங்கள் என்று மறுபடியும் மறுபடியும் வேண்டிக் கொள்ளுகின்றோம்.

– குடிஅரசு – தலையங்கம் – 01.06.1930

- விடுதலை நாளேடு,23.11.24

சுசீந்திரம், மன்னார்குடி சுயமரியாதை சத்தியாக்கிரகம்

சுசீந்திரத்தில் வழி நடைபாதை விஷயமாய் துவக்கப்பட்ட சத்தியாக்கிரகத்தை சுயமரியாதை சத்தியாக்கிரக கமிட்டியார் ஏற்று நடத்துவதாக ஏற்பாடு செய்து அது சம்பந்தமாக விசாரித்து பொது ஜனங்களுக்கு ஒரு அறிக்கை வெளியிட வேண்டு மென்பதாக சத்தியாக்கிரக் கமிட்டி திருநெல்வேலியில் தீர்மானம் செய்தது வாசகர் களுக்கு நினைவிருக்கலாம்.
இப்போது திருவாங்கூர் சர்க்கார் மேல்படி சுசீந்திரம் ரோடு விஷயமாய் சத்தியாக்கிரகம் மேலால் நடக்க வேண்டிய அவசரமில்லாமல் சீக்கிரத்தில் ஏற்பாடு செய்யக்கூடும் என்பதாக நம்பிக்கை உள்ள இடத்தில் இருந்து சேதி கிடைத்திருப்பதாய் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.

அறிக்கை
இது ஒரு புறமிருக்க தமிழ்நாட்டில் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பாருக்கு தடுக்கப்பட்ட ரோடுகள் விஷயமாய் விசாரித்து அறிக்கை செய்யும்படியாய் நியமிக்கப்பட்ட சப் கமிட்டி அதாவது சத்தியாக்கிரகக் கமிட்டி காரியதரிசியும் சுயமரியாதைச் சங்க நிர்வாகச் சபை காரியதசிரியுமான திருவாளர்கள் ரெ.சின்னையா, எஸ்.ராமநாதன் ஆகிய இரு கனவான்களும் தஞ்சை ஜில்லாவில் மன்னார்குடி டவுனில் உள்ள சில ரோடுகளைப் பற்றி நேரில் சென்று விசாரித்து அதன் விபரத்தை அறிக்கை செய்திருக்கின்றார்கள். அவ்வறிக்கையின் மீது இம்மாதம் 10ஆம் தேதி விருதுநகரில் சத்தியாக்கிரகக் கமிட்டி கூடி மேலால் நடக்க வேண்டிய வேலைகளைப் பற்றி தீர்மானங்கள் செய்யப்படும். அவ்வறிக்கையின் விபரமாவது:-

தீண்டா வகுப்பாரும்
மன்னார்குடி ரஸ்தாக்களும்
“கடந்த மே மாதத்தில் ஈரோட்டில் நடந்த சுயமரியாதை மாநாட்டில்,பிறப்பினால் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் என்று சிலரைத் தப்பாக எண்ணிக் கொண்டு அவர்களுக்குண்டான சமூக சுதந்திரங் களை அவர்கள் அனுபவிக்க வொட்டாமல் தடுத்திருக்கும் முறையெல்லாம் நீக்கி, அவர்கள் தங்கள் சுதந்திரங்களை, ஏனைய மேல்ஜாதியார் என்று எண்ணிக் கொள்ளுகிறவர்களைப்போலவே அனுபவிக்க வேண்டுமெனக் கருத்துடைய தீர்மானம் ஒன்று அரங்கேறியது.
அத்தீர்மானத்திற்கொப்ப ஒழுங்கானதாயும், கொஞ்சமேனும், பலாத்காரமில்லாததாயும் உள்ள முறையில் சத்தியாக்கிரகம் செய்து அந்தப் பாத்தி யங்களை அடைவது என்றும் முடிவு செய்யப்பட்டது. மகாநாடானது, இந்தத் தீர்மானத்தை நடவடிக்கைக்குக் கொண்டுவர உத்தேசித்து, அது சம்பந்தமான வேலையினிமித்தம் சுயமரியாதை சத்தியாக்கிரகக் கமிட்டி என்று ஒரு கமிட்டியையும் நியமித்தது.

கொடிய முறை
இந்தக் கமிட்டியாரின் இரண்டாவது கூட்டம் திருநெல்வேலியில் கூடி ஆலோசித்தபோது, தஞ்சாவூர் ஜில்லாவிலுள்ள சில நகரங்களில், முக்கியமாக, மாயவரத்திலும், மன்னார்குடியிலும், சில பொது ரஸ்தாக்களில் தீண்டாதார் என்ற தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பார் நடமாடக் கூடாதென்ற ஒரு கொடிய முறை இருந்து வருவதாக செய்தியொன்று கமிட்டியாரின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்டது. இதன்மேல், காரியதரிசிகள் அந்த இடங்களை நேரில் போய்ப் பார்த்து, விவரத்தை எல்லோருக்கும் விளக்க வேண்டுமென்று கமிட்டியார் முடிவு கூறினர். அதன்படியே காரியதரிசிகளான திருவாளர்கள் ஆர்.சின்னையா, திரு.எஸ்.ராமநாதன் ஆகிய இருவரும் போய்ப்பார்வையிட்டார்கள். மன்னார்குடியைச் சுற்றியுள்ள சேரிகளிலுள்ள பள்ளர், பறையர் என்று கூறப்பட்ட வகுப்பார்கள் விசாரிக்கப்பட்டார்கள். உள்ளூரில் வசிக்கும் பார்ப்பனர்களுடைய கருத்தும் இன்னதென்று தெரிந்து கொள்ளப்பட்டது.

தஞ்சை ஜில்லாவில் மன்னார்குடியானது காவிரிப் பாசனத்துக்கு தென்புறத்தில் அமைந்த ஒரு முனிசிபல் பட்டணம். அப்பட்டணத்தின் ஜனத்தொகை 21636 அதில் 20165 இந்துக்கள் 589 பேர் கிறிஸ்துவர்கள், 742 பேர் முஸ்லிம்கள். இவர்கள் அல்லாதவர்கள் 140 பேர். இந்தத் தஞ்சை ஜில்லாவில் இந்தவூர் கல்வி விருத்தியால் விளக்கம் அடைந்த ஊர், முதல் கிரேட் காலேஜ் ஒன்றும், இரண்டு ஹைஸ்கூல்களும் இவ்வூரில் இருக்கின்றன.

பார்ப்பனர் சொத்து
தேசத்திலுள்ள ஏனையோரைப் போன்று இல்லாமல், மன்னார்குடிப் பார்ப்பார்கள் நன்றாய்ப் படித்தவர்களும் நல்ல சொத்து உடையவர்களும் ஆவார்கள். மன்னார்குடியைச் சுற்றி பலமைல் விஸ்தீரனத்திற்குக் காணப்படும் கொழுத்த நெல் வயல்கள் எல்லாம் இந்த மன்னார்குடிப் பார்ப்பனர்களுடைய சொத்தாகும்.
ஆகவே மன்னார்குடி நகரில் உள்ள செல்வந்தரும் படித்தவர்களும் பார்ப்பனர்களே யாவார்கள். மேலும் இவர்கள் யாவரும் தனியாக பார்ப்பனத் தெருவிலேயே (அக்கிரகாரத்தில்) வசிக்கிறார்கள். இவற்றுள் முக்கியமான பார்ப்பனத் தெரு முதல் தெரு என்று அழைக்கப்படும். அதில் வசிப்பவர்கள் எல்லோரும் பார்ப்பனர்களே யாவார்கள்.
இந்தப் பார்ப்பனர் அநேகமாக நன்றாய் கல்வி கற்றவர்கள். அதில் பி.ஏ.க்களும், எம்.ஏ.க்களும், ஆசிரியர்களும் வக்கீல்களும், டாக்டர்களும், மிராசு தாரர்களும் குடியிருக்கின்றனர். ஆகவே, அதில் வசிப்போரெல்லாம் தக்க செல்வ நிலைமையில் இருக்கக் கூடியவர்கள்.

நாய், பன்றி போகலாம்
இப்படிப்பட்ட இவர்கள் வசிக்கும் 2- பர்லாங்கு நீளமுடையதான இந்த ரோடானது முனிசிபல் ஆபீசுக்கும், ஆஸ்பிடலுக்கும். கோர்ட்டுகளுக்கும் இன்னும் மற்ற இடங்களுக்கும் போவதற்கு சவுகரிய மானதும் சுருக்கமானதுமான வழியாக இருக்கிறது. இந்த ரோட்டை மன்னார்குடி முனிசிபாலிட்டியார்தாம் செவ்வையாக கப்பி போட்டுச் செப்பனிட்டு வரு கிறார்கள். அந்த டவுனில் உள்ள முக்கியமான பாதை களுக்குத்தான் முனிசிபாலிட்டியார் கப்பி போடுவது வழக்கம். அந்தத் தெருவுக்கு விளக்கு போடுவதும் முனிசிபாலிட்டியாரேயாகும். நெடுக கிணறுகளும் முனிசிபாலிட்டியாரால் வெட்டப்பட்டிருக்கின்றன. இப்படியிருக்க இந்தப் பக்கத்திலுள்ள பள்ளர், பறையர் என்று சொல்லப்பட்டவர்கள் இந்தத் தெருவழியாக நடக்கவே கூடாதாம். இது யாவரும் அறிந்த செய்தியே. ஆனால் இந்துக்கள் என்ற வர்க்கத்தில் அடங்கிய மேற்படி தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பார் மட்டும் அந்தத் தெரு வழியாய் போகக் கூடாதே ஒழிய – அவ்வகுப்பிலிருந்து கிறிஸ்துவ மதத்திற்குச் சென்று விட்டவர்களும், முஸ்லிம்களும் அந்தப் பாதை வழியே நெடுகப் போகலாம், மற்றும் எவ்விதமான நாய், கழுதை, பன்றியும் போகலாம்; மலம் முதலிய அசிங்கமான குப்பை கூளம் கொண்ட எரு வண்டியும் போகலாம்.

கொல்லைப்புற வழி
அந்தத் தெருவில் மிராசுதாரர்கள் தங்கள் பண்ணை யாட்களாய் மேற்படி 2 வகுப்பில் உள்ளவர்களையும் தம் காரியத்திற்கு அழைக்கும்போது, அவர்களைப் பக்கத்துத் தெருக்கள் மூலமாய் கொல்லை வழியாய் (தம் புறக்கடைக்கு) வரச்சொல்லி வேலை வாங்கிக் கொள்வது வழக்கம். இந்தப் பட்டணத்து முன்சிபாலிட்டியானது இந்தப் பார்ப்பனர்களின் செல்வாக்குக்குக் கட்டுப்பட்டதாதலால் இவர்களது மேல் கண்ட தெருவில் கப்பி போடுதல் முதலான வேலைகளை எல்லாம் மற்ற வகுப்பினரைக் கொண்டே செய்விப்பது என்னும் ஒரு நிர்ப்பந்தத்தை உபயோகித்து வருகின்றார்கள். யாரேனும் ஒரு தீண்டாத வகுப்பார் அத்தெரு வழியாக வழக்கத்திற்கு விரோதமாக மீறிப் போனால் அவரை அங்குள்ள பார்ப்பனர்கள் திட்டுவார்கள்; கல்லால் அடிப்பார்கள்; கழியால் தாக்குவார்கள்.
இத்தனைத் தண்டனைக்காளாகின்ற வகுப்பினர்கள் தம் நிலைமைக்குப் பெரிதும் வருந்துகின்றனரேனும், தமக்குத் துணை செய்வாரில்லாமையால் செல்வமும் செல்வாக்குமுள்ள மேற்படி பார்ப்பனர்களை மீறி ஒன்றும் செய்ய முடிவதில்லை.
மேற்படி முதற்றெருவுக்கு வடக்கில் ஒத்தைத் தெரு என்று ஒரு தெரு அமைந்திருக்கிறது. மற்றும், தெற்கில் இரண்டாவது தெருவென்று ஒரு தெரு அமைந்திருக்கிறது.

இந்த 2 தெருக்களின் கீழ்ப்பாதிகளிலும் பார்ப்பனர் களே வாழ்கின்றனர். அக்காரணத்தினாலும் அந்தக் கீழைப் பாதிகளின் வழியே போகக்கூடாதென்று கூட மேற்படி வகுப்பினர் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டிய செய்தி யென்னவென்றால், மேற்சொன்ன 3 தெருக்களுக்கு மிகவும் எட்டியிருக் கின்ற ராஜகோபாலாசாமி கோவிலைச் சுற்றிய தெருக்களிலேயும், மேற்படி தாழ்த்தப்பட்ட இரு வகுப்பினர்களும் போகலாம். ஆனால் பார்ப்பனர் வசிக்கும் முதல் தெருவிலும் மற்ற தெருக்களின் கீழ் பாதிகளிலும் மட்டும் அவர்கள் போகக்கூடாது. காரணம் அங்கு பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே வசிக்கிறார்கள் என்ற காரணமே.

புறக்கணிப்பு
முதலாவது தெருவில் வசிக்கும் சொல்வதென்ன வென்றால் பார்ப்பனர் தீண்டப்படாதவர்கட்குப், பார்ப்பனர்களே வசிக்கும் தெருவில் வேலையென்ன என்பது ஒன்று. மேலும் அவர்கள் உள்கூற்று என்னவென்றாலும் ஒரு காலத்தில் ஒரு வேளை அந்தத் தீண்டாதார்களுக்கு உரிமை இருந்திருந்தால் கூட, நெடுங்காலம் அவர்கள் வீதியில் நடக்கக் கூடாதென புறக்கணிக்கப்பட்டும் போயிருக்கிற காரணத்தினாலும், அவர்களும் இணங்கியே இவ்வளவு காலம் சம்மதித்து,விட்டுக் கொடுத்திருக்கிறதாலும் அவர்கள் இனிமேல் அந்தத் தெருவில் நடமாடும் பாத்தியத்தை இழந்து விட்டார்கள் என்பது இரண்டாவது. மேலும், பார்ப்பனர்கள் தம் மதத்தின் படியேயும் தம் இருப்பிடங்கட்கு அருகில் மேற்படி ஜாதியார் அணுகக் கூடாதென்பது மூன்றாவது. ஆனால் தாராள சிந்தையுடைய சிலர் மட்டும் அவர்களும் நடக்க வேண்டும் என்கிற உரிமை ஞாயமென்று சொல்லுகிறார்களேயானாலும் அவர்கள் தங்கள் பாத்தியதையை விட்டுக் கொடுக்கும் விஷயத்தில் எவ்வித உதவியும் செய்ய மறுக்கிறார்கள்.

வாயினால் மட்டும் மேற்படி யாருடைய உரிமையை ஒப்புக் கொண்டு, “காலாந்தரத்தில் அத் தீமை விலகிவிடும்” என்று சொல்லுகிறார்கள். தீண்டா வகுப்பினர் என்பவர்களுக்கு அந்தத் தெருவில் வேலை இல்லை என்கின்றவாதம் சுத்த அசட்டுத்தனமே. எப்படியெனில் மேற்படி தீண்டாதார் உழுது பணி செய்து விளைவிக்கின்ற நெல்லையே மேற்படி தெருவிலுள்ள எல்லாப் பார்ப்பனர்களும் அடைகின்றவர்களாய் அந்தத் தீண்டாதார் என்பவர்களையே தம் பண்ணையாட்களாக வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு வீட்டாருடைய வேலைக்கும் மேற்படி வகுப்பினர் வேண்டியிருக்கின்றனர். ஆடு, மாடு மேய்த்தல், நெல் மூட்டைகள் தூக்குதல், விறகு கொணர்தல் முதலிய வேலைகட்கு மேற்படி வகுப்பினர் வேண்டியிருக்கின்றனர். உண்மையாகவே மேற்படி வகுப்பினர் பக்கத் தெரு மூலமாய் வீட்டின் புறக்கடை வழியாக வீட்டின் கட்டுக்குள் கூட வேலைக்காக விடப்படுகின்றனர்.

மனித உரிமை
சட்டப்படியாகக் கூட ஏதோ ஒரு வகுப்பின் சில பேர் சில காலமாக ஒரு பாதை வழியாகப் போகவில்லையென்று அவ்வகுப்பார் எல்லாரையும் எக்காலமும் போகக் கூடாதென்று தடுத்தல் செல்லு படியாகாது. ஒரு பொதுப் பாதையில் நடப்பதென்பது ஒவ்வொரு மனிதனுக்குமுள்ள முதல் உரிமையாகும். அந்த உரிமைக்கு விரோதமாக ஒரு வகுப்பார் தம் மதத்திற்கு விரோதம் என்று கூறி இன்னொரு வகுப்பினரைத் தடுப்பது முற்றிலும் சட்ட விரோதமே.
ஆகவே, மன்னார்குடியில் மேற்படி, முதல் தெருவில் தீண்டா வகுப்பார் நடத்தற்குரிமை யுண்டென்பது தெள்ளத் தெளிய விளங்கும் ஒரு செய்தி. இதற்கு எதிர்ப்பானது “உயர்ந்த பிறவி யுடையவர்கள்” என்று எண்ணிக் கொண்டும் தமக்கு இயற்கையிலேயே சிலரை தம் வாசஸ்தலங்கட்கு அருகே வரவிடாமல் செய்யப் பாத்தியம் உண்டென்றும் கருதிக் கொண்டு மிருப்பவர்களிடம் ஏற்படுகிறது. பிறப்பினால் உயர்வு என்ற இப்படிப்பட்ட கொள்கையானது தற்கால நாகரிக் வாழ்க்கையினரால், மிகமிகப் பைத்தியக்காரத்தன முடையதென்றும் முதல் நம்பர் அயோக்கியத்தனமுடைய தென்றும் சொல்லத்தகுந்தது.

பொதுநலன் இல்லை
மனிதற்குள் சிலர் அகம்பாவத்தனமும் இழி குணமும் நிறைந்தவர்களாய் இருக்கின்றார்களென்பது மன்னார்குடிப் பார்ப்பார்களது செய்கையே போது மான அத்தாட்சியாகும். பொதுஜன க்ஷேம நலத்தைக் கருதுகையிலும் தேசிய நலத்தைக் கருதுகையிலும், இந்த உயர்வு என்ற கொள்கையானது எடுபடவும், தீண்டா வகுப்பினர் என்று தூற்றப்படுகின்றவர்கள் ஞாயமுடையவும் வேண்டுமென்பது தோன்றுகிறது.
ஒரு தலையாகச் சுயமரியாதை இயக்கத்து உறுப்பினர்களும், இந்தியப் பொது மக்களும், மேற்படி மன்னார்குடி தீண்டா வகுப்பினர் என்கிறவர்கள் அடைய விரும்புகின்ற தமது உரிமையை அடையும் வழியில் செய்ய வேண்டிய முழு உதவியையும் செய்ய வேண்டும் என்று நாம் கேட்டுக் கொள்ளுகிறோம். அரசாங்கத்தாரும் நமக்கு உதவி செய்வார்கள் என்று நம்புகிறோம்.
குறிப்பு: இந்த ரிப்போர்ட்டின் மீது விருதுநகரில் 10ஆம் தேதி கூடும் சத்தியாக்கிரக கமிட்டி செய்யும் முடிவை எதிர்பார்த்து சுயமரியாதை சத்தியாக்கிரகத் தொண்டர்கள் உதவிக்குத் தயாராகவிருக்கும்படி வேண்டுகிறோம்.

– ‘குடிஅரசு’, 06.07.1930

- விடுதலை நாளேடு,28.01.25

புராணப் பிழைப்புக்காரர்களின் ஏமாற்றே உழைப்பும், பணமும் சுரண்டப்படுவதே கார்த்திகை தீபம்

 

தந்தை பெரியார்

மதத்தின் பெயரால் ஏற்பட்ட பண்டிகைகளின் மூலமாகவே நமது நாட்டுச் செல்வங்களும், மக்களின் உழைப்பும் பெரிதும் வீணாகிக் கொண்டு வருகின்றன என்பதை பல தடவை எடுத்துக்காட்டிப் பேசியும், எழுதியும் வருகிறோம்.

எவ்வளவு பேசினாலும், எவ்வளவு எழுதினாலும் நமது மக்களுக்கு இன்னும் அப் பண்டிகைகளில் உள்ள அபி மானமும், மூட நம்பிக்கையும் ஒழிந்தபாடில்லை. அடிமேல் அடி அடித்தால் அம்மியும் நகரும் என்பதைப் போல், அடிக்கடி அவற்றின் புரட்டுகளை வெளிப்படுத்தி வருவ தனால், நமது மக்களுக்கு அவைகளின் உண்மை விளங்கக்கூடும் என்று கருதியே நாமும் இடைவிடாமல் எழுதிக் கொண்டு வருகிறோம். சென்ற மாதத்தில்தான் நமது நாட்டின் செல்வத்தைக் கொள்ளை கொண்டு பாழாக்கிச் சென்ற தீபாவளிப் பண்டிகையைப் பற்றி எழுதியிருந்தோம்.

பயன் என்ன?

அப்பண்டிகையால் நமக்குக் கிடைத்த பயன் என்ன? தீபாவளியின் பெயரால் ஏறக்குறைய 20 கோடி மக்களாவது பண்டிகை கொண்டாடி இருப்பார்கள். இவர்கள் பண்டி கையால் சுமார் 10 கோடி ரூபாய்க்குக் குறையாமல் பாழ்பட்டிருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இந்தப் பத்துகோடி ரூபாயும், அனாவசியமாய் துணி வாங்கிய வகையிலும், பலகாரங்கள் செய்த வகையிலும், பட்டாசு வாங்கிப் பொசுங்கிப் புகையும் கரியுமாக ஆகிய வகையிலும் செலவாகியிருக்கும் என்பது மட்டுமல்ல; பண்டிகை நாளில் வருத்தமின்றிக் களித்திருக்க வேண்டும் என்பதைக் கருதி, ஏழை மக்கள்கள், சாராயம், பிராந்தி, விஸ்கி, ஜின், ஒயின், பீர், ராமரசம் முதலிய வெறும் பானங்களைக் குடித்துக் கூத்தாடிய வகையிலும் ஏராளமான பணம் செலவழிந்திருக்கும் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

இது போன்ற பண்டிகைகளால், நமது நாட்டில் பொருட்செலவும், வறுமையும், மூட நம்பிக்கையும், வீண் காலப்போக்கும் நிறைந்திருப்பதை எடுத்துக் கூறத் தொடங்குகின்றவர்களுக்கு, உடனே பகுத்தறிவற்ற வைதிக மூடர்கள், தேசத்துரோகி, வகுப்புவாதி, நாத்திகன் என்ற பட்டங்களைச் சூட்டி விடுகின்றனர். சிறிதேனும் பொறுமை கொண்டு, சொல்லும் விஷயத்தைப் பகுத்தறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து பார்க்கின்றவர்களில்லை. இத்தகைய வீண் காரியங்களை ஒழித்து மக்களைப் பகுத்தறிவுடையவர்களாகச் செய்ய இது வரையிலும் எந்த தேசியத் தலைவர்களாவது, எந்தத் தேசியத் தொண்டர் களாவது, எந்தத் தேசியப் பத்திரிகைகளாவது முயற்சி யெடுத்துக் கொண்டார்களா?

இந்தப் பண்டிகையினால் வெற்று நாளில் மறந்து போயிருந்த சாமிக்குப் படையல் போடத் தூண்டும் புராணக் கதை, மூடநம்பிக்கை மக்கள் மனத்தில் மறுபடியும் வந்து குடி புகுந்ததோடு, அவர்களுடைய செல்வமும் கொள்ளை போகும் நிலை ஏற்பட்டது.

இவ்வளவு மாத்திரம் அல்ல, தீபாவளிப் பண்டிகைக்கு விடுமுறை விட்டதன் பயனாய், தினக் கூலிக்கு வேலை செய்யும் ஏழை மக்களின் கூலியை இழந்ததோடல்லாமல், கடன் வாங்கி நஷ்மடைந்தது எவ்வளவு? வேலை நடக்கும் தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டு, அதனால் தடைப்பட்ட காரியங்கள் எவ்வளவு!

தீபாவளிக்கு முன் சில நாட்களும் தீபாவளியைக் கருதி மாணவர்கள் படிப்பில் கவனம் செலுத்தாமல், விளையாட் டுகளிலும் வேடிக்கைகளிலும் கவனம் செலுத்திய காரணத் தால், அவர்களுடைய படிப்புக்கு நேர்ந்த கெடுதி எவ்வளவு! அரசியல் காரியங்கள் நடைபெறுவதில் இந்த ஓய்வால் தடைப்பட்ட காரியங்கள் எவ்வளவு!

இவ்வளவு தொல்லைகளையும் உண்டாக்கிச் சென்ற தீபாவளிப் பண்டிகையின் ஆர்ப்பாட்டம் மறைந்து இன்னும் ஒரு மாதம்கூட ஆகவில்லை; சரியாக 15 நாள்களுக்குள்ளாகவே மற்றொரு சனியன் தொடர்ந்து வந்துவிட்டது.

இவ்வாறு தவறாமல் ஒவ்வொரு மாதமும் நமது நாட்டுச் செல்வத்திற்குச் சனியன் பிடிப்பது வழக்கமாகவும், அவ்வழக்கம் தெய்வீகம் என்று சொல்லப்படுவதாகவும், மதத்தின் முக்கியப் பகுதி என்று சொல்லப்படுவதாகவும் இருந்து வருகின்றது.

இப்பொழுது வரும் சனியனாகிய பண்டிகை கார்த் திகைத் தீபம் என்பதுதான்.

இந்தக் கார்த்திகைத் தீபப் பண்டிகையை ஒரு பெரிய தெய்வீகம் பொருந்திய சிறந்த நாளாகக் கருதி இந்தியா முழுவதும் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இதை இந்து மதத்தில் உள்ள சைவர், வைணவர், வீர சைவர், ஸ்மார்த்தர் முதலிய எல்லாப் பிரிவினரும் கொண்டாடுகின்றனர்.

சாதாரணமாக, கார்த்திகை நட்சத்திரத் தினத்தைச் சுப்பிரமணியன் என்னும் சாமிக்கு உகந்த சிறந்த நாளாகக் கருதியே பக்தர்கள் என்பவர்கள் விரதங்களும், பூசைகளும் நடத்தி வருகின்றனர். சாதாரண காலத்தில் வரும் கார்த்தி கைகளை விட, கார்த்திகை மாதத்தில் வரும் கார்த்திகையே மிகவும் சிறந்த பண்டிகையாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

வீண் செலவு

இதன் பொருட்டுத் திருவண்ணாமலை முதலிய பல ஊர்களுக்கு யாத்திரை போய்ப் பணத்தைச் செலவு செய்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, அங்கிருந்து வாந்தி பேதியைக் கொண்டு வருகின்றனர்.

ஒவ்வொரு மாதமும் கார்த்திகைக்காக, வைத்தீசுவரன் கோயில், குன்றக்குடி, திருப்பரங்குன்றம், திருச்செந்தூர், சுவாமிமலை முதலிய ஊர்களுக்கு மக்கள் சென்று செலவு செய்யும் செல்வங்களே பதினாயிரக்கணக்காகவும் இலட்சக் கணக்காகவும் ஆகும்போது, பெரிய கார்த்திகை என்று பெயர் பெற்ற கார்த்திகை மாதப் பண்டிகை நாளில் செலவாகும் பொருள் கோடிக்கணக்கில் குறைவுபடுமா?

இதில் எவ்வளவு பொருள் வீணாக்கப்படுகிறது என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள்.

தீபாவளிக்காக வரவழைத்து விற்பனையாகாமல் கடைகளில் தேங்கிக் கிடக்கும் பட்டாசுகளுக்கு செலவு வந்து இந்தப் பட்டாசுகளின் மூலம் பணம் படபடவென்று சத்தமிட்டு வீணாக்கப்படும்.

வீடுகளுக்குள்ளும், வெளிப்புறங்களிலும், காடுகளிலும், மேடுகளிலும், குப்பைகளிலும், கூளங்களிலும் எண்ணற்ற 100, 1000, 10,000, 100,000 கணக்கான விளக்குகளைக் கொளுத்தி வைப்பதன் மூலம் செலவாகும் நெய், எண்ணெய்ச் செலவு எவ்வளவு!

கோயில்கள் என்பவைகளுக்குச் சொக்கப் பனை கட்டி நெருப்பு வைப்பதற்காகச் செலவு செய்யும் நெய், எண் ணெய், விறகு முதலியவைகளுக்கு ஆகும் செலவு எவ்வளவு!

கார்த்திகைப் பண்டிகைக்காகத் திருவண்ணாமலை முதலிய ஊர்களுக்குப் பிரயாணம் செய்வதன் மூலமாகும் ரொக்கப் பணச் செலவு எவ்வளவு! அங்குக் கூம்புக்கு (சொக்கப்பனை) செலவாகும் விறகு, கற்பூரம், வெண்ணெய், நெய் ஆகியவற்றிற்காகும் செலவு எவ்வளவு!

இவ்வாறு பலவகையில் செலவு செய்யப்படும் கோடிக் கணக்கான பணங்களால் நமது நாட்டிற்குக் கடுகளாவாவது பயனுண்டா என்று ஆலோசித்துப் பாருங்கள்!

இன்னும் இப்பண்டிகையினால் மக்களுக்கு உண்டாகும் மூடநம்பிக்கையையும், அதனால் உண்டாகும் மூடப் பழக்க வழக்கங்களையும் கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்!

கார்த்திகையைப் பற்றி வழங்கும் புராணக் கதை இரண்டு. அவைகளில் ஒன்று:

மூட நம்பிக்கை

ஒரு சமயம் அக்னிதேவன் (நெருப்பு) என்னும் கடவுள் சப்தரிஷிகளின் மனைவிமார்களைப் பார்த்து மோகங் கொண்டானாம். அதையறிந்த அவன் மனைவி சுவாகா தேவி என்பவள், அந்த ரிஷிகளின் மனைவிகளைத் தொந்தரவு செய்தால், அவர்களால் தன் கணவன் சபிக்கப் படுவான் என்று எண்ணினாளாம். அதனால் அவள் வசிஷ்டரின் மனைவியாகிய அருந்ததி உருவத்தை மாத்திரம் விட்டு விட்டு, மற்ற ஆறு ரிஷிகளின் மனைவி மார்களைப் போல் உருவம் கொண்டு தன் கணவன் ஆசையை நிறைவேற்றினாளாம். இவ்வாறு சுவாகாதேவி கொண்ட ஆறு உருவத்திற்கும் கார்த்திகை என்ற பெயராம். இவைதான் கார்த்திகை நட்சத்திரமாகக் காணப்படுவ தாம். இந்த நட்சத்திரப் பெண்கள்தான் சுப்பிரமணியன் என்னுஞ்சாமி, குழந்தையாக இருக்கும் போது, அதை யெடுத்து வளர்த்தார்களாம், என்பது ஒரு கதை.

இக்கதையினால்தான் கார்த்திகை நட்சத்திரத்திற்குப் பெருமை. இக்கதை நமது மக்களுக்குக் கற்பிக்கும் மூடநம்பிக்கையைப் பாருங்கள். பிறர் மனைவிமேல் ஆசைப்பட்டு விபச்சாரம் பண்ணுவது குற்றம் இல்லை என்பது ஒன்று. மனைவி தன் கணவன் எந்தத் தகாத காரியத்தை விரும்பினாலும் அதை எப்பாடுபட்டாவது பூர்த்தி செய்து கொடுக்கும் அடிமைக் கருவியாக இருக்க வேண்டுமென்பது ஒன்று. இவை மட்டும் அல்லாமல், இயற்கைக் பொருள்களின் மேல் எல்லாம் தெய்வீகம் என்னும் மூடநம்பிக்கையை உண்டாக்கும் துர்ப்போதனை ஒன்று. ஆகவே, இவற்றை ஆராயும்போது, இக்கதையும் இதன் மூலம் ஏற்பட்ட விரதம், பண்டிகை முதலியனவும் புரட்டு என்று உணரலாம்.

இனி, இக்கார்த்திகையைப் பற்றிய இரண்டாவது கதையாவது:

புராணப் புரட்டு

ஒரு காலத்தில் பிரம்மா என்னும் கடவுளும், விஷ்ணு என்ற கடவுளும் தாம் தாமே ஆதிமூலக் கடவுளர் என்று கூறிக் கொண்டதால், இருவருக்கும் முதலில் வாய்ச் சண்டை உண்டாகிப் பிறகு அது கைச் சண்டையாக மூண்டு ஒருவரோடு ஒருவர் அடிபிடிச் சண்டை செய்தனராம். அவர்களுடைய சண்டை சீக்கிரத்தில் ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லையாம். ஆகையால், அப்பொழுது பரமசிவன் என்னும் கடவுள் அவர்கள் மத்தியில் ஒரு பெரிய ஜோதி உருவத்தோடு வானத்திற்குப் பூமிக்குமாக நின்றாராம். சண்டைக்காரக் கடவுள்கள் இருவரும் ஒன்றும் தெரியாமல் திகைத்து நின்றார்களாம். அப்பொழுது ஜோதி உருவாக நின்ற பரமசிவக்கடவுள், ஏ, பிரம்ம விஷ்ணுக்களே! இந்த ஜோதியின் அடிமுடிகளை யார் முதலில் கண்டு வருகிறாரோ அவர்தான் உயர்ந்தவர் என்று ஒரு அனாமதேய (அசரீரி) வார்த்தை சொன்னாராம். உடனே, விஷ்ணு பன்றி உருவங்கொண்டு அடியைக் காண பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு வெகு தூரம் சென்றும் காண முடியாமல் திரும்பி வந்துவிட்டாராம். பிரம்மன் அன்னப்பறவை உருவம் கொண்டு ஜோதியின் முடியைக் காணப் பறந்து மேலே செல்லும் போது, வழியில் ஒரு தாழம்பூ வந்து கொண்டிருந்ததாம். அதைக் கண்ட பிரம்மன், தாழம்பூவே, எங்கேயிருந்து எவ்வளவு காலமாக வந்து கொண்டி ருக்கிறாய்? என்று கேட்க, அது, நான் பரம சிவனுடைய முடியிலிருந்து கோடிக்கணக்கான வருடங் களாக வந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லிற்றாம்.

உடனே பிரம்மன், நான் சிவனுடைய முடியைப் பார்த்துவிட்டதாக அவனிடத்தில் எனக்காகச் சாட்சி சொல் லுகிறாயா? என்று கேட்க, அதுவும் சம்மதிக்க, இருவரும் பரமசிவனிடம் வந்து, முடியைக் கண்டு வந்ததாகப் பிரம்மன் கூற, தாழம்பூ அதை ஆமோதித்ததாம்.

அதுகண்ட சிவன் கோபங்கொண்டு இருவரும் பொய் சொன்னதற்காக, பிரம்மனுக்கு இவ்வுலகில் கோயில் இல்லாமல் போகக்கடவது என்றும், தாழம்பூ இனிமேல் தனக்கு உதவாமல் போகக் கடவது என்றும் சாபம் கொடுத்தாராம். பிறகு பிரம்மாவும், விஷ்ணுவும் தங்கள் கர்வம் ஒழிந்து பரமசிவனே பெரியவர் என்றும் எண்ணி இருவரும் அவரை வணங்கி, எங்கள் வழக்கைத் தீர்த்து வைத்ததற்கு அடையாளமாக இந்த மலையின் மேல் ஒரு ஜோதி உருவாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டார்களாம். பரமசிவனும் அதற்குச் சம்மதித்து, ஒவ் வொரு வருடத்திலும் கார்த்திகை மாதத்தில், கார்த்திகைப் பண்டிகையன்று, நான் இந்த உச்சியில் ஜோதியாகக் காணப்படுவேன் என்று சொன்னாராம்.

இதுதான் திருவண்ணாமலை புராணமாகிய அருணாச்சலப் புராணத்தில் சொல்லப்படும் கார்த்திகைப் பண்டிகைக் கதை. இந்தக் கதையை ஆதாரமாகக் கொண்டுதான் இன்றும் சைவப் பெரியோர்கள் என்பவர்கள் சிவன் என்பவரே மற்ற கடவுள்களை விட உயர்ந்தவர் என்று சண்டை போடுகின்றனர். இந்தக் கதையைக் காட்டி, சிவனை உயர்த்தியும் மற்றவர்களைத் தாழ்த்தியும் பாடாத சைவப் புராணங்களும், தேவாரங்களும், திருவாச கங்களும், தோத்திரங்களும் இல்லை.

இதற்கு எதிராக மற்ற மதத்தினர்கள் எழுதி வைத்திருக் கும் கதைகள் பல. இவ்வாறு, மதச் சண்டையை உண்டாக் குவதற்கு இக்கதை முதற் காரணமாக இருப்பதை அறிய லாம்.

இந்தக் கதையில் தாழம்பூ பேசுவது ஒரு வேடிக்கை! கடவுள்களுக்கிடையே சண்டை வந்தது ஒரு விந்தை! இது போலவே, ஆராய்ந்தால் பரிகாசத்திற்கும், வேடிக்கைக்கும் இடமாக இக்கதையில் அநேக செய்திகள் அமைந்திருப் பதைக் காணலாம்.

இவ்வாறு, இரண்டு முரண்பட்ட வேடிக்கைக் கதைகளை ஆதாரமாகக் கொண்ட இந்தக் கார்த்திகைப் பண்டிகை யினால் நமது மக்கள் மனத்தில் குருட்டுப் பக்தியும், மூடநம்பிக்கையும், முட்டாள்தனமும் அதிகப்படும் என்பதில் சந்தேகம் உண்டா?

இது நிற்க, மேலே கூறிய கதைகளில் இரண்டாவது கதையைச் சைவர்கள்தான் சிவனுக்குப் பெருமை கற்பிக்கிறதென்று நம்பிக் கார்த்திகைப் பண்டிகை கொண்டாடுகிறார்கள் என்றால், வைணவர்களும் கொண்டாடுவதில் என்ன அர்த்தமிருக்கிறது என்பதுதான் நமக்கு விளங்க வில்லை. வைணவர்களின் கடவுளைப் பன்றியாக்கிக் கேவலப்படுத்தியிருப்பதுடன், சிவனுடைய பாதத்தைக் கூடக் காணமுடியாத அவ்வளவு சக்தியற்ற தெய்வம் என்று இழிவுபடுத்தி இருப்பதை அறிந்தால் அவர்கள் இந்தப் பண்டிகையைப் பெருமையாகக் கொண்டாட சம்மதிப் பார்களா?

குருட்டு எண்ணம்

இவர்கள் போகட்டும், ஏதாவது ஒரு கடவுளாவது இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையில்லாது – தானே கடவுள் என்னும் கொள்கையுடைய ஸ்மார்த்தர்களும் இக்கதையை நம்பிப் பண்டிகை கொண்டாடுகிறார்களே! இதில்தான் என்ன அர்த்தமிருக்கிறது? இவற்றையெல்லாம் யோசிக்கும் போது, இவர்கள் முட்டாள்தனம் காரணமாகவாவது, வீண் ஆடம்பரம் காரணமாகவாவது இப் பண்டிகையைக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்றுதான் நினைக்க வேண்டி இருக்கிறது.

அல்லது, அறிந்தோ, அறியாமலோ நமது மக்கள் மனத்தில், பண்டிகைகள் புண்ணிய நாள்கள்,அவற்றைக் கொண்டாடுவதால் புண்ணியம் உண்டு; கொண்டாடா விட்டால் பாவம் என்றும் குருட்டு எண்ணம் குடிகொண்டி ருக்கிறது என்ற முடிவுக்குத்தான் வர வேண்டியிருக்கிறது.

ஆகவே, இது போன்ற பண்டிகைகளால், நமது நாட்டில் பொருட்செலவும், வறுமையும், மூட நம்பிக்கையும், வீண் காலப்போக்கும் நிறைந்திருப்பதை எடுத்துக் கூறத் தொடங்குகின்றவர்களுக்கு, உடனே பகுத்தறிவற்ற வைதிக மூடர்கள், தேசத்துரோகி, வகுப்புவாதி, நாத்திகன் என்ற பட்டங்களைச் சூட்டி விடுகின்றனர். சிறிதேனும் பொறுமை கொண்டு, சொல்லும் விஷயத்தைப் பகுத்தறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து பார்க்கின்றவர்களில்லை.

இத்தகைய வீண் காரியங்களை ஒழித்து மக்களைப் பகுத்தறிவுடையவர்களாகச் செய்ய இது வரையிலும் எந்த தேசியத் தலைவர்களாவது, எந்தத் தேசியத் தொண்டர் களாவது, எந்தத் தேசியப் பத்திரிகைகளாவது முயற்சி யெடுத்துக் கொண்டார்களா?

இன்னும் இது போன்ற மூட நம்பிக்கைக்கான விஷயங் களை, சுயராச்சியம், சுதந்திரம், காங்கிரசு, பாரதமாதா, மகாத்மாகாந்தி, காந்தி ஜெயந்தி என்னும் பெயர்களால் பிரச்சாரம் செய்து மற்றும் பண்டிகைகளையும் உற்சவங் களையும் விக்கிரகங்களையும் கற்பித்து மக்களை ஏமாற்றிக் கொண்டு தானே வருகிறார்கள்! இவ்வாறு தேசியப் பிழைப்புக்காரர்கள் ஒரு புறமும், பண்டிகையில் நம்பிக்கையுள்ள வைதிக மூடர்கள் ஒரு புறமும், பணம் சேர்க்க ரயில்வே கம்பெனிக்காரர்கள் ஒரு புறமும், புராண பிழைப்புக்காரர்களும், குருக்களும், புரோகிதர்களும் மற்றொரு புறமும் பண்டிகைப் பிரச்சாரம் பண்ணினால் மக்களுக்குப் பகுத்தறிவு விளங்குவது எப்பொழுது?

“குடிஅரசு” 22-11-1931

-விடுதலை நாளேடு,9.11.25